Βασιλική Καραγιάννη

Μάτια ερμητικά κλειστά… η στιγμή της απόδρασης! Με όχημα τη μουσική, όταν κλείνουν τα μάτια του σώματος και ανοίγουν τα μάτια της ψυχής για να εστιάσουν στο ουσιώδες, σβήνοντας οτιδήποτε περιττό, οτιδήποτε η ψυχή δεν το χρειάζεται. Για να φύγεις! Να ταξιδέψεις μακριά, σε κόσμους ονειρικούς, ιδανικούς και αγγελικά πλασμένους!..

Είναι πάμπολλες οι φορές που από μικρό κοριτσάκι, με ακουστικά στα αφτιά, ακούγοντας ό,τι με εξέφραζε εκείνη τη μέρα ή τη στιγμή ανάλογα με τη διάθεση, ξαπλωμένη συνήθως είτε καρφώνοντας το βλέμμα σε ένα συγκεκριμένο σημείο, απομονώνοντας οτιδήποτε άλλο τριγύρω από αυτό, είτε με κλειστά μάτια, κυριολεκτικά «έφευγα»…

Ταξίδευα όπου με πήγαινε ο συνθέτης, οι μελωδίες, οι ερμηνείες…

Κι έτσι έμαθα να ονειρεύομαι, να βλέπω η ίδια τον εαυτό μου μέσα σ’ αυτά τα ταξίδια και να ζω πράγματα που μέσα από την ψυχή μου ευχόμουν να ζήσω και στην πραγματικότητα.

Με τον καιρό, αυτά τα ταξίδια άρχισα να τα κάνω, ερμηνεύοντας η ίδια μουσική αλλά και ακούγοντας πλέον ζωντανές ορχήστρες, συναυλίες, παραστάσεις.

Τι ευλογία!

Θα ήθελα εδώ να μοιραστώ ένα από τα παιδικά όνειρά μου. Ενα πολύ δυνατό όνειρο, με τη μεταφορική όμως σημασία του όρου. Ενα όνειρο επαναλαμβανόμενο, σταθερό, που όμως δεν υπήρξε δημιούργημα του υποσυνείδητου αλλά του απολύτως συνειδητού μέρους του εαυτού μου, παρότι πολλές φορές συνήθιζα να το ανακαλώ με μάτια ερμητικά κλειστά…

Είμαι 14 ετών και παρακολουθώ συναυλία της Ορχήστρας Πατρών – πόλη απ’ όπου κατάγομαι – στο πανέμορφο Δημοτικό Θέατρο Απόλλων της πόλης, που για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια μικρογραφία του Θεάτρου της Σκάλας του Μιλάνου.

Βρίσκομαι στην πρώτη σειρά και, όπως πάντα, έχω αρχίσει να «ταξιδεύω». Μπαίνω μέσα στο «όνειρο», με «βλέπω» επάνω στη σκηνή να τραγουδάω και σιγά σιγά η σκηνή αλλά και το θέατρο έχουν αρχίσει να αλλάζουν, να μεγαλώνουν, να μεταμορφώνονται!

Τότε είναι που γεννήθηκε ένας διακαής μου πόθος που με πυρπολούσε από μικρό κοριτσάκι, ήδη μαθήτρια του Ωδείου και αφότου άρχισε να κατασταλάζει μέσα μου η απόφαση ότι το λυρικό τραγούδι θα αποτελεί για μένα δρόμο ζωής.

Η ύψιστη καταξίωση κάθε τραγουδίστριας της όπερας, το πιο μεγάλο και άπιαστο, πολλές φορές, όνειρό της, είναι να κατακτήσει τον «ναό» της λυρικής τέχνης, τον χώρο που κουβαλάει όλη την ιστορία και τις μνήμες του λυρικού τραγουδιού, τον χώρο όπου μεγαλούργησαν όλα τα αστέρια της όπερας, με το πιο αυστηρό κοινό του πλανήτη, τη Σκάλα του Μιλάνου.

Ονειρό μου λοιπόν και κρυφός μου πόθος ήταν το να έχω κάποια στιγμή την ευκαιρία να πατήσω το «σανίδι» της ως πρωταγωνίστρια. Πράγμα που τον καιρό εκείνο έμοιαζε με όνειρο άπιαστο!

Δεν γνώριζα τότε τι μου επιφύλασσε το μέλλον. Δεν γνώριζα ότι το όνειρο αυτό δεν ήταν άπιαστο και ότι μερικά χρόνια μετά, κι ενώ μακιγιαριζόμουν για μια παραγωγή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, θα δεχόμουν ένα τηλεφώνημα από τον ατζέντη μου για να μου πει πως σύντομα φεύγω για το Μιλάνο. Πως όντως θα πρωταγωνιστούσα εκεί, στο Θέατρο της Σκάλας του Μιλάνου, και θα «ονειρευόμουν» με ορθάνοιχτα τα μάτια της ψυχής αλλά και του σώματος, ενώ θα απολάμβανα ένα από τα πιο μεγάλα σε διάρκεια και ένταση χειροκροτήματα της καριέρας μου!

H Βασιλική Καραγιάννη είναι σοπράνο της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και έχει σταδιοδρομήσει σε σπουδαία λυρικά θέατρα διεθνώς. Αύριο στις 21.00 συμμετέχει στο πρότζεκτ «Οπερα και Μόδα» που θα πραγματοποιηθεί στην Αίθουσα Σταύρος Νιάρχος της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, όπου θα παρουσιαστούν για πρώτη φορά στην Ελλάδα δημιουργίες της σχεδιάστριας και ενδυματολόγου Tina Kalivas. Την εκδήλωση επιμελείται η Ισμα Τουλάτου και σκηνοθετεί ο Κωνσταντίνος Ρήγος.