Ο άλλος χορός της Καλαμάτας

Εντεκα παραγωγές στο Μέγαρο Χορού, εκ των οποίων οι τέσσερις στην κεντρική σκηνή, οι έξι στο στούντιο και μία στα παρασκήνια της κεντρικής σκηνής. Αλλες 11 υπαίθριες παραστάσεις χορού στην κεντρική πλατεία Καλαμάτας μαζί με μία υπαίθρια παράσταση, καθώς και καθημερινή προβολή όλων στο Costa Navarino. Τρεις εκθέσεις φωτογραφίας, μία προβολή ντοκιμαντέρ, δύο προβολές ταινιών, μία μουσική βραδιά, τέσσερα επαγγελματικά σεμινάρια για 62 σπουδαστές χορού, μία διάλεξη ανοιχτή στο κοινό, ένα εργαστήριο για παιδιά δυναμικής 78 προσώπων, ένα εργαστήριο για ενηλίκους άνω των 50 ετών με 38 συμμετέχοντες, και ένα σεμινάριο για ΑμεΑ με 21 μαθητές κι άλλους τόσους συνοδούς. Συνολικά, 68 καλλιτέχνες απ’ όλον τον κόσμο, 24 ομάδες και 52 εθελοντές.

Αυτός είναι ο απολογισμός των φετινών δρωμένων στο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας που ολοκληρώθηκε στις 28 Ιουλίου, έπειτα από περίπου δύο εβδομάδες γεμάτες κίνηση, δημιουργία και έμπνευση. Το πιο σημαντικό εγχώριο φεστιβάλ χορού κατάφερε να συνδυάσει στο πρόγραμμά του την υψηλή καλλιτεχνική δημιουργία με την εκπαίδευση και την έρευνα, δρώντας υποστηρικτικά και δοτικά τόσο στους performers που ανέβηκαν στις σκηνές του Μεγάρου Χορού Καλαμάτας όσο βέβαια και στο κοινό του. Και έκανε μια ολόκληρη πόλη να κινηθεί στους ρυθμούς του μοντέρνου χορού και να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα γιορτής γύρω από το φεστιβάλ και τους ανθρώπους του.

Με αφορμή την επέτειο των 25 χρόνων, η καλλιτεχνική διευθύντρια Λίντα Καπετανέα επέλεξε να θεματοδοτήσει τη φετινή διοργάνωση με το ζήτημα του χρόνου και την επίδρασή του στο καλλιτεχνικό έργο και στο ανθρώπινο σώμα. Με μεγάλο πρωταγωνιστή την ομάδα της μεγάλης προσωπικότητας του σύγχρονου χορού Ακραμ Καν, έλληνες καλλιτέχνες όπως το δίδυμο arisandmartha και η Κατερίνα Ανδρέα αλλά και διεθνείς ομότεχνοί τους όπως ο Γιόσεφ Νατζ και ο Καντέρ Ατού παρουσίασαν ετερόκλητες, κάποιες φορές αμφιλεγόμενες αλλά πάνω απ’ όλα αυθεντικές προσεγγίσεις του θέματος. Στον δημιουργικό διάλογο συνέβαλαν και οι προβολές ταινιών του σπουδαίου ούγγρου σκηνοθέτη Μπέλα Ταρ.

Ασκήσεις εδάφους
Προετοιμάζοντας τη νέα γενιά χορευτών, το φεστιβάλ για ακόμα μία χρονιά παρουσίασε σεμινάρια για σπουδαστές χορού διάρκειας 62 ωρών. Εδώ, η Τζόι Αλπουέρτο Ρίτερ στο Δημοτικό Στάδιο Καλαμάτας επικεντρώθηκε σε ασκήσεις απομόνωσης των μελών του σώματος, στην τεχνική waving αλλά και στον ρυθμό και τις ασκήσεις εδάφους. Βασικός πυρήνας του προγράμματος ήταν και ο αυτοσχεδιασμός, όπου οι σπουδαστές διερεύνησαν τις προσωπικές εκφραστικές τους ποιότητες και ανέπτυξαν τη δημιουργικότητά τους μέσα από διαφορετικές κινητικές ιδέες.

