ΗχοΔύναμα

Μπραμς: Οι Τέσσερις Συμφωνίες, σερ Τζον Μπαρμπιρόλι, Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιέννης, Warner, 4 LP
Ο κύκλος των Τεσσάρων Συμφωνιών του Μπραμς που ηχογράφησε ο σερ Τζον Μπαρμπιρόλι με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα της Βιέννης κατέχει ένα περίπου μυθικό status που τον συνοδεύει από την πρώτη κιόλας στιγμή της πρώτης έκδοσής του σε βινύλιο μέχρι και σήμερα. Και όχι άδικα. Τώρα, δεκαετίες αργότερα, επιστρέφει για μία ακόμη φορά στη μορφή με την οποία ξεκίνησε: εκδίδεται και πάλι σε βινύλιο. Η διάδοχος της ΕΜΙ, Warner, μόλις προσέθεσε στον κατάλογο ένα εξαιρετικό κουτί ρεπλίκα της αρχικής πλήρους έκδοσης σε τέσσερις δίσκους με το γνωστό, λίαν ιδιαίτερο εξώφυλλο με τις ενωμένες εικόνες του συνθέτη και του μαέστρου, που ακόμα και αυτό είχε προκαλέσει συζήτηση στην εποχή του. Αγγλος έως το κόκαλο, αλλά με ισχυρά στοιχεία από την ιταλική καταγωγή του, ο Μπαρμπιρόλι ξεκίνησε ως βιολοντσελίστας και ανήλθε γρήγορα ως μαέστρος με πολύ μεγάλες επιτυχίες ήδη από τα πρώτα του χρόνια – κορυφαία των οποίων η ανάληψη της Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Νέας Υόρκης. Η επιστροφή του στην Ευρώπη τον οδήγησε σε ένα είδος νέας αρχής, το σημαντικότερο επίτευγμα της οποίας ήταν η μακροχρόνια σχέση του με την Ορχήστρα Χαλέ του Μάντσεστερ, που πέρασε μαζί του τη χρυσή περίοδό της και μάλιστα ένα μεγάλο μέρος της σε πολύ δύσκολες συνθήκες. Η επαφή του με τον κόσμο των ορχηστρών της Κεντρικής Ευρώπης ήρθε συγκριτικά αργά στην καριέρα του, έδωσε όμως καρπούς αναφοράς, όπως αυτές οι συμφωνίες του Μπραμς ή η φημισμένη Ενάτη Μάλερ που ηχογράφησε με τη Φιλαρμονική του Βερολίνου. Τα (ενίοτε εξωφρενικά) αργά τέμπι του Μπαρμπιρόλι, το βαρύ φραζάρισμά του και ο τόσο γεμάτος ήχος του σήμερα θα μπορούσαν ίσως να κάνουν έξαλλους τους μοντερνιστές της εποχής μας. Ομως, για όσους δεν έχουν τέτοιου είδους προκαταλήψεις, ανακατασκευάζουν έναν συναρπαστικό ηχητικό κόσμο στον οποίο, όταν μπεις, πολύ συχνά νιώθεις να χάνεσαι. Οσοι αγαπούν το βινύλιο και, ταυτόχρονα, αγαπούν τον Μπραμς, δεν πρέπει να χάσουν αυτή την έκδοση, ένα ακόμα πλεονέκτημα της οποίας είναι και η συγκριτικά χαμηλή τιμή σε σχέση με τα γενικά επίπεδα κόστους αγοράς των σύγχρονων βινυλίων 180 γραμμαρίων.

Μάλερ: Το Τραγούδι της Γης, Ανταμ Φίσερ, Αννα Λάρσεν, άλτο, Στιούαρτ Σκέλτον, τενόρος, Συμφωνική του Ντύσελντορφ, Avi Music
Λίγο πριν ο Ανταμ Φίσερ να ξεκινήσει τον εν εξελίξει κύκλο Μάλερ του στο Ντύσελντορφ, ο οποίος ηχογραφήθηκε ζωντανά στις συναυλίες, ο συνδυασμός είχε προκαλέσει έντονο σκεπτικισμό: πώς ένας μαέστρος ταυτισμένος πλήρως με τον Χάιντν, και μάλιστα με τη συγκεκριμένη ερμηνευτική, θα περνούσε όχι μία, αλλά δύο φορές μαζί τον Ρουβίκωνα; Και δουλεύοντας με μουσική στο άλλο άκρο του ρεπερτορίου, αλλά και με τις εντελώς διαφορετικές ορχηστρικές δυνάμεις που αυτή απαιτεί; Οι απορίες απαντήθηκαν γρήγορα: από την πρώτη κιόλας στιγμή έγινε ξεκάθαρο ότι πρόκειται ίσως για τον σημαντικότερο κύκλο Μάλερ των ημερών μας. Ο Ανταμ Φίσερ δεν εγκλωβίστηκε – και αυτό είναι ίσως ένα μεγάλο «μυστικό» της επιτυχίας του. Δεν εγκλωβίστηκε ούτε στα παλιά του επιτεύγματα, ούτε όμως και στις επικρατούσες ερμηνευτικές αντιλήψεις για το έργο του Μάλερ. Εχει μελετήσει βαθιά αυτή τη μουσική και απέδειξε ότι είναι σε θέση να φωτίσει όψεις της που, παρά το πλήθος των ερμηνειών που έχουν προϋπάρξει, παρέμεναν στο ημίφως. Από αυτή την άποψη, οι ηχογραφείς του στον Μάλερ συνιστούν ένα είδος θριάμβου της ελευθερίας, όπως και της τεχνικής, μα και της ουσιαστικής ανάγνωσης της παρτιτούρας. Φτάνοντας σιγά σιγά προς το τέλος του κύκλου, ο Ανταμ Φίσερ προσθέτει τώρα ένα σκοτεινό, βαθύ, ηλεκτρισμένο Τραγούδι της Γης, που είναι πολύ πιθανό στο μέλλον να κατατάσσεται κριτικά ως ένα από τα σημαντικότερα όλης της δισκογραφίας. Τον υποστηρίζουν δύο εξαιρετικές φωνές αλλά και μία εντυπωσιακή ορχήστρα, στην οποία ο έλεγχός του είναι περίπου απόλυτος, όπως και η εμφανής ικανότητά του να διευρύνει το εκφραστικό της φάσμα σε όλα τα επίπεδα. Οπως και ο κύκλος Μπραμς του Μπαρμπιρόλι, έτσι και ο κύκλος Μάλερ του Ανταμ Φίσερ (τελείως διαφορετικός από εκείνον του νεότερου αδελφού του Ιβάν Φίσερ που επίσης βρίσκεται σε εξέλιξη) δεν είναι ούτε οι μόνοι σπουδαίοι του είδους τους ούτε και οι πιο «κλασικοί» ερμηνευτικά. Είναι όμως και οι δύο, πολύ απλά, συναρπαστικοί. Θα μπορούσε μάλιστα κανείς να υποστηρίξει ότι ερμηνευτικά μοιάζουν σε έναν βαθμό μεταξύ τους, θυμίζοντας ίσως και τον θαυμασμό που έτρεφε ο Μάλερ για τον Μπραμς, όπως και το αντίστροφο – ο Μάλερ έχει καταγράψει με δέος μια συνάντησή τους. Οποιος ενδιαφέρεται σοβαρά γι’ αυτήν τη μουσική, είναι αδύνατον να τους προσπεράσει.