Ακροατήριο

Υποψιάζομαι ότι ο Μητσοτάκης απειλείται από μια ψευδαίσθηση συνηθισμένη για νέους Πρωθυπουργούς. Την ψευδαίσθηση ότι έχει μπροστά του διαφορετικά ακροατήρια.
Οτι υπάρχει δηλαδή ένα προεκλογικό κι ένα μετεκλογικό ακροατήριο. Ή ένα διεθνές κι ένα εσωτερικό ακροατήριο. Ή ένα λαϊκό κι ένα επιχειρηματικό ακροατήριο. Ή ένα σοβαρό κι ένα ελαφρύ ακροατήριο.
Λάθος. Το ακροατήριο είναι ένα και μοναδικό. Εκείνο που τον εξέλεξε Πρωθυπουργό και το οποίο θα κληθεί να τον κρίνει στις επόμενες εκλογές. Οι υπόλοιποι είναι για κανένα ταξιδάκι, καφέ και βουτήματα.
Μέσα σε μια μέρα έχω δυο χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Πρώτα η συνάντηση με τον Ζάεφ. Σε αυτήν ο Μητσοτάκης ήταν άψογος για το ακροατήριό του.
Δεν κρύφτηκε από τον συνομιλητή του, ούτε έκανε γλύκες. Του είπε καθαρά ότι δεν θα ψήφιζε ποτέ μια τέτοια κακή συμφωνία κι ότι ως αρχηγός της αντιπολίτευσης έκανε ό,τι μπορούσε για να αποτρέψει την κύρωσή της.
Αλλά ότι τώρα είναι υποχρεωμένος να την εφαρμόσει διότι αυτό επιβάλλει το διεθνές δίκαιο.
Είπε δηλαδή στον Ζάεφ ακριβώς ό,τι είχε διαμηνύσει προεκλογικά και στους έλληνες ψηφοφόρους.
[Κι επειδή ακούω κάποιους να αναρωτιούνται κουτοπόνηρα πώς λέει ο Μητσοτάκης ότι θα εφαρμόσει μια «εθνικά επιζήμια» συμφωνία, να τους θυμίσω ότι η πιο εθνικά επιζήμια συμφωνία του 20ού αιώνα ήταν η Συνθήκη της Λωζάννης κι ότι η Ελλάδα την υλοποίησε ευλαβικά διότι θα ήταν ακόμη μεγαλύτερη η ζημιά αν δεν την εφάρμοζε!]
Υστερα η ομιλία του Πρωθυπουργού για την κλιματική αλλαγή. Ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τι λόγο είχε ο Μητσοτάκης να πάει στον ΟΗΕ να μιλήσει για το… Μάτι!
Αφενός ήταν μια αναφορά αψυχολόγητη. Το Μάτι είναι μια εθνική τραγωδία με ανοιχτούς ακόμη τάφους. Δεν είναι αντικείμενο διάλεξης σε διεθνή φόρα.
Αφετέρου ήταν μια αναφορά περιττή. Για τον μέσο Ελληνα το Μάτι δεν έχει καμία σχέση με την κλιματική αλλαγή. Εχει σχέση με τον Τσίπρα, τη Δούρου και εκατόν δύο νεκρούς.
Τόσο απλό. Δεν καταλαβαίνω, λοιπόν, τι υπάρχει να κουβεντιάσουμε και μάλιστα σε μια ομήγυρη που ούτε ξέρει πού πέφτει το Μάτι, ούτε τι συνέβη εκεί, ούτε ποια είναι η Δούρου.
Το καλό με τον Μητσοτάκη είναι ότι ακόμη κι όταν κάνει λάθη, δεν κάνει το ίδιο λάθος δυο φορές. Το απέδειξε στην αντιπολίτευση. Το αποδεικνύει και τις πρώτες εβδομάδες της κυβερνητικής θητείας.
Στο Σκοπιανό, για παράδειγμα, διόρθωσε αμέσως κάποια φαλτσοσφυρίγματα υπουργών του που ενόχλησαν το κοινό αίσθημα.
Υποθέτω ότι το ίδιο θα επιχειρήσει να κάνει και στη συνέχεια.















