«Αρετή είναι {LF}να παραμένεις {LF}ο εαυτός σου»

Στα εξήντα του και ύστερα από έξι χρόνια στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού ο Ετορε Μεσίνα είναι πλέον απενοχοποιημένος απ’ όλα! Δεν συνθλίβεται πια από το «πρέπει» της ΤΣΣΚΑ Μόσχας, αλλά ούτε υπομένει την κρεβατομουρμούρα της γυναίκας του, της Λάουρα! Δεν χώρισαν, απλώς ένα βράδυ πριν από καμιά δεκαριά χρόνια που έπεσαν για ύπνο, (ο ίδιος ο Εκτωρ αποκάλυψε ότι) του είπε «αγάπη μου, είσαι καλός προπονητής, αλλά ο Ζέλικο είναι καλύτερος»!

Ο Μεσίνα διέβη τον Ατλαντικό για να ανοίξει τους ορίζοντες του το 2011, διατελώντας τότε ασίσταντ κόουτς – και επιφορτισμένος με το αμυντικό κομμάτι – του Μάικ Μπράουν στους Λέικερς. Επέστρεψε για δυο χρόνια στον πάγκο της ΤΣΣΚΑ – της οποίας είχε διατελέσει προπονητής από το 2005 έως το 2009 – και το καλοκαίρι του 2014 ξαναπήρε τον δρόμο προς το ΝΒΑ, για να καθίσει στο πλάι του Γκρεγκ Πόποβιτς στην πιο «ευρωπαϊκή» ομάδα του ΝΒΑ (Σαν Αντόνιο Σπερς).

Το περασμένο Σάββατο που ανταμώσαμε στη Βιτόρια ήταν λιγομίλητος στην αρχή, αλλά ουσιαστικά τρόλαρε τον ίδιο του τον εαυτό. «Υστερα από πέντε χρόνια με τον Πόποβιτς έμαθα να λέω λίγα και καλά» αυτοσαρκάσθηκε, ωστόσο στη συνέχεια η γλώσσα του πήγε ροδάνι!
Δυνατές σχέσεις

Επειτα από τριάντα χρόνια στο κουρμπέτι ο τετράκις πρωταθλητής Ευρώπης, αισθάνεται ότι το ΝΒΑ άλλαξε θεαματικά την προσέγγισή του στα πράγματα και τη φιλοσοφία του. «Εκεί έμαθα ότι η σπουδαιότερη αρετή ενός προπονητή είναι να μπορεί να χτίζει δυνατές σχέσεις μέσα στην ομάδα. Κάθε προπονητής έχει ένα επιτελείο με έξι – επτά συνεργάτες και περισσότερο από το να κοουτσάρει, πρέπει να καθοδηγεί, να διοικεί και να κρατάει όλα τα μέλη της ομάδας στην ίδια σελίδα».

Ο πρώτος μη αμερικανός προπονητής, ο Ιγκόρ Κοκόσκοφ, που ανέλαβε να κοουτσάρει μια ομάδα του ΝΒΑ απέτυχε στους Σανς. «Κρίμα διότι είναι άξιος, αλλά σε ό,τι αφορά τη διείσδυση των προπονητών στο ΝΒΑ βρισκόμαστε ακόμη σε εμβρυϊκό στάδιο» εξηγεί ο Μεσίνα.

«Η κατάσταση αυτή τη στιγμή μοιάζει με το status που ίσχυε για τους παίκτες στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του ’80, όταν πήγαν ο Γκλούτσκοφ, ο Μαρτίν, ο Πέτροβιτς και αργότερα ο Σαμπόνις. Είμαστε καλοί, αλλά πρέπει να πείσουμε τις ομάδες ότι έχουμε τα ιδιαίτερα προσόντα που απαιτεί η αμερικανική μπασκετική φιλοσοφία».

Αραγε αυτή όντως συνίσταται στον διαχωρισμό του μπάσκετ σε παιχνίδι των παικτών στο ΝΒΑ και σε παιχνίδι των προπονητών στην Ευρώπη; Ο Μεσίνα δεν συμφωνεί με αυτόν τον διαχωρισμό. «Πρόκειται για ένα στερεότυπο και το κατάλαβα από την πρώτη στιγμή που εντάχθηκα στο επιτελείο των Λέικερς. Oι προπονητές στο ΝΒΑ διδάσκουν και δουλεύουν παρά πολύ και δεν αφήνουν τα πράγματα στην τύχη ή στο έλεος του ταλέντου, του ενστίκτου και της έφεσης των παικτών στο παιχνίδι «ένας εναντίον ενός». Ασκούν μεγάλη επιρροή, απλώς είναι διαφορετικό το στιλ παιχνιδιού. Αλλά τώρα που το σκέπτομαι καλύτερα, μήπως και στην Ευρώπη το μπάσκετ δεν είναι των παικτών; Η Κίντερ Μπολόνια για παράδειγμα δεν ήταν η ομάδα του Μεσίνα, αλλά του Ντανίλοβιτς και του Σάβιτς. Θυμάμαι μάλιστα μια κουβέντα που είχα ακούσει από το στόμα του συχωρεμένου του προφέσορα Ατσα Νίκολιτς: «Είσαι μεγάλος προπονητής εάν έχεις μεγάλους παίκτες». Συμφωνώ και επαυξάνω».

Σχολείο

Η θητεία του Μεσίνα δίπλα στον μύθο που λέγεται Πόποβιτς αποτελεί ένα σχολείο! «Κάθε μέρα, σε κάθε προπόνηση, σε κάθε αγώνα, σε κάθε ταξίδι, σε κάθε κουβέντα του νιώθω ότι πηγαίνω σε φροντιστήριο ή παρακολουθώ σεμινάριο» καταφάσκει. Ο ίδιος ο Πόποβιτς υποστηρίζει ότι είναι τυχερός, διότι οι παίκτες του, από τον Ρόμπινσον μέχρι τον Πάρκερ και από τον Ντάνκαν μέχρι τον Τζινόμπιλι και τον Λέοναρντ, του επέτρεψαν να κοουτσάρει και να είναι ο εαυτός του. Πρόκειται για μια πολύ σπουδαία κατάκτηση. Και εγώ νιώθω τυχερός διότι παίκτες όπως ο Σούγκαρ Ρέι Ρίτσαρντσον στη Βίρτους Μπολόνια ή ο Θοδωρής Παπαλουκάς στην ΤΣΣΚΑ Μόσχας με αποδέχθηκαν με τα πλεονεκτήματα και με τις αδυναμίες μου, με στήριξαν και κυρίως με άφησαν να είμαι ο εαυτός μου».

Το διεθνές μπάσκετ έχει πλησιάσει πολύ το ΝΒΑ, αλλά ο Μεσίνα πιστεύει ότι πάντοτε θα υφίσταται το χάσμα σε ένα στοιχείο του παιχνιδιού: «Οι Αμερικανοί έχουν μεγάλη υπεροχή στο πώς μπορούν να διορθώσουν ένα λάθος ή να καλύψουν ένα κενό στις θέσεις ή στις αποστάσεις, χάρη στην ταχύτητα και στα αθλητικά προσόντα τους. Το ευρωπαϊκό μπάσκετ οδεύει ολοταχώς τα τελευταία χρόνια προς την ίδια κατεύθυνση, αλλά το ΝΒΑ θα υπερέχει πάντοτε σε αυτόν τον τομέα».