Κατερίνα Μακαβού: Τραγούδια χωρίς στολίδια

Στη Θεσσαλονίκη θα ήθελε να ζει, στην πόλη όπου γεννήθηκε. Ομως η ανάγκη να μπει στον χώρο του τραγουδιού με όσο το δυνατόν καλύτερες συνθήκες την έφερε στην Αθήνα. «Ηταν τελείως διαφορετικά τα πράγματα πριν από μερικά χρόνια. Πολλοί καλλιτέχνες έμεναν στη Θεσσαλονίκη, επειδή η πόλη είχε ισχυρούς πυρήνες δημιουργίας και καλλιτεχνικής κίνησης. Σήμερα τα πράγματα έχουν εξασθενήσει, πολλοί ωραίοι χώροι έχουν κλείσει, έχουν μείνει μόνο μικρότερα μαγαζιά».  

Η νεαρή τραγουδοποιός συνεχίζει την αφήγηση της περιπέτειάς της στην πόλη των ευκαιριών με μια παραδοχή: πόσο σκληρός είναι ο αγώνας για να επιβιώσει κανείς, όσο αφοσιωμένος και να είναι στην τέχνη του. Μπορεί ένας καλλιτέχνης να ζήσει μόνο μέσα από το τραγούδι; «Οι εποχές που είχες τη δυνατότητα να το κάνεις και ας μην ήσουν στην πρώτη γραμμή έχουν παρέλθει. Αν όμως θέλουμε να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους, είναι ανάγκη να παραδεχθούμε ότι ο βαθμός δυσκολίας τού να βρίσκεται κανείς στον καλλιτεχνικό χώρο και να βιοπορίζεται ήταν πάντα μεγάλος».

Πολλώ δε μάλλον τώρα που τα πάντα γύρω από τη μουσική έχουν συρρικνωθεί. Λιγότερες μουσικές σκηνές, σαφώς μικρότερες αμοιβές, ανύπαρκτη δισκογραφία. «Σήμερα για να κάνεις έναν δίσκο θα πρέπει να έχεις στο μυαλό σου ότι το κόστος – από την ηχογράφηση έως την κοπή και την επιμέλεια εξωφύλλου – θα πληρωθεί από σένα. Αυτά τα οικονομικά μεγέθη είναι για τους περισσότερους καλλιτέχνες δυσβάσταχτα, οπότε τα έξοδα μοιράζονται από όσους συμμετέχουν στον δίσκο». Μια ας πούμε δημοκρατική διαδικασία που προέκυψε από την ανάγκη εκείνων που έχουν την επιθυμία να υλοποιήσουν τον κόπο και την έμπνευσή τους. Πώς τοποθετείται και αντιμετωπίζει το περιβάλλον της τραγουδοποιίας, δεδομένου ότι είναι ένας χώρος στον οποίο δεν περισσεύουν οι γυναίκες που γράφουν μουσική και στίχους, και παράλληλα ερμηνεύουν; «Θέλω να γράφω τους στίχους και τη μουσική όσων τραγουδάω. Θα μπορούσα ίσως να προχωρήσω πιο πονηρά – τραγουδώντας μόνο – και σιγά σιγά να εξελιχθώ. Επέλεξα όμως τον ευθύ δρόμο και ας γνώριζα ότι οι δυσκολίες θα μεγάλωναν» εξηγεί η  τραγουδοποιός που έδωσε σαφές δείγμα μέσα από συνεργασίες με τον Σωκράτη Μάλαμα, τον Διονύση Σαββόπουλο, τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, τον Μανώλη Φάμελλο, τον Λουδοβίκο των Ανωγείων.

ΤΟ ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ. Τώρα επιχειρεί να παρουσιάσει το δικό της μουσικό σύμπαν στη σκηνή του Half Note – υπό τον τίτλο «Intro» – σε συνεργασία με εξαίσιους μουσικούς: Μιχάλης Πορφύρης, τσέλο, Δημήτρης Χατζηδημητρίου, πλήκτρα, Κώστας Καριτζής, βιολί. «Ο βασικός άξονας του προγράμματος, που στήθηκε σε συνεργασία με τη Μαργαρίτα Μυτιληναίου, έχει κομμάτια δικά μου αλλά και όσα αγαπώ: Λέοναρντ Κοέν, Μάνο Χατζιδάκι, Αττίκ, Ανι Λένοξ, Αφροδίτη Μάνου, Αρλέτα, Θανάση Παπακωνσταντίνου, Beatles, Δήμο Μούτση. Θέλω να δώσω κάτι από το ωραίο που είχαν τα παλιά τραγούδια. Μάλλον από αυτό που δεν είχαν: δεν ήταν φορτωμένα με πολλά στολίδια, αλλά διέθεταν αρχοντιά».