Οταν ο Αρτσι Σεπ έστηνε το κοινό

Ξεκίνησε ως στέκι στην οδό Μιχαλακοπούλου από τον Δημήτρη Δεικτάκη το 1977. Το 1980 μεταφέρθηκε στη Νικηφόρου Ουρανού στο Κολωνάκι και στη συνέχεια στην οδό Φθιώτιδος στους Αμπελοκήπους. Εκεί έκλεισε για πρώτη φορά το μαγαζί που οι φίλοι της τζαζ – μη φανταστείτε πως ήταν πολλοί – είχαν μάθει ως Half Note. Ενας από αυτούς και ο Γιώργος Γεώργας, ο οποίος το 1994 νοίκιασε τον χώρο στην Τριβωνιανού 17, απέναντι από το Α’ Νεκροταφείο. Από τις 13 Οκτωβρίου 1995, οπότε εγκαινίασε τη δεύτερη ζωή του, το Half Note έχει φιλοξενήσει εκατοντάδες καλλιτέχνες (με πρώτους το τρίο του Bobby Few). Μαζί με τον αδελφό του Παναγιώτη Γεώργα θυμούνται για τα «Πρόσωπα» στιγμές που έγραψαν μέσα σε μια ιστορία 25 ετών (ή 42, αν προτιμάτε…).

Το στιγµιότυπο που συµπυκνώνει την ατµόσφαιρα στο Half Note είναι…

Γιώργος Γεώργας: Tο τέλος της παράστασης που τα ‘χουν δώσει όλα οι μουσικοί πάνω στη σκηνή και στο πικ του χειροκροτήματος έρχονται και κάνουν τζαμάρισμα. Εκεί πια είναι η τέλεια πνευματική απογείωση.

Παναγιώτης Γεώργας: H πρώτη πρόβα. Που αφού το έχουμε ακούσει, το έχουμε δει στο youtube, το έχουμε φανταστεί πώς θα έρθει, έρχεται και ακούμε τις πρώτες νότες και μας μαγεύει αυτό που θα ακολουθήσει.

Ενα από τα πιο συγκινητικά περιστατικά στα 40 χρόνια…

Γ.Γ.: Οταν πέθανε ο Whitherspoon. Εναρξη τρίτης σεζόν νομίζω: 1998. Τα εγκαίνια του Half Note με τον Jimmy Witherspoon, μεγάλος θρύλος του blues, τον περιμέναμε πώς και πώς να έρθει στην Ελλάδα. Δεν παρουσιάστηκε στο αεροδρόμιο και έψαξαν οι μουσικοί να τον βρουν. Μάθαμε ότι ήταν νεκρός στο σπίτι του ξεχασμένος πολλές μέρες. Ηταν από τα μεγαλύτερα ονόματα του blues. Ξεχασμένος και μόνος του. Επί σειρά ημερών. Και ήμασταν η αιτία να ξεκλειδώσουν το σπίτι του για να βρουν το νεκρό σώμα.

Π.Γ.: Οταν, από σπόντα, σε μια από τις πιο «δύσκολες» παραστάσεις του Half Note, free jazz με τον Steve Lacy, ήρθε μια κοπέλα που δούλευε σε ένα σαντουιτσάδικο. Ακουγε μόνο λαϊκά, δεν είχε καμία σχέση ποτέ με την jazz. Στο τέλος της βραδιάς ήταν τόσο μαγεμένη που δεν το περίμενα. Μου άλλαξε την ιδέα που είχα για τη μουσική. Για να νιώσεις τη μουσική τελικά, επειδή μιλάει στην ψυχή, δεν χρειάζεται να έχεις πάει στο πανεπιστήμιο, ούτε να έχεις μελετήσει, ούτε να ξέρεις πότε ο Κολτρέιν τζαμάρισε με τον τάδε μπασίστα πριν από… τριάντα χιλιάδες χρόνια. Αρκεί να έχεις ανοικτά τα αφτιά σου και να μπορείς να τη δεχτείς.

