Από την Οπερα της Νέας Υόρκης στον Αργοσαρωνικό

Στο ηφαίστειο των Μεθάνων, το «Κουιντέτο εγχόρδων σε ρε μείζονα» του Μότσαρτ θα ζητήσει το χειροκρότημα του κοινού. Στο γυμνάσιο του Γαλατά, το «Πιάνο τρίο νούμερο 2 σε μι ύφεση μείζονα» του Σούμπερτ θα γεμίσει με δυνατές μελωδίες τον χώρο. Στο αμφιθέατρο του Πόρου, το «Ντουέτο για βιολί και βιόλα» του Σκαλκώτα θα ταξιδέψει σε όλο το νησί, ενώ στο ξενοδοχείο της Υδρας το «Σεξτέτο εγχόρδων νούμερο 2 σε σολ ελάσσονα» του Μπραμς θα γοητεύσει τους μουσικόφιλους. Πρόκειται για επιλογές από το Φεστιβάλ Μουσικής Δωματίου Σαρωνικού, που επιστρέφει από σήμερα και ως τις 4 Αυγούστου, στην ένατη διοργάνωσή του, η οποία συμπίπτει με τη συμπλήρωση 70 χρόνων από τον θάνατο του Νίκου Σκαλκώτα. «Η μουσική του, όπως και όλων των σημαντικών σύγχρονών του Ευρωπαίων, είναι δυσκολότερη για τους εκτελεστές από ό,τι ένα κουιντέτο του Μπραμς, για παράδειγμα. Θέλαμε με αυτό το μικρό σε διάρκεια έργο να παρουσιάσουμε τη μουσική τού συνθέτη δίπλα σε σπουδαία έργα του ρομαντισμού. Είναι το μόνο έργο του 20ού αιώνα στο φετινό πρόγραμμα και αντίστοιχης συνθετικής δεινότητας έργο με αυτά του Σούμπερτ και του Σούμαν για παράδειγμα» αναφέρουν στο «Νσυν» οι καλλιτεχνικές διευθυντές του φεστιβάλ Γιάννης Αγρανιώτης και Φράνσις Κέφορντ.

Οι δυο τους, μέλη του συνόλου Leondari Ensemble, έστησαν το φεστιβάλ για να φέρουν τη μουσική δωματίου κοντά στο κοινό. «Ισως η μουσική δωματίου δεν είναι πολύ γνωστή σε αυτή την περιοχή. Πιστεύουμε ότι πολλοί άνθρωποι που δεν τη γνωρίζουν θα την αγαπούσαν αν τους δινόταν η ευκαιρία. Είναι δική μας δουλειά να εμπλέκουμε και να προσεγγίζουμε όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους με αυτό που κάνουμε. Ο πιο σημαντικός τρόπος που μπορούμε να το κάνουμε είναι να συνεχίσουμε να είμαστε εδώ ερμηνεύοντας υπέροχη μουσική. Καταβάλλουμε κάθε δυνατή προσπάθεια για να συναντήσουμε όσο περισσότερους ντόπιους μπορούμε, να μιλήσουμε με ανθρώπους, να παίξουμε μουσική στον δρόμο, να διαδώσουμε το φεστιβάλ και να μοιραστούμε τον ενθουσιασμό μας» τονίζουν ο βιολονίστας και ο βιολίστας.