Πορτρέτα χορευτών
Στο φουαγέ του Μεγάρου Χορού οι επισκέπτες είχαν την ευκαιρία να δουν την έκθεση «ΤΕΝ» του φωτογράφου του φεστιβάλ Mike Rafail. Ο ίδιος δημιούργησε μια εγκατάσταση που λειτούργησε ταυτόχρονα ως ντοκουμέντο και εικαστικό έργο. Αποτύπωσε τα πορτρέτα των χορευτών που συμμετείχαν στις παραστάσεις της περσινής διοργάνωσης, δέκα λεπτά μετά το τέλος της εμφάνισής τους. Ετσι, αιχμαλώτισε στα πρόσωπά τους άλλοτε την προσπάθεια και την κούραση, άλλοτε την ικανοποίηση, μαζί με τόσες άλλες αινιγματικές σκέψεις και συναισθήματα, όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνής.

Χιπ χοπ και ινδικός χορός
Τη δική του προσέγγιση του χορού μέσα από την ανάλυση και την ανάμειξη διαφορετικών χορευτικών ειδών παρουσίασε ο Καντέρ Ατού στην παράστασή του «The roots». Επιλέγοντας ως καλλιτεχνική του γλώσσα ένα μείγμα χιπ χοπ, ινδικού καθάκ και σύγχρονου χορού, ταξίδεψε τους θεατές σε μια ανθρώπινη περιπέτεια. Αφήνοντας ελεύθερους τους χορευτές του να εξερευνήσουν ο καθένας το δικό του μονοπάτι, στο τέλος κατάφερε να τους ενώσει στις ρίζες μιας σωματικής μνήμης.

Με έμπνευση τον Σαραμάγκου
Με έμπνευση από το μυθιστόρημα του Ζοζέ Σαραμάγκου «Περί τυφλότητος» η ομάδα Les Vikings Cie ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα για να παρουσιάσει στην κεντρική πλατεία Καλαμάτας την παράσταση «L’aveuglement». Το ντουέτο εκκινώντας από την τυφλότητα του άνδρα που κατευθύνει και χειραγωγεί τις πράξεις του, μέσα από τις αρμονικές κινήσεις του κατάφερε να δείξει στο κοινό μια αναπηρία που μεταμορφώθηκε σε χορό της ζωής, κερδίζοντας το χειροκρότημα.

Υπαίθριο βαριετέ
Aπό το ξεχασμένο φανταστικό σοκάκι, το Cape Alley, η ομάδα Trash Dollys βρέθηκε να ερμηνεύει την παράστασή της «Cape Alley» στην κεντρική πλατεία της Καλαμάτας. Οι τέσσερις βρετανοί χορευτές συνδυάζοντας τη θεαματική σωματικότητα με την ευφάνταστη διήγηση κατάφεραν να επικοινωνήσουν, να συγκινήσουν αλλά και να εμπνεύσουν τους περαστικούς αλλά και το κοινό της πόλης. Για πρώτη φορά στην Ελλάδα, μεταμόρφωσαν την υπαίθρια σκηνή σε ένα σκληρό βαριετέ, φωτισμένο από έναν ανεμοστρόβιλο ανθρώπινων μελών, ρυθμικών τελετουργικών και αστείας λογομαχίας.

Ανορθόδοξα παιχνίδια
Με στόχο την εισαγωγή των συμμετεχόντων στις βασικές αρχές του Fighting Monkey Practice και κυρίως στη διαδικασία της έξυπνης εξάσκησης και της βιώσιμης γήρανσης, ο Αντώνης Στρούζας πραγματοποίησε ένα εργαστήριο κίνησης για ενηλίκους άνω των 50 ετών. Το Fighting Monkey είναι μια εφαρμοσμένη πρακτική ανθρώπινης ανάπτυξης μέσα από την κίνηση που ανέπτυξαν η Λίντα Καπετανέα και ο Γιόσεφ Φρούτσεκ. Μέσα από ανορθόδοξα παιχνίδια, οι συμμετέχοντες πάλεψαν για τη βελτίωση της μνήμης, τον καλύτερο συντονισμό των κινήσεων του σώματος, το ξύπνημα των αρθρώσεων και την αναζωογόνηση του νευρικού συστήματός τους.