Οι περσόνες ενός ποιητή

Από το αρχετυπικό ανδρόγυνο έως την έμφυλη κομψότητα. Το φύλλο πορείας του Μπάουι στην αισθητική καθόρισε τον τρόπο με τον οποίο η μόδα αντιμετώπισε τον ρόλο της από τη δεκαετία του 1970 έως σήμερα. Το παιχνίδι της αλλαγής φύλου προϋπήρχε στην τέχνη με τη σουρεαλιστική συμβολή του Μαρσέλ Ντισάν και της θηλυκής περσόνας του Ροζ Σελαβί. Ομως ο Μπάουι δημιούργησε τις πιο δυνατές εικόνες και τις παρουσίασε με τη θεατρικότητα των σκηνικών εμφανίσεών του. Από τα τέλη των 60s δεν σταμάτησε να μεταμορφώνεται, να αλλάζει ονόματα και να επινοεί χαρακτήρες ντύνοντας με το στυλ του τις εναλλαγές της μουσικής του. «Ενιωθα πάντα μια απωθητική ανάγκη να γίνω κάτι περισσότερο από άνθρωπος. Ηθελα να γίνω υπεράνθρωπος» είχε δηλώσει. Κι έτσι έγινε άνθρωπος του Διαστήματος, ανδρόγυνο άλιεν με γκλίτερ στο πρόσωπο, καθρέφτης της δεκαετίας του ’70 με ρούχα βεστιαρίου, ήρωας του γκλαμ ροκ έπους για το οποίο χρειάστηκε την τεκνικολόρ μονοχρωμία στα καλοραμμένα κοστούμια του σε γραμμή καμπάνα και φαρδιά πέτα αποδεικνύοντας ότι η ζωή στον Αρη σε αλλάζει. Αν η μόδα πρεσβεύει καθετί μεταβλητό, φευγαλέο και μεταδοτικό, τότε ο Ντέιβιντ Μπάουι, Ζίγκι, Δούκας ή Λάζαρος επιτέλεσε για πέντε δεκαετίες τον σκοπό του. Λειτούργησε ως το μέσο που μετέφερε στο παρόν συμβολισμούς και αναφορές από το παρελθόν ντυμένος σαν ποιητής του 19ου αιώνα με μαύρο κοστούμι και ίσια ξανθά μαλλιά. Προκειμένου οι σχεδιαστές που συνεργάστηκαν αργότερα μαζί του να εμπνευστούν ελεύθερα από τις ενδυματολογικές εναλλαγές του το νόημα της μελλοντικής τους μόδας.