Ωραίο το τένις. Ας το καταστρέψουμε!

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς, να ‘ναι καλά το παιδί, με τις εμφανίσεις του στη Μελβούρνη μάς αποκάλυψε πόσο τενιστικό ταλέντο κρυβόταν στο DNA της φυλής μας και δεν το είχαμε πάρει χαμπάρι. Η ελληνική κοινωνία λειτούργησε για ακόμη μια φορά με αντανακλαστικά που ερεθίζονται από trends. Ευπρόσδεκτο ό,τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί (μικρο)πολιτικά και να μιλήσει στο θιγμένο εθνικοπατριωτικό θυμοειδές. Ακόμα καλύτερα, όταν η χρονική συγκυρία το ευνοεί.

Παράλληλα, για όλους όσους η μόνη οικεία εικόνα που είχαν για το τένις μέχρι σήμερα ήταν οι ρακέτες στην παραλία (δηλαδή, για το 99% των Ελλήνων), η επιτυχία του Τσιτσιπά οφείλεται – πού αλλού – στο μεγαλείο της ελληνικής ψυχής. Μια βόλτα στα social media αρκεί για να μαζέψει κανείς ένα σωρό εθνικιστικά μαργαριτάρια που σε πρώτη ανάγνωση βγάζουν αυθόρμητο γέλιο, αλλά με μια δεύτερη ματιά προκαλούν συναισθήματα απογοήτευσης και θυμού, με κοινό παρονομαστή, πάντως, τη θλίψη.

Από τα βρισίδια των ελληναράδων της Μελβούρνης στον Ναδάλ, μέχρι τον τύπο που έγραψε στο Facebook ότι η νίκη του Τζόκοβιτς επί του Ναδάλ ήταν θεόσταλτο σημάδι καθώς το τρόπαιο πήγε σε… ορθόδοξα χέρια, δεν μεσολαβεί τίποτα. Μόνο ανόθευτη, πηχτή ελληνική βλακεία. Και, όχι, ο τελευταίος δεν «τρόλαρε» καθόλου. Το έγραψε σοβαρά, σοβαρότατα. Μιλάμε για τη στρατόσφαιρα της γραφικότητας. Πόσω μάλλον όταν όλα αυτά γίνονται στη χώρα την οποία σχεδόν αναγκαστικά εγκατέλειψαν όλοι οι νέοι που έκαναν και κάνουν σπουδαία πράγματα. Οχι επειδή σώνει και καλά δεν ήθελαν να μείνουν εδώ, αλλά επειδή αυτή η χώρα δεν μπορεί αλλά και δεν θέλει να τους προσφέρει το «παραπάνω». Ας μη γελιόμαστε: αν ο Τσιτσιπάς εμπιστευόταν την ελληνική ομοσπονδία αντισφαίρισης, σήμερα θα ήταν δάσκαλος τένις σε καμιά Φιλοθέη. Αν ο Λάνθιμος δεν αποφάσιζε να ρισκάρει χρόνο και χρήμα εκτός Ελλάδας για να δείξει τη δουλειά του, ακόμα θα σκηνοθετούσε βιντεοκλίπ του Ρουβά. Oχι φυσικά ότι αυτό είναι κακό, αλλά Χόλιγουντ δεν είναι. Και αν ο Αντετοκούμπο δεν έπεφτε σε προεκλογική περίοδο, σήμερα θα ήταν ισπανός υπήκοος. Και που αναφέρουν, από τυπική ευγένεια, τη χώρα όπου γεννήθηκαν και μεγάλωσαν, πολύ είναι. Σε όλα αυτά δεν υπάρχει κανένας λόγος «εθνικής υπερηφάνειας». Είναι αδιανόητο ότι ανάγουμε κάθε επιτυχία συμπατριώτη μας σε εθνική υπόθεση. Δεν μπορούμε να χαρούμε με τη χαρά ενός ανθρώπου που στερήθηκε, πόνεσε, δούλεψε και πέτυχε, απλά για αυτό που είναι; Ολοι εμείς, πού «κολλάμε» στο συγκεκριμένο σκηνικό;
Οπως έλεγε και ο αείμνηστος Χάρρυ Κλυνν ,«ασχολούμαστε με το Ελληνοτουρκικό και ακόμα δεν έχουμε λύσει το Ελληνοελληνικό».