Χιούμορ και αγριότητα

Σε κλαμπ ή στον χώρο Η της Πειραιώς 260 είχα μπει; Σίγουρη δεν ήμουν καθώς η φωνή της ράπερ Lady στη διαπασών τραγουδούσε το «Yankin» μέχρι να μας προειδοποιήσουν ότι σε περίπτωση που χτυπήσει κινητό τηλέφωνο κατά τη διάρκεια της παράστασης οι ηθοποιοί μπορεί και να μας επιτεθούν. Και τότε επιτέλους αφοσιωθήκαμε στο σαλόνι με τον λευκό δερμάτινο καναπέ. Εκεί που για 90 λεπτά θα παρακολουθούσαμε τους «White Straight Men», την παράσταση της κορεατικής καταγωγής Γιανγκ Τζιν Λι, που ζει στη Νέα Υόρκη, για να μας δείξει μια από τις φρέσκες προτάσεις του αμερικανικού θεάτρου στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών.

Τέσσερις λευκοί άνδρες, ένας πατέρας και τρεις γιοι, ετοιμάζονται να γιορτάσουν τα Χριστούγεννα. Εκ πρώτης όψεως όλα μοιάζουν μια χαρά. Ο ένας γιος είναι τραπεζίτης, ο δεύτερος επιτυχημένος συγγραφέας. Ο τρίτος, αν και έχει καλές σπουδές, έχει επιλέξει να ζει με τον πατέρα του και να εργάζεται περιστασιακά για οργανώσεις που υποστηρίζουν όσους δεν είναι προνομιούχοι: λευκούς ετεροφυλόφιλους άνδρες.

Κι είναι εκείνος που θα γίνει στόχος των τριών άλλων καθώς αρνείται να συμμορφωθεί με τα πρότυπα που θέτουν ως προτεραιότητα την επαγγελματική επιτυχία και την οικογένεια μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα παρά από επιλογή. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι οι άνδρες διαφωνούν για το αν έπρεπε να αγοράσει ο πατέρας τους ψεύτικο ή αληθινό δένδρο. «Τι να το κάνεις το δένδρο αν δεν είναι αληθινό;» ρωτά ο ένας γιος, όταν ο πατέρας απαντά «Τι να τα κάνεις τα Χριστούγεννα αν δεν πιστεύεις στον Χριστό;». «Είναι παράδοση» είναι η απάντηση.

Με χιούμορ, με την αγριότητα που κρύβει η επανάληψη των παιδικών αστείων ανάμεσα σε ενηλίκους, με αναμνήσεις και στερεότυπα, ο ιδεαλιστής γιος αναδεικνύεται στον πιο αδύναμο κρίκο. Εναν κρίκο που αρνείται να γίνει πολιτικά ορθός για να ενταχθεί στο κατεστημένο πλαίσιο. Και δίνει τροφή για σκέψη όταν ο πατέρας του τού φέρνει ως πρότυπο τον Ορσον Ουέλς επειδή πήρε Οσκαρ για τον «Πολίτη Κέιν» κι εκείνος κλείνει την αυλαία απαντώντας «Και τι έγινε;».