Ναταλία Μελά: «Εδώ μέσα νιώθω ότι τα έχω όλα»

Το εργαστήρι μου βρίσκεται στην οδό Μουρούζη 5 από το 1945 μέχρι σήμερα. Ηταν στην αυλή του σπιτιού και αρχικά ο χώρος αυτός χρησίμευε ως στάβλος. Εκεί ο παππούς μου Ιωάννης Πεσμαζόγλου φύλαγε τα άλογά του. Αργότερα οι γονείς μου το παραχώρησαν σε μένα. Σε αυτό λοιπόν το εργαστήριο εργάζομαι πάντοτε, με ένα διάλειμμα 15 ετών, οπότε έζησα στην Κηφισιά και είχα άλλο εργαστήρι στον κήπο δίπλα στο σπίτι. Και τα δύο είχαν ένα κοινό στοιχείο. Ηταν τζαμωτά, δηλαδή είχαν σιδερένια τζαμιλίκια στις πλευρές που άφηναν άπλετο το φως να περνά.

Της Κηφισιάς είχε δύο μεγάλους χώρους, ενώ των Αθηνών είναι μονόχωρο με ένα πατάρι. Και τα δύο εργαστήρια μου έδιναν τη δυνατότητα να εργάζομαι και στο ύπαιθρο. Της Κηφισιάς στον κήπο και της οδού Μουρούζη στην αυλή. Ετσι μπορούσα να δημιουργήσω και πολύ μεγάλα γλυπτά. Εκεί σιγά σιγά συγκέντρωνα τα εργαλεία μου από την αρχή που ξεκίνησα, τελειώνοντας τη Σχολή Καλών Τεχνών. Στην αρχή δούλευα τον πηλό, το μάρμαρο και τον γύψο και χρησιμοποιούσα καβαλέτο, καλέμια, βαριοπούλα, σπάτουλες. Αργότερα έμαθα να οξυγονοκολλώ και να συγκολλώ. Ετσι προστέθηκαν το οξυγόνο, η ηλεκτροκόλληση, τροχοί, τρυπάνια, αμόνι, σίδερα, πεταμένα σιδερικά που έβρισκα στον δρόμο, ρόδες ποδηλάτου, διαλυμένα εξαρτήματα από μηχανές. Και μετά ήρθε και η τεχνική του πολυεστέρα με τα υλικά και τα εργαλεία του και έγινε το αδιαχώρητο. Γλυπτά, άλλα ημιτελή, άλλα τελειωμένα, άλλα προπλάσματα, μακέτες, καλούπια, προτομές, κοκόρια, ταύροι, θεοί, μύθοι, όλα αυτά σε μια ακαταστασία για τα μάτια ενός επισκέπτη, αλλά για μένα όλα έχουν τη θέση τους και τη λειτουργία τους. Και βέβαια να μην ξεχάσω ότι μέσα σε όλα αυτά είναι και τα χρώματα, και τα πινέλα, και τα ψαλίδια, και οι κόλλες, και οι εφημερίδες με τα οποία δημιουργώ τα κολάζ και τα χάρτινα ζώα.

ΔΥΟ ΔΡΟΜΟΙ. Το εργαστήρι μου είναι ο χώρος που έχτισα συγκεντρώνοντας όλα αυτά που μου έδιναν τη δυνατότητα να δημιουργήσω και να δώσω μορφή σε αυτά που ονειρεύομαι, που σκέφτομαι και νιώθω. Εκεί περνούσα τις περισσότερες ώρες της ζωής μου δουλεύοντας και παίρνοντας τις μεγαλύτερες χαρές όταν αυτό που είχα φτιάξει με ικανοποιούσε, αλλά και απογοητεύσεις όταν κάτι δεν έβγαινε όπως το ήθελα. Ολη μου η ζωή συνδέεται με το εργαστήρι μου. Θα μπορούσα να πω ότι ο ένας δρόμος για μένα είναι η δουλειά μου, δεμένος με το εργαστήρι μου, και ο άλλος είναι τα παιδιά μου. Οι φίλοι, τα υπόλοιπα της ζωής που έζησα και ζω και που όλα αυτά είναι αλληλένδετα. Είναι σαν δύο δρόμοι κεντρικοί που τρέχουν παράλληλοι. Κάθε τόσο δημιουργούνται και παράπλευροι δρόμοι. Και όλοι αυτοί διασταυρώνονται και χωρίζουν για να ξανασυναντηθούν παρακάτω. Είναι ας πούμε το σπίτι και το εργαστήρι, που στη δική μου περίπτωση ήταν λίγα μέτρα απόσταση το ένα από το άλλο. Κι όμως το εργαστήρι αποκτά μια διάσταση πάντα μεγαλύτερη, διότι εκεί όλα γίνονται ένα μέσα στην καρδιά μου και στο μυαλό μου. Εκεί τα έχω όλα. Συνηθίζω να κάθομαι μπαίνοντας αριστερά. Από αυτή τη θέση έχω ορατότητα σε όλο το εργαστήριο και στην είσοδο. Ετσι μπορώ να κοιτώ το γλυπτό που φτιάχνω από κάποια απόσταση. Από το εργαστήρι μου της οδού Μουρούζη περνούσαν πάντοτε πολλοί φίλοι. Είναι στο Κέντρο και βολεύει. Ηταν στέκι. Εκεί νέοι μαζευόμασταν ο Γιάννης Μόραλης ,ο Βάσος Καπάνταης, ο Εγγονόπουλος, η Νέλλη Ανδρικοπούλου, ο Τσαρούχης, ο Εμπειρίκος και άλλοι πολλοί φίλοι. Στο εργαστήριό μου γνώρισα τον Αρη Κωνσταντινίδη, μετέπειτα σύζυγό μου. Εχτιζε το σπίτι του ζωγράφου Γιώργου Μαυροΐδη στον τέταρτο όροφο και ένα τούβλο ξέφυγε από τα χέρια τού μάστορα και έπεσε στη στέγη του εργαστηρίου μου. Δηλαδή μου ήρθε κεραμίδα στο κεφάλι, που λένε, και έβαλα τις φωνές. Κατέβηκε ο Αρης, μας σύστησε ο Μαυροΐδης. Αυτό το γεγονός ήταν η αφορμή της γνωριμίας μας. Τώρα μεγάλωσα και οι αντοχές μου είναι μειωμένες, με αποτέλεσμα να πηγαίνω όλο και λιγότερο.