ΑΠΟΨΗΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ

Το κοινοβουλευτικό ραντεβού {LF}του Σεπτεμβρίου

Το κοινοβουλευτικό ραντεβού {LF}του Σεπτεμβρίου
4 λεπτά

Με την επεισοδιακή κοινοβουλευτική συζήτηση και ψηφοφορία της Πέμπτης έληξε πανηγυρικά αυτός ο παράξενος, πρώτος μετεκλογικός μήνας.

Ηταν ένας μήνας ασυνήθιστα πυκνός. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης διάλεξε να δώσει έναν καταιγιστικό ρυθμό στις πρώτες του ημέρες στην εξουσία. Είχε έτοιμη μια κυβέρνηση συγκροτημένη με μικρές – αλλά τόσο ανορθόδοξες για τα πολιτική μας ήθη – δόσεις κομματικής ανεξιθρησκίας και τεχνοκρατικής επάρκειας. Είχε έτοιμα τα πρώτα του νομοσχέδια – εκείνα που ήθελε να δώσουν το πολιτικό του στίγμα. Εδωσε υποσχέσεις εκτελεστικής αποτελεσματικότητας, απο-ιδεολογικοποίησης της πολιτικής, απο-κομματικοποίησης της διοίκησης και καλής νομοθέτησης, με τον νέο Πρόεδρο της Βουλής να εξαγγέλλει το τέλος της άθλιας εποχής του «πλειοψηφικού κοινοβουλευτισμού». Και κάπως έτσι, μια κυβερνητική πλειοψηφία που την έφερε στα πράγματα περισσότερο ένα κύμα απόρριψης των άλλων, εκείνο το ισχυρό, προεκλογικό «να φύγουν επιτέλους αυτοί», παρά ένα κύμα ελπίδας και εμπιστοσύνης, κατάφερε πολύ γρήγορα να δημιουργήσει προσδοκίες. Να βάλει, μετεκλογικά, τον πήχη πολύ ψηλότερα από ό,τι το εκλογικό σώμα τον είχε θέσει.

Κι ίσως γι’ αυτό οι πρώτες μουτζούρες στο κυβερνητικό προφίλ μας φάνηκαν τόσο ενοχλητικά μεγάλες. Οπως η αναπάντεχη απόφαση να διατηρηθεί εν ζωή το νοτοπούλειο Γραφείο Πρωθυπουργού στη Θεσσαλονίκη και να ανατεθεί, παρά τη ρητή υπόσχεση να μη διοριστούν αποτυχόντες πολιτευτές σε δημόσιες θέσεις, σε μια ατυχήσασα εκ Καστοριάς. Ή όπως η εισαγωγή τροπολογιών, εντελώς άσχετων με το συζητούμενο νομοσχέδιο, πέντε λεπτά πριν από την ψηφοφορία, όπως τον παλιό καλό καιρό.

 

Και κάπως έτσι αυτός ο μήνας που ξεκίνησε τόσο νεωτερικά, τελείωσε με έναν εντελώς παραδοσιακό τρόπο. Με τους πολιτικούς αρχηγούς να αντιπαρατίθενται από το βήμα της Βουλής για τις νεανικές επιδόσεις τους στις πανελλαδικές εξετάσεις. Και με την αντιπολίτευση να αποχωρεί διαμαρτυρόμενη από την ολομέλεια. Σαν να πέρασαν μέρες πολλές σε λίγη ώρα, που λέει ο ποιητής. Ή σαν να μας διδόταν μια προειδοποίηση ότι όσο γενναία και αν αναγγέλλεται το μέλλον, το παρελθόν διατηρεί τη δύναμη να ακυρώνει την εξαγγελία του. Δια της γελοιοποιήσεως, μερικές φορές.

Ραντεβού τον Σεπτέμβριο, λοιπόν. Η κυβέρνηση θα καλείται διαρκώς να επιβεβαιώνει τις υποσχέσεις που έδωσε, τις προσδοκίες που δημιούργησε. Και να αντιμετωπίζει αυτόν που είναι, προς το παρόν, ο μεγαλύτερος, αν όχι μοναδικός της αντίπαλος – τον εαυτό της. Και η αντιπολίτευση; Η αντιπολίτευση, που αποδείχθηκε λιγότερο έτοιμη για τη νέα εποχή, που φάνηκε να αιφνιδιάζεται από την πρώιμη κυβερνητική υπερδραστηριότητα, καλείται να προσδιορίσει πολιτικό στίγμα.

