«Μόντι Πάθος»

Είναι να τρελαίνεται κανείς με το τι ανάβει φωτιές στο αγαπητό ελληνικό κοινό και με το πόσο γρήγορα σβήνει ακόμα και η πιο μεγάλη πυρκαγιά.

Δεν πρόλαβε να ησυχάσει το μπουρίνι που σήκωσε ο «Τζόκερ» και τσουπ το δίδυμο της επιτυχίας Πολάκης -Τζανακόπουλος, ως άλλοι Αμποτ και Κοστέλο της πολιτικής σκηνής, πρωταγωνίστησε στο σπαρταριστό αυτό «κουρ-μετράζ» (η «μικρού μήκους» ταινία κατά τους απανταχού αποφοίτους της Σχολής Σταυράκου) των ημερών.

Το τι ειπώθηκε, το τι ακούστηκε, το τι δεν ειπώθηκε αλλά ακούστηκε και το τι δεν ακούστηκε αλλά ειπώθηκε δεν λέγεται.

Δεν ομιλώ για το «πριτς, εμείς δεν φεύγουμε, να μας πάρετε σηκωτούς» που δήλωσαν οι ίδιοι οι αποδιοπομπαίοι, αλλά για την κορωνίδα των ημερών. Τη φράση-κλειδί (που ανοίγει διάπλατα τις πόρτες του αναιδούς παραλόγου) διά στόματος Ραγκούση του συριζαίου του εκ ΠΑΣΟΚ εκπορευόμενου που αποτελείται από δύο μόνο λέξεις, άντε και δύο άρθρα για να είμαστε ακριβείς.

«Η ΒΙΑ ΤΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ».

Τάδε έφη Ζαραγκούσης.

Εχω ακούσει για πολλών ειδών βία. Η βία της εξουσίας, η βία της αστυνομίας, η βία η λεκτική, η ενδοοικογενειακή βία, τώρα με το #metoo έγινε πολύ της μόδας και η βία της πεολειχίας, αλλά «βία της πλειοψηφίας» πρώτη φορά ακούω, πρεμιέρα της έκανε ο πρώην υπουργός και νυν παρατρεχάμενος του κ. Τσίπρα.

Συγγνώμη, για να καταλάβω, το σύστημα της εκλογικής αναμέτρησης αλλά και των αποφάσεων της Βουλής είναι μειοψηφικό; Δηλαδή αυτή τη στιγμή κυβερνάει η Νέα Δημοκρατία επειδή μειοψήφησε; Ή επειδή την ανέβασε στην εξουσία η βία της πλειοψηφίας;

Κύριε Ραγκούση μου, με όλο το θάρρος, τα θέτε και τα λέτε ή σας ξεφεύγουνε;

Και δεν είχαμε προλάβει να λύσουμε τον γρίφο, τσουουόπ, άλλο τσουνάμι μάς έπνιξε. Οι μικρές Μόντι Πάιθον που παρήλασαν ασυναρτήτως.

Το τι ακούστηκε από όλες τις μεριές, και με τι μένος, μένεις ενεός. Απ’ τη μια τα σόσιαλ, που τις είχαν στη φεϊσμπούκα, φτάσανε να τις καταδικάσουν σε ομαδικό βιασμό από Οθωμανούς και απ’ την άλλη η προοδευτικούρα που τις αναβίβασε σε Πασιονάριες, Ντολόρες Ιμπαρούρες πανελλαδικής και – γιατί όχι; – πανευρωπαϊκής εμβέλειας.

Και με τι πάθος. Τι ορμή. Τι εμπάθεια.

Και όλα αυτά για μια σκανταλιά, ένα βγάλσιμο της γλώσσας από νέα παιδιά. Ε, νέοι είναι. Αν δεν μας βγάλουνε γλώσσα τα νιάτα, ποιος θα μας τη βγάλει;

Θα μου πεις, κι αυτές το παραχέσανε. Βγάλανε μετά και φιρμάνι. Το στείλανε μάλιστα και σε μια εφημερίδα φίλα προσκείμενη. Κι εκεί χάλασε η μανέστρα, γιατί οι λέξεις, η σύνταξη και το πνεύμα της ανακοίνωσης ήταν βγαλμένα απ’ την κρεατομηχανή του πιο στεγνού κομματισμού.

Οι φράσεις όλες κάναν παρατεταγμένες σε τριάδες την πιο τετριμμένη, παλαιάς κοπής, αποστειρωμένη και αναχρονιστική παρέλαση.

Αλλά και πάλι, άξιζε όλο αυτό το νταβαντούρι για τόσο μίσος και αλληλοσπαραγμό; Ολα τα προβλήματά μας αυτή τη στιγμή είναι ο «Τζόκερ», ο Τζανακοπολάκης και δυο-τρία κοριτσάκια που κάνανε την πλάκα τους, έστω και με κομματικό καπέλο;

Ο μόνος που τόλμησε μια γνώμη στα μέτρα του λογικού ήταν (περιέργως) ο κ. Φίλης. «Οι παρελάσεις πρέπει να καταργηθούν».

Μόνο που κι αυτός όσο ήτανε υπουργός Παιδείας δεν τις κατήργησε, και να τα αποτελέσματα. Κατάλαβες; Για να ‘χουμε να λέμε.