«Τα ίχνη μιας ευλογημένης ζωής χάθηκαν για πάντα»

Απελπισμένη, αυταρχική, σκληρή αλλά και παράλληλα στοργική με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο. Αυτά είναι τα χαρακτηριστικά της Αμάντας, του ρόλου που ερμηνεύει για δεύτερη σεζόν η Θέμις Μπαζάκα στην παράσταση «Γυάλινος κόσμος» του Τενεσί Ουίλιαμς. Στην παραγωγή του θεάτρου Εμπορικόν μαζί με τον Δημήτρη Καταλειφό, τη Στέλλα Βογιατζάκη και τον Κωνσταντίνο Γώγουλο (εκ των υποψηφίων για το βραβείο Δημήτρης Χορν), υπό τις σκηνοθετικές οδηγίες της Ελένης Σκότη, μεταφέρουν επί σκηνής τους τραυματικούς δεσμούς μιας δυσλειτουργικής οικογένειας. Ολοι τους βλέποντας τις ζωές τους να έχουν φτάσει σε τέλμα, καταφεύγουν σε ψευδαισθήσεις.

«Οι ήρωες έχουν φτιάξει έναν δικό τους κόσμο επειδή δεν αντέχουν την πραγματικότητα. Δεν πρόκειται ποτέ να ευτυχήσουν παρότι αγαπιούνται. Κι αυτό μπορεί να συμβεί και στις καλύτερες οικογένειες» λέει η ηθοποιός. Εχοντας την περυσινή εμπειρία του πρώτου κύκλου, τώρα δεν χρειάστηκε να στήσει διαφορετικά την επάνοδο της κυρίας Γουίνγκφιλντ στη σκηνή. «Ο ρόλος ήταν εκεί, έτοιμος. Απλώς πιστεύω ότι είναι πιο πλούσιος τώρα, μάλλον πιο ώριμος και κατασταλαγμένος. Ο χρόνος καθαρίζει πολλά πράγματα μέσα σου, κάθονται καλύτερα, τα καταλαβαίνεις καλύτερα. Ο χρόνος πάντα είναι αποκαλυπτικός».

Η επανάληψη μιας παράστασης μπορεί να προκαλέσει δυσφορία στους ηθοποιούς, ειδικά αν δεν αγαπούν τους ρόλους τους. Αυτό πάντως δεν της συνέβη. «Είμαι τόσο ευτυχής που προσεγγίζω ξανά αυτό το κείμενο και ξαναλέω και βλέπω τη σύνθεση που έχει κάνει αυτός ο τεράστιος συγγραφέας. Από όλα του τα έργα, για κάποιο λόγο αγαπάω περισσότερο το “Γυάλινος κόσμος”. Το είχα δει δυο – τρεις φορές σε διαφορετικές παραστάσεις. Το είχα διδάξει και στη δραματική σχολή, αλλά δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα το έπαιζα» λέει η Μπαζάκα, η οποία προχθές τιμήθηκε με τον τίτλο του Ιππότη των Γραμμάτων και των Τεχνών του γαλλικού κράτους για την ερμηνεία της Σεσίλ στην παράσταση του Εθνικού Θεάτρου «Δυτική αποβάθρα» του Μπερνάρ Μαρί Κολτές σε σκηνοθεσία Λουντοβίκ Λαγκάρντ.

ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΚΡΑΧ. Περιγράφοντας τη δική του οικογένεια, το δράμα θεωρείται το πλέον αυτοβιογραφικό του αμερικανού συγγραφέα. «Διαδραματίζεται στη δεκαετία του 1930 στην Αμερική, κατά τη διάρκεια της οικονομικής κρίσης. Αυτή τη στιγμή έχουμε κι εμείς το δικό μας κραχ. Οι ήρωες είναι ακόμα πιο απελπισμένοι επειδή μπαίνει θέμα βαθιάς επιβίωσης, κάτι που το καταλαβαίνουμε ακόμα πιο καλά κι εμείς ως ηθοποιοί αλλά και οι θεατές. Η Αμάντα λέει μια φράση που κάθε βράδυ μου φέρνει δάκρυα στα μάτια. “Ολα τα ίχνη μιας ευλογημένης ζωής χάθηκαν για πάντα”. Ετσι είναι και για μας, αλλά δεν θέλουμε να το δεχτούμε. Είχαμε μια μικρή ευλογία για μερικά χρόνια, αλλά δεν θα το ξαναζήσουμε».

Η οικονομική απόγνωση που βιώνει η ηρωίδα δεν αφήνει αδιάφορη την πρωταγωνίστρια καθώς βλέπει πάνω της κάποια στοιχεία της πραγματικότητάς της. «Η δική μου Αμάντα είναι απελπισμένη. Δεν έχει από πουθενά να βγάλει δυο δολάρια παραπάνω. Βλέπει τη ζωή της μαύρη, κάτι που το έχω ζήσει κι εγώ. Λέω “τι θα κάνω του χρόνου; Πώς θα ζήσει το παιδί μου που δεν έχει δουλειά ακόμη; Πώς θα ζήσω εγώ; Πώς θα ζήσει ο πατέρας μου;”. Τα καταλαβαίνω πια και αυτά. Και βλέπω κι άλλους φίλους που έχουν αυτή την απελπισία. Το να μην έχεις ελπίδα για το αύριο. Και εξαιτίας αυτού μπορεί να αγγίξεις τα όρια της τρέλας».

Παρ’ όλα αυτά, στην ερμηνεία της διαλέγει να κρατάει τις αποστάσεις της από τον ρόλο που ενσαρκώνει κάθε φορά. «Δεν θέλω να δουλεύω με ταύτιση. Θέλω να μπορώ να έχω μια απόσταση από αυτό που κάνω. Η απόλυτη ταύτιση δημιουργεί πίεση στον θεατή, τον “φορτώνει” συναισθηματικά. Προτιμώ να δημιουργώ συγκίνηση από την περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Θέλω να τελειώνω την παράσταση και να μην έχω κανένα βάρος, εκτός από τη σωματική κούραση. Δεν θέλω το πνεύμα και η ψυχή μου να κουβαλάνε κάτι, παρότι μπορεί να παίζω κάτι πολύ δραματικό, δύσκολο και σύνθετο» παραδέχεται. Ετσι, καταφέρνει να λειτουργεί σωστότερα όταν ανοίγει η αυλαία. «Δεν ταυτίζομαι, δεν είμαι εγώ για τρεις ώρες. Και είναι ωραίο. Γιατί αυτό σε κάνει να έχεις την ψευδαίσθηση της αθανασίας. Γι’ αυτό και οι ηθοποιοί θέλουν μέχρι το τέλος της ζωής τους να είναι πάνω στη σκηνή. Γιατί ξεχνάνε τον εαυτό τους και τα δικά τους θέματα και γίνονται κάποιοι άλλοι» καταλήγει με ένα ειλικρινές χαμόγελο.

INFO
«Γυάλινος κόσμος» του Τενεσί Ουίλιαμς, σκηνοθεσία Ελένης Σκότη. Θέατρο Εμπορικόν (Σαρρή 11, Ψυρή, τηλ. 211-1000.365). Από Τετάρτη έως Κυριακή. Εισιτήρια από 10 ευρώ