Γιατί στολίζουν με αγάλματα τα εξώφυλλα των δίσκων;

Η τάση διατρέχει διάφορα είδη και χώρες. Το «Reflektor» των Arcade Fire, λ.χ., είναι διακοσμημένο με το «Ορφέας και Ευρυδίκη» του Ροντέν, αφού λέγεται ότι η μπάντα για το εν λόγω άλμπουμ βασίστηκε στην ταινία «Orfeo negro» του Μαρσέλ Καμί. Το «Magna Carta Holy Grail» του Jay-Z φέρει το «Αλφειός και Αρέθουσα» του Μπατίστα Λορέντσι, που αντανακλά τη δύναμη, τον έρωτα ή την έννοια της δυαδικότητας. Και ενώ στη λίστα προστίθενται το «Gloss Drop» των Battles με τον «οργανικό» πολτό του ή το «Artpop» που η Lady Gaga ανέθεσε στον Τζεφ Κουνς, η ιστορία με τους δίσκους που απεικονίζουν κάποιο «γλυπτό» ξεκινάει αρκετά νωρίτερα. Από το «In rock» των Deep Purple που παρουσίαζε την μπάντα σαν τους προέδρους του όρους Ράσμορ, έως το «… And Justice for all» των Metallica και την τυφλή Δικαιοσύνη του και έναν σωρό ακόμα. Μια εξήγηση θέλει τη στέρεη τέχνη της γλυπτικής να επιλέγεται ώστε να αντισταθεί νοητά έστω στην εποχή της ψηφιακής αναπαραγωγής. Και μια άλλη υπενθυμίζει τον θρυλούμενο θάνατο της μουσικής βιομηχανίας, που συνήθως επιβεβαιώνεται από μερικά ταφικά, μαρμάρινα γλυπτά.