Σηκώθηκε σκόνη πολλή και συζήτηση μεγάλη για το πόσο οξύς ή ήπιος, συναινετικός ή παλιομοδίτικα πολωτικός ήταν ο λόγος της αντιπολίτευσης στις πρώτες πολιτικές αψιμαχίες των ημερών. Αλλά η αντιπολίτευση δεν είναι θέμα τόνου, έντασης, ύφους. Η αντιπολίτευση, άλλωστε, οφείλει να ελέγχει, να πιέζει την πλειοψηφία όσο περισσότερο μπορεί. Και το μόνο όριο είναι η αποδοχή που βρίσκει ο κριτικός της λόγος στην κοινή γνώμη. Αν υπερβαίνει το μέτρο που οι πολίτες θεωρούν εύλογο, η ρόδα της απλώς γυρίζει στον αέρα. Συνέβη συχνά στο παρελθόν, συνέβη, νομίζω, ξανά αυτές τις μέρες, ιδίως καθώς οι πρώτες πολιτικές μάχες που διάλεξε να δώσει υψηλόφωνα ήταν για την τιμή της Βασιλικής Θάνου και για την ασυλία του Παύλου Πολάκη.

 

Το θέμα, λοιπόν, για την αντιπολίτευση δεν είναι η ένταση. Είναι το πεδίο της, η θεματική της, η οπτική της γωνία. Κι εδώ προκύπτει το πραγματικό αντιπολιτευτικό δίλημμα: Πώς αντιπολιτεύεσαι όταν σε όλα τα μεγάλα και κρίσιμα – τη θέση της χώρας στην Ευρώπη και τη συμμετοχή στο ευρώ, την τήρηση των μεταμνημονιακών υποχρεώσεων, τη δημοσιονομική εγκράτεια, αλλά και τα μεγάλα θέματα εξωτερικής πολιτικής, τα ελληνοτουρκικά, το Κυπριακό, ακόμη και (παρά τον θόρυβο) το Μακεδονικό – η σύμπτωση απόψεων είναι, εκ των πραγμάτων, δεδομένη και τα περιθώρια διαφοροποιήσεων πολύ μικρά;

Εχουμε ξαναζήσει μια ανάλογη φάση. Την πρώτη δεκαετία αυτού του αιώνα, κι ακόμη νωρίτερα, από το 1994, είχε διαμορφωθεί ένας συναινετικός δικομματισμός όπου τα δύο κόμματα εξουσίας συνέπιπταν στα βασικά, ασφυκτιούσαν στη συναίνεσή τους και αναζητούσαν εναγωνίως πεδία αντιπαράθεσης – συχνά στα ρηχά των παραπολιτικών. Η φανέρωση της κρίσης, το 2010, έδωσε τέλος σε αυτήν την εποχή. Τη διαδέχθηκαν τα χρόνια της ασυμφιλίωτης αντιπαράθεσης για τα αίτια της χρεοκοπίας και τις συνέπειες του Μνημονίου, που πήρε διαστάσεις τοξικές και οδήγησε σε ακραία δοκιμασία τους ίδιους τους θεσμούς της δημοκρατικής πολιτείας. Μα από το φθινόπωρο του 2015 η τοξικότητα του «ή εμείς ή αυτοί» έμοιαζε όλο και πιο άτοπη, στερημένη νοήματος. Για να λάβει οριστικά τέλος στις εκλογές αυτού του Ιουλίου. Για εκείνους που κυβερνούν είναι πάντα ευκολότερη η προσαρμογή σ’ ένα περιβάλλον αναγκαστικά «συναινετικό». Για την αντιπολίτευση είναι δυσκολότερο, πιο επίπονο, αν δεν θέλει να εξελιχθεί σε γραφική «οπισθοδρομική κομπανία» που ανεμίζει σημαίες «όπισθεν ολοταχώς».

Κάπως έτσι διαμορφώνεται το τοπίο για τα ραντεβού του Σεπτεμβρίου. Η κυβερνητική πλειοψηφία πρόλαβε να δώσει ενδιαφέρουσες υποσχέσεις, αλλά και απτά δείγματα των ορίων της, των κινδύνων που αντιμετωπίζει, από τον ίδιον της τον εαυτό προπάντων. Αλλά το πιο ενδιαφέρον και, για την υγεία της δημοκρατίας, το πιο σημαντικό είναι να δούμε πώς η αντιπολίτευση θα ορίσει τον εαυτό της.

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Τα Νεότερα

  1. Αγροτικές επιδοτήσεις: Διορθώσεις στις αιτήσεις για την προκαταβολή έως σήμερα
  2. Σι Τζινπίνγκ: Η «Παγίδα του Θουκυδίδη» και η «Δαμόκλειος σπάθη» – Τα αρχαία ελληνικά σύμβολα στο μήνυμα προς Τραμπ και Πούτιν
  3. Νέο ρεκόρ για τον Βαν Γκογκ: Πίνακας του πωλήθηκε για 190,4 εκατ. δολάρια

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies