Σκέτο silly

Οι «μαθήτριες» – οι οποίες ήταν, τελικά, μεγαλοκορίτσια ηθοποιοί – που παρεισέφρησαν στην παρέλαση στη Νέα Φιλαδέλφεια για να μιμηθούν το silly walk των Monty Python θεωρώντας ότι έτσι θα δώσουν ένα δυνατό χαστούκι στα μούτρα του κατεστημένου και του ιμπεριαλισμού πρέπει επειγόντως να αλλάξουν χορογράφο. Μιας και είναι του μετιέ, θα έπρεπε να ξέρουν ότι μια χορογραφία, έστω και κωμική, ακόμη και όταν αναπαράγεται σε αποσπασματικά καρέ, δεν θα πρέπει να παραπέμπει ούτε σε παρωδία του Ορέστη Μακρή στον «Μεθύστακα» ούτε σε συμπτώματα ομαδικής γαστρεντερίτιδας. Κατά τα άλλα ας μείνουν ως έχουν. Για να μας θυμίζουν πόσο συντηρητικό είναι να θέλεις, το 2019, να δηλώσεις απειθαρχία και να το κάνεις όπως θα το έκανε ο Μπίλιας και η παρέα του στο «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα».

Το όλον θέμα θα παρέμενε μια σάχλα αν μετά δεν έρχονταν τα μανιφέστα, οι νεολαίες των κομμάτων που τις «αγκάλιασαν», οι διαπρύσιοι υποστηρικτές τους σε έντυπα της αντιπολίτευσης και στο Διαδίκτυο. Εγινε όμως μελαγχολικό όταν άρχισαν να ακούγονται τα τριξίματα του ξύλινου λόγου. Παρωχημένος σαν λόγος γυμνασιάρχη του 1970 – ντάλα δικτατορία. Το ότι υποστηρίζουν τα αντίθετα δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Η μούχλα ακυρώνει την ειδοποιό «μυρωδιά» εννοιών και αξιών. Τις κάνει όλες να βρωμάνε το ίδιο. Με το να αντιπαραθέτεις γελοιότητα στην, υποτιθέμενη, γελοιότητα των μαθητικών παρελάσεων, απλώς πολλαπλασιάζεις το τελικό γινόμενο της γελοιότητας. Το κάνεις ένα μείγμα υδραργύρου και βαζελίνης πάνω στο οποίο κολλάνε τα πάντα.

Διαβάζω τον δεκάρικο των «κοριτσιών» και σκέφτομαι ότι αφού δηλώνουν ηθοποιοί, θα πρέπει να φοίτησαν σε κάποια δραματική σχολή – εκτός και αν οι σχολές είναι μόνο για τους δαιμονοποιημένους «άριστους». Εκεί, δεν μπορεί, θα ήρθαν σε επαφή με τις αρχαίες τραγωδίες. Πώς γράφουν λοιπόν «ο πόλεμος του ανθρώπου για την ελευθερία του δεν είναι έπος ούτε τραγωδία»; Ολες, μα όλες οι τραγωδίες και οι κωμωδίες της Αρχαίας Ελληνικής Γραμματείας (και όλο το θέατρο και όλη η ποίηση) καταλήγουν στον αγώνα του ανθρώπου για την ελευθερία του. Ακόμη και από τα ίδια τα πάθη του. Και αν ήθελαν να δηλώσουν, μέσα από ένα δρώμενο, τον αντιμιλιταρισμό τους, ας έψαχναν στη βιβλιοθήκη τους, για ηθοποιούς μιλάμε, τις «Τρωάδες» – εκτός και αν οι βιβλιοθήκες είναι επίσης μόνο για τους «άριστους». Ο λόγος του Ευριπίδη θα ήταν πολύ πιο μοντέρνος από τον παλαιομοδίτικο χορογραφικό χλευασμό που είδαμε.

Θα μπορούσα να πω πολλά για το περιστατικό. Για το ότι ο σεβασμός στην πίστη του άλλου, ακόμη και αν δεν την ασπάζεσαι, δεν είναι υποταγή αλλά απελευθέρωση. Για τη μιζέρια της «επανάστασης» εκ του ασφαλούς και με εξασφαλισμένους μάλιστα χειροκροτητές. Μετά σκέφτηκα τον στίχο του Ντίνου Χριστιανόπουλου: «Καημένε Μακρυγιάννη να ‘ξερες γιατί το τζάκισες το χέρι σου. Το τζάκισες για να χορεύουν σέικ τα κωλόπαιδα». Αλλά μετά το ξανασκέφτηκα. Σιγά μη χαραμίσω τον Χριστιανόπουλο (και τον Μακρυγιάννη) στις «μαθήτριες» της Νέας Φιλαδέλφειας.