Ο ΜΠΕΝΤΖΑΜΙΝ ΜΠΟΥΜΑΝ. Μεγάλος καλεσμένος της φετινής διοργάνωσης είναι ο Μπέντζαμιν Μπούμαν, εξάρχων της ορχήστρας της Μητροπολιτικής Οπερας της Νέας Υόρκης, που θα έρθει για έκτη φορά στον Σαρωνικό για να παίξει μουσική. «Θεωρώ ότι η κοινότητα είναι ανοιχτή και ζεστή. Τι να μην αγαπήσεις εδώ; Το σημαντικότερο πράγμα για να χαλαρώσεις είναι να πάρεις περισσότερο χρόνο για τα πράγματα από το συνηθισμένο. Αυτό είναι ιδανικό όταν πρόκειται για μουσική ερμηνεία, μια διαδικασία που απαιτεί πολλή σκέψη – ακόμα και με πείρα δεκαετιών. Σε κάθε περίπτωση, το πάθος και η φιλία είναι μολυσματικές και φαίνεται να αυξάνονται. Είναι τιμή να παίζουμε εδώ, να χαιρετίζουμε τόσο θερμά τις τοπικές κοινότητες και να δημιουργούμε νέες σχέσεις καθώς παρακολουθούμε το φεστιβάλ αυτό να μεγαλώνει. Είναι ακόμα μόνο ένα μωρό!» επισημαίνει ο βιολιστής. Στο ταξίδι του στην Ελλάδα κουβαλάει μαζί του ασφαλώς τη μεγάλη του διεθνή εμπειρία, που εδώ ωστόσο θα δέσει με μικρότερα σχήματα και καταστάσεις. «Αισθάνομαι ότι αυτό το φεστιβάλ μεγαλώνει, αλλά σε μια σταθερή βάση. Είναι γεμάτο αγάπη και φιλία. Υπάρχει μόνο για να εξυπηρετήσει το γνήσιο πάθος της μουσικής δωματίου. Υπάρχει πολύ λίγη αίσθηση γραφειοκρατίας ή θεσμού εδώ. Εχει μια αίσθηση ελευθερίας, με κάποιον τρόπο, ελαφρώς δοσμένης, πάντα με αφοσίωση. Ποιος θέλει πάντα να παίζει σε μια αίθουσα συναυλιών για 4.000 άτομα με σμόκιν; Οχι εγώ! Η ποικιλία είναι το αλατοπίπερο της ζωής. Και αυτοί οι χώροι είναι γοητευτικοί, η οικειότητα των μικρών ακροατηρίων σε αφοπλίζει. Είναι μια απόλαυση» λέει ο μουσικός.

Από το 1992, οπότε ξεκίνησε ο Μπούμαν να παίζει, μέχρι σήμερα που βρίσκεται στην Οπερα της Νέας Υόρκης, έμαθε να βλέπει τη ζωή μέσα από τη μουσική του βιολιού. «Είναι το βιολί που με έφερε στην Ελλάδα και στις αμέτρητες άλλες τοποθεσίες σε όλον τον κόσμο και το μεγαλύτερο μέρος του κοινωνικού μου κύκλου υπάρχει εξαιτίας του βιολιού. Το βιολί αντιπροσωπεύει επίσης τη φωνή μου στα μουσικά σύνολα, γι’ αυτό αρθρώνει για εμένα πράγματα με τρόπους που είμαι ανίκανος να εκφράσω με λόγια. Μέχρι τώρα το αισθάνομαι επίσης σαν μια επέκταση του σώματός μου. Γνώρισα το βιολί σε τόσο μικρή ηλικία, που δεν μπορώ να θυμηθώ κανένα είδος ύπαρξης χωρίς αυτό».

Ως εξέχων στη σημαντικότερη Οπερα του κόσμου, έχει την ευκαιρία να εξερευνά το σύμπαν της κλασικής μουσικής από διαφορετικές πλευρές, αλλά η καρδιά του ανήκει σε μια ιδιαίτερη έκφρασή της, τη μουσική δωματίου. «Η μουσική δωματίου μπορεί να ικανοποιεί και να ανταμείβει σε πολλά διαφορετικά επίπεδα. Δεν υπάρχουν μόνο σημάδια, νοήματα και άλλα σημαντικά σήματα της γλώσσας του σώματος, αλλά συχνά ματιές και γέλια μεταξύ φίλων, αντιδράσεις σε ό,τι έχει κάνει κάποιος άλλος μουσικός ή ό,τι έχει εκφράσει ο συνθέτης. Ακριβώς αυτό βρίσκω ατελείωτα συναρπαστικό. Είναι ένα τέλειο μέσο για τους συνθέτες να ζωγραφίζουν εικόνες τόσο ορχηστρικές όσο και οικείες. Στις καλύτερες συνθέσεις (κυρίως όσες παίζουμε πια) κάθε φωνή είναι απολύτως ζωτική για το σύνολο ανά πάσα στιγμή. Δίνοντας ιδιαίτερη προσοχή στο πώς οι μεμονωμένες φωνές συμβάλλουν στην ένταση που κάνει το κομμάτι να κινείται προς τα εμπρός, μπορείς να προσθέσεις πολλές λεπτομέρειες στην εμπειρία της ακρόασης ενός κομματιού μουσικής δωματίου» καταλήγει ο Μπούμαν.