Το καφέ {CR}της διαφοράς

Tο Μύρτιλλο Kαφέ είναι ένας χώρος όπου τα «μείον» των ανθρώπων γίνονται «συν». Οπου τα ίδια ακριβώς αναγνωριστικά χαρακτηριστικά που, ακόμη και σήμερα, γίνονται αιτία να μπαίνουν κάποια άτομα στο περιθώριο, εδώ τα φέρνουν στο επίκεντρο. Πρόκειται για ένα καφέ στην περιοχή πίσω από το Γηροκομείο Αθηνών, στη συμβολή των οδών Λάμψα και Τριφυλίας, συγκεκριμένα στο πρώην πάρκο ΚΑΠΑΨ (Κέντρο Αποκατάστασης Αναπήρων Ψυχικού) που διαχειρίζεται ο Δήμος Αθηναίων και επί δημαρχίας Καμίνη μετονομάστηκε σε Πάρκο για τον Πολιτισμό και το Παιδί. Και το 90% όσων εργάζονται σε αυτόν τον καλαίσθητο και φιλόξενο πολυχώρο Τέχνης και Λόγου (όπου κάποιος μπορεί να πιει τον καφέ του, να «τσιμπήσει» κάτι πρόχειρο ή, κατόπιν συνεννόησης, να απολαύσει ένα σπιτικό, «μαμαδίστικο» γεύμα) είναι άτομα ΑμεΑ. Δημιουργήθηκε το 2013 και είναι Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση ειδικού σκοπού με στόχο την εκπαίδευση και επανένταξη στον χώρο της εργασίας των ανθρώπων με αναπηρία.

Βέβαια και αυτός καθαυτόν ο χώρος έχει έναν ιδιαίτερο, σχετικό συμβολισμό. Το 1945, με πρωτοβουλία της σουηδικής πρεσβείας, άρχισε να λειτουργεί ως ένα κέντρο όπου ανάπηροι του πολέμου και της Κατοχής εκπαιδεύονταν σε κάποια τέχνη. Και τα μηχανήματα στα οποία εξασκούνταν εκτίθενται ακόμη στο Μύρτιλλο.

Στο παρόν τώρα. Η 3η Δεκεμβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα Αναπηρίας. Και η σπουδαία και διεθνώς αναγνωρισμένη κομίντιαν Κατερίνα Βρανά επέλεξε τον πολυχώρο Μύρτιλλο για να τιμήσει τους ανθρώπους με αναπηρίες. Για την Κατερίνα, η αναπηρία είναι, εδώ και δύο χρόνια, προσωπική υπόθεση. Η σοβαρή περιπέτεια με την υγεία της ξεκίνησε τον Απρίλιο του 2017 ενώ ήταν σε περιοδεία στη Μαλαισία. Τα προβλήματα που της δημιούργησε από τότε στην κίνηση, την όραση και την ομιλία την έχουν καθηλώσει σήμερα σε αναπηρικό αμαξίδιο. Κάτι που δεν στάθηκε όμως ικανό να τη σταματήσει από το να ανεβαίνει στη σκηνή και να χρησιμοποιεί το λαμπερό χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό της για να δώσει σπουδαία μαθήματα ζωής. Αυτό θα κάνει λοιπόν και στο Μύρτιλλο το Σάββατο 7 Δεκεμβρίου, στις 8.30 το βράδυ. Τιμή εισόδου με ποτό, 8 ευρώ.

Η Ιταλία της Κυψέλης

Εντάξει, όλοι ξέρουμε την πίτσα. Τα αραντσίνι όμως; Τα φριτατίνε; Την πιαντίνα; Σωστά μαντέψατε. Πρόκειται για νοστιμιές που ιταλικού street food και όλοι ξέρουμε πως στη γειτονική χώρα η κουλτούρα της γεύσης, ο συνδυασμός, η διαχείριση και η ποιότητα των πρώτων υλών δεν είναι απλώς θέμα γαστρονομικής απόλαυσης, αλλά στοιχείο του πολιτισμού της καθημερινότητας, αυτού που, σε όλες του τις εκφάνσεις, έχουν, ιστορικά, αποθεώσει οι Ιταλοί. Εξάλλου, πριν από λίγο καιρό, η τέχνη του ναπολιτάνου παρασκευαστή πίτσας (pizzaiuolo) έχει αναγνωριστεί από την UNESCO ως άυλη παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά.

