«Γιατί γράφουμε;»

«Οσο για τον λόγο για τον οποίο γράφουμε, το περίφημο “γιατί”, με είχε πρόσφατα – δηλαδή καθυστερημένα – χτυπήσει κατακούτελα ένα κομμάτι από το πασίγνωστο “Ash Wednesday” του Ελιοτ. Σε μια προσεκτική ανάγνωση αναδύθηκε μια ποιητική φράση με την οποία ένιωσα να ταυτίζομαι, παρόλη τη φυσική μου απέχθεια προς την προσωπικότητα του μεγάλου αυτού ποιητή. Ομως όντως είναι σπουδαίος, ώρες ώρες. Ας του το αναγνωρίσουμε τουλάχιστον αυτό. Τόση ήταν η ταύτιση, που κάθισα και το μετέφρασα στα ελληνικά, προτού το περάσω στην επιστολή προς τον άγγλο φίλο μου (στο πρωτότυπο, φυσικά).

Και το Θεό ικετεύω να μας λυπηθεί

Και να με κάνει να ξεχάσω

Τα θέματα που με τον εαυτό μου συζητώ τόσο πολύ

Θέλω τόσο να εξηγήσω

Γιατί δεν ελπίζω πάλι να γυρίσω

Αυτές οι λέξεις λόγο ας δώσουν

Για ό,τι έγινε, να μην ξανασυμβεί

Είθε η κρίση να μην είναι για μας τόσο αυστηρή

Από την «Ανεπίδοτη επιστολή (για τα αιώνια ερωτήματα της γραφής)» του Μίλτου Φραγκόπουλου στο τρέχον τεύχος του περιοδικού «Δέντρο», με αφιέρωμα στην «Τέχνη του γράφειν».