«Δεν θα το άλλαζα ούτε με το ΝΒΑ!»

Μόνο και μόνο για το ταξίδι που έκανε την περασμένη Δευτέρα ο Δημήτρης Μαυροειδής δικαιούται να κοκορεύεται πως ξεπέρασε και τον Φιλέα Φογκ!

Ο ήρωας του Ιουλίου Βερν έκανε τον γύρο του κόσμου σε ογδόντα ημέρες, αλλά ο διεθνής σέντερ χρειάστηκε μόλις ένα δωδεκάωρο, δυο ταξί και δυο αεροπλάνα για να διακτινισθεί από τη Βαμβέργη μέχρι τη Ρόδο και να νιώσει πως στο τέλος της ημέρας είχε και την πίτα (της Εθνικής) σωστή και τον σκύλο (του Κολοσσού) χορτάτο!

Α, είχε επίσης χορτάτη και την οικογένειά του, καθώς στις δυο ώρες που περίμενε στο Ελευθέριος Βενιζέλος μετά την άφιξή του από τη Φρανκφούρτη και προτού επιβιβασθεί στην πτήση προς τη Ρόδο πρόλαβε να ζήσει μερικές τρυφερές στιγμές με τη γυναίκα του και τον γιο του!

Πώς τα πρόκανε όλα αυτά; Ο ίδιος διηγείται την οδύσσειά του: «Πρώτα απ’ όλα, δεν κοιμήθηκα καθόλου μετά το ματς. Εφαγα κάτι στο ξενοδοχείο και στις δυόμισι τη νύχτα πήρα ένα ταξί από τη Βαμβέργη με προορισμό τη Φρανκφούρτη, όπου φτάσαμε έπειτα από δυόμισι ώρες. Στις εξίμισι το πρωί μπήκα στο αεροπλάνο, στις 10.30 έφτασα στην Αθήνα, είδα για λίγη ώρα τη γυναίκα μου και τον γιο μου και στη μιάμιση πήρα το αεροπλάνο για τη Ρόδο. Προσγειωθήκαμε στις δυόμισι, πήρα ένα ταξί, πήγα στο Βενετόκλειο και πρόλαβα να παίξω στο δεύτερο ημίχρονο κόντρα στον Παναθηναϊκό».

Κι όλα αυτά χωρίς κέρδος κέρατα, καθότι ο Κολοσσός γνώρισε την ήττα, αλλά παραποιώντας την αποφθεγματική κουβέντα του Κωνσταντίνου Καβάφη, ο αειθαλής σέντερ, νιώθει ότι «σημασία έχει το ταξίδι και όχι το αποτέλεσμα»!

Για τον προορισμό δεν τίθεται θέμα: έφτασε σώος, αβλαβής, ολίγον τι κουρασμένος και πάντως άυπνος για ένα εικοσιτετράωρο και έκανε βουρ στον πατσά, χωρίς να προλάβει ούτε τις οδηγίες του Στέργιου Κουφού ούτε το ζέσταμα!

«Κανονικά το ματς του Κολοσσού με τον Παναθηναϊκό θα διεξαγόταν την Κυριακή κι εγώ θα έπαιζα κανονικά, γυρίζοντας πίσω μετά τον αγώνα της Εθνικής με τη Γεωργία στο Ηράκλειο» φωτίζει την υπόθεση ο Μαυροειδής. «Προέκυψαν όμως η απουσία του Μπουρούση και η ανάγκη της νίκης επί της Γερμανίας για να τεθούμε επικεφαλής ομίλου στην κλήρωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου, οπότε βρέθηκε αυτή η μεσοβέζικη λύση, έστω κι αν αναγκάστηκα να γίνω λάστιχο».

«Χαρά και τιμή»

Για τον γεννημένο στις 4 Ιουλίου του 1985 και έλκοντα την εκ πατρός καταγωγή του από τις Βρύσες Μιραμπέλλου, αυτή ήταν όντως μια κρητική κουζουλάδα, αλλά – όπως λένε και στο χωριό του – ξα του!

«Μπορεί να ακούγεται κλισέ, αλλά η χαρά και η τιμή να φοράς τη φανέλα της Εθνικής δεν συγκρίνονται και δεν ανταμείβονται με τίποτε και ειλικρινά αυτό που έζησα δεν θα το αντάλλασσα ούτε με το ΝΒΑ! Κάναμε ένα υπέροχο ταξίδι από το Λέστερ μέχρι τη Βαμβέργη και θα συνεχισθεί σε έξι μήνες από τώρα στην Κίνα. Το απολαύσαμε όλοι μας, γίναμε ωριμότεροι, γεμίσαμε με εμπειρίες, δεθήκαμε σαν οικογένεια και δεν θα το ξεχάσουμε ποτέ» τονίζει ο (και φοιτητής της Ιατρικής Σχολής) Μαυροειδής.

Αυτή η υπηρεσιακή και εκτάκτου ανάγκης Εθνική έστειλε κάμποσα μηνύματα. «Αποδείξαμε την υπερηφάνειά μας και συνάμα τα αγαθά της ελληνικής σχολής. Ολοι όσοι βρεθήκαμε σε αυτή την ομάδα παίζαμε το ίδιο, το παλιό καλό ελληνικό μπάσκετ με τη σκληράδα στην άμυνα, το σωστό διάβασμα στην επίθεση, το pick n’ roll, και το μυαλωμένο και ψυχωμένο παιχνίδι. Δεν ξέρω εάν είμαστε τα… δευτερότριτα, όπως έλεγαν κάποιοι, εκφράζοντας κιόλας τις αμφιβολίες τους για το αν θα προκριθούμε, αλλά για… τέτοιοι μια χαρά τα καταφέραμε»!

Συν τοις άλλοις ο Μαυροειδής, ο Μπουρούσης, ο Μαργαρίτης και ο Βασιλόπουλος απέδειξαν ότι η γριά κότα έχει το ζουμί! «Κρατιόμαστε στην πρώτη γραμμή, επειδή αγαπάμε το μπάσκετ και μάθαμε να καμουφλάρουμε και την ηλικία μας και τις όποιες αθλητικές αδυναμίες μας» σχολιάζει ο σέντερ του Κολοσσού, για τον οποίο η επιστροφή στην Εθνική (έπειτα από έξι χρόνια) ήταν πολλώ λογιώ ένα νόστιμον ήμαρ…

«Αναλογίζομαι πού ήμουν και πού βρέθηκα. Πριν από έξι χρόνια μπαινόβγαινα στα νοσοκομεία και στα χειρουργεία και η καριέρα μου κρεμόταν σε μια κλωστή. Εμεινα ενάμιση χρόνο έξω από τα γήπεδα και πολλοί πίστευαν ότι δεν θα ξαναπαίξω μπάσκετ, αλλά δεν το έβαλα κάτω και ώρες ώρες συλλαμβάνω τον εαυτό μου να λέει ότι αφού το κατάφερες κι αυτό, τότε σου βγάζω το καπέλο ρε Δημήτρη»!