Αν πρέπει να αναφέρουμε ορισμένους ανθρώπους που στήριξαν (ή εργάζονται) το Half Note, αυτοί είναι…

Ο Δημήτρης ο Δεικτάκης που ήταν η αιτία που μπήκαμε σε αυτή την όμορφη περιπέτεια. Και η γυναίκα του, Υβόννη, που συνοδεύει τους μουσικούς σε κάθε έξοδο, σε φαγητά και σε διασκέδαση. Ο Θράσος Ειρήνης που φτιάχνει το καλλιτεχνικό πρόγραμμα από το 2000. Από τότε που ξεκινήσαμε δεν έχει λείψει ούτε μία μέρα, ούτε αρρώστιες ούτε Χριστούγεννα. Ο Γιώργος Χαρωνίτης που είναι κοντά μας μάς συμβουλεύει και μας κατευθύνει. Η γυναίκα του Δημήτρη Δεικτάκη, Υβόννη. Ο Τάκης Ξάνθος, που έχει όλη τη λειτουργία του μαγαζιού τα τελευταία δέκα χρόνια και η Νατάσα Δημητριάδου, υπεύθυνη του μαγαζιού. Ο Γιώργος Παναγιωτακόπουλος, ηχολήπτης που με την πείρα του από τα στούντιο της Αμερικής είναι ο λόγος που επιστρέφουν οι καλλιτέχνες στο Half Note, ευχαριστημένοι από την ηχοληψία και έχουν βγει και τόσα live CD με ηχογραφήσεις από εκεί.

Μία δύσκολη στιγμή στα χρόνια λειτουργίας από το 1995 μέχρι σήμερα…

Π.Γ.: Ο θάνατος του συνέταιρού μας του Δημήτρη Δεικτάκη. Από τις πιο δύσκολες. Το καλοκαίρι του 2004.

Η πρώτη εμφάνιση καλλιτέχνη επί δικής σας «διοίκησης»…

Bobby Few Trio. Παρασκευή, 13 Οκτωβρίου 1995. Φαντάσου… Παρασκευή και 13 απέναντι από το Α’ Νεκροταφείο.

Μία από τις μεγαλύτερες στιγμές με ξένο καλλιτέχνη…

Γ.Γ.: Ο Αρτσι Σεπ. Ηταν να βγει στις 11 και έβγαινε στις 12 παρά τέταρτο. Το κοινό ούρλιαζε, φώναζε, αλλά δεν έφευγε κανείς. Και μόλις έβγαινε έκαναν όλοι απόλυτη ησυχία. Ενώ φωνάζανε, αυτός δεν έβγαινε. Εστηνε κάθε βράδυ το κοινό μισή ώρα έως 45 λεπτά, το μαγαζί τίγκα και δεν διαμαρτυρόταν κανείς. Οταν έβγαινε ήταν όλοι κότες. Αλλά και ο Χέρμπι Χάνκοκ που είχε έρθει στην Αθήνα για να παίξει στο Μέγαρο Μουσικής και ξαφνικά παρουσιάστηκε στη σκηνή του Half Note επειδή έπαιζε ο φίλος του ο Αλ Φόστερ. Ανέβηκε στη σκηνή, έπαιξαν μαζί. Εκαναν απίστευτο τζαμάρισμα.

Π.Γ.: Η βραδιά με τον Eric Burdon τον Νοέμβρη του 2013. Αξέχαστη. The «A» Train. The Girl from Ipanema.

Τα κοµµάτια της τζαζ που θέλετε να ακούτε συνέχεια µέσα στο κλαµπ…

«Love me or leave me». «My funny Valentine». «Take The “A” train». «Watermelon man». «Fly me to the moon». «Take five». «Strange fruit». «My baby just cares for me». «The loneliest walk».