Τα πήρε όλα κι έφυγε από τον Ολυμπιακό

Φεύγει το ίδιο αθόρυβα όπως όταν ήρθε πριν από έξι χρόνια. Με μια σημαντική διαφορά: ότι η αποχώρησή του δημιουργεί πολύ περισσότερη συγκίνηση σε σχέση με τον ερχομό του.

Πολύ απλά διότι ο καλός στρατιώτης Νταβίντ απέδειξε με το σπαθί του πως ήταν ένας από τους κορυφαίους ξένους που πέρασαν ποτέ, όχι μόνο από τον Ολυμπιακό αλλά και από το ελληνικό ποδόσφαιρο.

Η καθολική αποδοχή του από φίλους και αντιπάλους δεν προκαλεί έκπληξη, καθώς ο Φουστέρ δεν ξεχώριζε μόνο για την ποδοσφαιρική του αξία αλλά κυρίως για το πόσο σπάνιος άνθρωπος είναι.

Δεν ήταν άλλωστε μόνο ο Ερνέστο Βαλβέρδε (ο άνθρωπος που τον έφερε στον Πειραιά) που τον λάτρευε. Κέρδισε και όλους τους προπονητές στη συνέχεια. Πώς να μη το κάνει όταν για παράδειγμα ο Μάρκο Σίλβα τον αφήνει εκτός ευρωπαϊκής λίστας (αν και αρχηγός και από τους πιο έμπειρους παίκτες της ομάδας) το περασμένο φθινόπωρο και όχι απλά δεν ανοίγει… μύτη, αλλά ο παίκτης, όποτε του ζητήθηκε να παίξει στο πρωτάθλημα, ήταν πάντα από τους διακριθέντες, χωρίς την παραμικρή μουρμούρα στο γήπεδο ή στα αποδυτήρια.

Ηθελε να κλείσει την καριέρα του στους πρωταθλητές με το Κύπελλο Ελλάδας, αλλά ίσως αν τελικά η ομάδα του το κατακτούσε (ηττήθηκε στον τελικό με 2-1 από την ΑΕΚ) θα ήταν ακόμα κάτοικος Πειραιά.

Διότι, βλέπετε, πέρυσι τον κράτησε ο κόσμος, μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου, φωνάζοντας το κλασικό «Νταβίντ, αλάνι, για πάντα στο λιμάνι» στο ΟΑΚΑ, στον τελικό με την Ξάνθη.

Φέτος δεν είχε καν κόσμο ο τελικός καθώς ήταν κεκλεισμένων των θυρών, ενώ και ο Φουστέρ δεν μπόρεσε να ξεχωρίσει από το αγωνιστικό ναυάγιο (όχι για την ήττα αλλά για την τραγική εμφάνιση, τη χειρότερη της χρονιάς) της ομάδας του.

Φεύγει από τον Πειραιά έχοντας κατακτήσει και τα έξι πρωταθλήματα στα οποία συμμετείχε (!) και άλλα τρία Κύπελλα. Ο δέκατος τίτλος όμως ήταν και ο σημαντικότερος και δεν ήταν άλλος από τη λατρεία και την εκτίμηση του κόσμου.

Ο Φουστέρ ποτέ δεν ήταν το πρώτο βιολί, όπως πάντα έπαιζε στο 7 με 8, χωρίς περιττές ενέργειες και πάντα με τους συμπαίκτες του να είναι ευτυχισμένοι εντός και εκτός γηπέδου από τη συμπεριφορά του. Δέθηκε απίστευτα με τον Ολυμπιακό και ίσως η πιο χαρακτηριστική του εικόνα (αυτή που αποτυπώνει απόλυτα το ποιος είναι ο Φουστέρ) είναι αυτή στον τελικό του Κυπέλλου με τον Ατρόμητο το 2012. Οταν έπαιζε κάποια στιγμή αιμόφυρτος και δεν σταματούσε, ενώ με το δικό του γκολ στο 119′ της παράτασης πήρε η ομάδα του το τρόπαιο.

Τα καλύτερά του παιχνίδια τα έκανε στα ευρωπαϊκά ματς και αυτό ήταν το απωθημένο του να φτάσει με τον Ολυμπιακό ακόμα πιο ψηλά στην Ευρώπη. Ενιωσε απίστευτη υπερηφάνεια όταν πήρε το περιβραχιόνιο του αρχηγού για την τιμή που του έκαναν πρώτα απ’ όλα οι ίδιοι οι συμπαίκτες του.

Οσοι τον έζησαν αυτά τα χρόνια μια κουβέντα μπορούν να πουν στον Ισπανό: «Ευχαριστούμε για τις αναμνήσεις».