Ενας ναπολιτάνος pizzaiuolo θα βρίσκεται την επόμενη Πέμπτη 5 Δεκεμβρίου στη Δημοτική Αγορά της Κυψέλης. Ο λόγος; Η δράση «Μια Ιταλίδα στην Κυψέλη»  που διοργανώνεται από την πρεσβεία της Ιταλίας στην Αθήνα, στο πλαίσιο της 4ης Εβδομάδας της Ιταλικής Κουζίνας στον Κόσμο. Οι γαστρονομικοί θησαυροί του ιταλικού «φαγητού του δρόμου», τα μυστικά που θα μοιραστεί με το κοινό ο εξαιρετικός σεφ και blogger Δημήτρης Παπαζυμούρης του Cucina Caruso για την παρασκευή της αυθεντικής καρμπονάρα (στην οποία δεν έχει θέση η κρέμα γάλακτος), το κλασικό ιταλικό απεριτίφ, το άπερολ, αλλά και το απολαυστικό ιταλικό gelato (άλλου επιπέδου εμπειρία το παγωτό στην Ιταλία) είναι τα «υλικά» αυτής της βραδιάς που, φυσικά, θα λικνίζεται στους ρυθμούς ιταλικής μουσικής. Από τις 7.30 το απόγευμα έως τα μεσάνυχτα και με είσοδο ελεύθερη.

Κωμωδία ή δράμα;

Αν και μέχρι τώρα η θεατρική σεζόν κινείται σε χαμηλά εισπρακτικά επίπεδα (άλλοι το αποδίδουν αυτό στον ακόμη καλοκαιρινό, σχεδόν, καιρό, άλλοι στην οικονομική ανάκαμψη και γενικώς στην ψυχολογία του μέσου πολίτη που αφήνει περιθώρια σε πιο «ακριβή» διασκέδαση ή αποδράσεις του Σαββατοκύριακου και άλλοι στην ολική επαναφορά της μυθοπλασίας στην τηλεόραση), τα τελευταία χρόνια ο αριθμός των θεατρόφιλων φαίνεται ότι έχει αυξηθεί εντυπωσιακά. Δεν είμαι όμως τόσο σίγουρη ότι πρόκειται για μια στροφή, αποτέλεσμα (ή προϋπόθεση) ενός είδους θεατρικής εκπαίδευσης. Προσωπικά, το εκτιμώ μάλλον ως ένα είδος μόδας. Που έβαλε στη θεατρική πλατεία και ανθρώπους που, επί της ουσίας, είδαν φως και μπήκαν. Το να παρακολουθήσεις θέατρο ρεπερτορίου απαιτεί γνώση, ευαισθησία, εξοικείωση με κείμενα, βαθύτερες έννοιες και δραματουργικούς χαρακτήρες. Η έλλειψη αυτού του back up καταγράφεται στις αντιδράσεις των πολλών μεν, τυχαίων δε θεατών. Που αναλύονται σε τρανταχτά γέλια αν σε κάποιο δραματικό έργο ακουστεί μια κωμική ατάκα ή μια αγοραία λέξη. Το να ξεκαρδίζεσαι, για παράδειγμα, στον «Πατέρα» λόγω μιας πονηρής λέξης κάνει τον Στρίντμπεργκ να αλλάζει πλευρό εκεί όπου βρίσκεται.

ΜΑΡΙΑ ΔΙΑΜΑΝΤΗ

Δημιουργός μόδας

Τι μου αρέσει στην Αθήνα

«Στη Μόσχα οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι και οι ευτυχισμένοι άνθρωποι δεν προσέχουν αν είναι καλοκαίρι ή χειμώνας…» λέει ο Τσέχοφ.  Φράση που περιγράφει ακριβώς τη σχέση μου με την Αθήνα. Από τη γραφική και εναλλακτική συνοικία του Κεραμεικού απ’ όπου ξεκινάω τις βόλτες μου μέχρι το κέντρο και τα υφασματάδικα του εμπορικού τριγώνου ή τη Βουκουρεστίου για τις ωραιότερες βιτρίνες της πόλης. Και πιο χαμηλά, στην «Πρωτοπορία» για βιβλία και διάβασμα στα όρθια πριν αγοράσω – το κάνω από μικρή αυτό. Ή στην πλατεία Αυδή πριν φτάσω στο ατελιέ της Μαραθώνος. Τα βράδια σε κάποιον από τους πεζόδρομους του Κεραμεικού για ένα χαλαρό ποτό ή ζεστή σοκολάτα, ασχέτως εποχής. Τα τελευταία χρόνια έκανα συχνά με τα πόδια και τη διαδρομή από το ατελιέ έως το Μουσείο Μπενάκη της Πειραιώς. Περπατούσα και ονειρευόμουν ότι μια μέρα εκεί θα δείξω τη δουλειά μου. Στις 25 Σεπτεμβρίου πραγματοποίησα αυτό το όνειρο. Να περπατάτε στην Αθήνα λοιπόν και να ονειρεύεστε.