ΕΥ (Τ)ΖΗΝ

Κομψές μάξι φούστες, ραμμένα τζάκετ, διακοσμημένα μίντι φορέματα, μπλούζες με τετράγωνο κόψιμο, ψηλόμεσα σορτς, φορέματα με γιακά ανδρικού πουκαμίσου, ζιπ κιλότ και ξεθωριασμένα παντελόνια. Από τη σοδειά της νέας σεζόν με τα διαφορετικά στυλ, σε πολλά ρούχα υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής: το τζιν ύφασμα σε διαβαθμίσεις αποχρώσεων και επεξεργασίας της ίνας. Από το μπλε-μαύρο της ιαπωνικής μελάνης έως το χλωριωμένο γαλάζιο και από την αδρή στην πιο μαλακή και ελαστική υφή, τα ρούχα από τζιν παρουσιάζουν τη δυναμική τους ως ενδιαφέρουσα πρόταση εικοσιτετράωρης διάρκειας. Αλλά και την εξελικτική τους διαδικασία που τα κάνει ύφασμα «στυλιστικής αιχμής».

Διανύουμε την εποχή κατά την οποία η βελόνα του βολταϊκού τόξου που μετρά τις εντάσεις της επιθυμίας μας μένει ακίνητη στο βαρόμετρο των τάσεων. Καθώς κινούμαστε μέσα σε ένα σουπερμάρκετ προϊόντων του στυλ, όπου καταναλώνουμε ρούχα που ταιριάζουν στις ανάγκες μας, το τζιν έγινε το ύφασμα που θεωρείται κατάλληλο για την καθημερινή επίδειξη στυλιστικής διαφορετικότητας. Οι παραλλαγές των σχεδίων και των αποχρώσεων στα τζιν παντελόνια αντικατοπτρίζουν τις διαφορετικές φάσεις λατρείας μας για το τζιν. Και λειτουργούν ως μια ιδιότυπη γενεαλογία κοινωνικής αμφισβήτησης και πειραματισμού την οποία κατέγραψε με τις εικόνες της η μόδα του τέλους του 20ού αιώνα.

ΣΕΞΙ ΕΜΦΑΝΙΣΗ. Το 1961 οι φωτογραφίες της Μέριλιν Μονρόε με σκούρο μπλε ψηλόμεσο Levi’s από τα γυρίσματα της δραματικής ταινίας του Τζον Χιούστον «Οι αταίριαστοι» θεμελιώνουν τη σέξι εμφάνιση του τζιν. Στη δεκαετία του ’70, το τζιν καμπάνα της Τζέιν Μπίρκιν συνδυασμένο με μπλούζα από λευκή μπροντερί ανγκλέζ, της Τζάκι Ωνάση με μακρυμάνικη φανέλα, της Φάρα Φόσετ με κόκκινο μπουφάν φόρμας και αθλητικά παπούτσια καταγράφουν το ύφος μιας εποχής αισθησιασμού και απελευθέρωσης. Το 1980 οι δηλώσεις «δεν υπάρχει τίποτα ανάμεσα σε μένα και το (τζιν) Calvin Klein» που συνοδεύουν την εικόνα της δεκαπεντάχρονης Μπρουκ Σιλντς ντυμένης με το εφαρμοστό παντελόνι του αμερικανού σχεδιαστή επιβάλλουν τα σέξι υπονοούμενα στην επικοινωνιακή γλώσσα της διαφήμισης. Στα 1989, η αλλαγή παραδείγματος της μόδας προς την κατεύθυνση της «ατημέλητης κομψότητας» φάνηκε στον συνδυασμό που επέλεξε η ηγερία του στυλ εκείνα τα χρόνια και μούσα του Καρλ Λάγκερφελντ, Ινές ντε λα Φρεσάνζ: το σακάκι του ταγέρ Chanel για πρώτη φορά στην ιστορία του αποχωρίστηκε την τουίντ φούστα του για να συνδυαστεί με τζιν Levi’s 501 και μπλούζα μαρινιέρα.

Το 1999 ο Τομ Φορντ ζήτησε από τις γυναίκες της φυλής των Ινδιάνων Ναβάχο να κεντήσουν παραδοσιακά σχέδια της φυλής τους στο στρίφωμα ενός παλιού ξεβαμμένου τζιν με το κόψιμο του κλασικού Levi’s 501. Ο αμερικανός σχεδιαστής το παρουσιάζει μαζί με άλλα τζιν κεντημένα με χάντρες στην πασαρέλα του οίκου Gucci στο Μιλάνο. Η τιμή του είναι εξωφρενική, ακόμη και για τους συνηθισμένους σε υπερβολές και εκκεντρικότητες ανθρώπους της μόδας. Το τζιν παντελόνι των Ινδιάνων Ναβάχο γίνεται η σημαία του boho chic. Της τάσης δηλαδή που ειρωνεύεται μέσω της πολυτέλειας των υλικών και της χειροποίητης εργασίας την πρακτική «Φτιάξ’ το Μόνος σου – Do it Yourself και σε συντομία DIY» των αυθεντικών χίπις των 70s. Το συγκεκριμένο παντελόνι, παρά την υπέρογκη τιμή του (τότε 600.000 δραχμές ή 2.000 δολάρια), έγινε μπεστ σέλερ. Και άνοιξε νέα κατηγορία στις πωλήσεις των τζιν. Στο εξής, αν ένα παντελόνι τζιν είχε την υπογραφή ενός σχεδιαστή ο οποίος είχε βρει το κόψιμο στο σχέδιο, την ποιότητα του υφάσματος, την απόχρωση του μπλε για να κάνει το γυναικείο σώμα να δείχνει πιο αδύνατο και τα πόδια πιο μακριά, είχε το δικαίωμα να το κοστολογεί έως τον ουρανό.

ΚΑΜΠΑΝΕΣ. Ο Τομ Φορντ επικαλέστηκε την πολιτισμική κληρονομιά μιας έθνικ ομάδας, την οποία και χρησιμοποίησε για να βάλει «τέχνη και κουλτούρα» σε ένα κομμάτι που είχε πάψει να είναι ποθητό στα νιάτα.

Παραμονές της άνοιξης του 2015 τα ψηλόμεσα τζιν παντελόνια καμπάνες είναι πάλι εδώ και προετοιμάζονται να βγουν από τις αλυσίδες καταστημάτων προσιτών τιμών στους δρόμους της πόλης. Σκοπός τους είναι η αντιπαράθεσή τους με τα ξέφτια και τις οριζόντιες ξυραφιές, που είναι ο ισχυρότερος σύμμαχος των στενών – skinny – νεανικών παντελονιών. Σήμερα η σικ συνοδεία μιας χίπι διάφανης μπλούζας στην ψηλόμεση καμπάνα παντελόνι προβάλλει αντίσταση στην ποπ αισθητική των ηρωίδων της μουσικής βιομηχανίας, οι οποίες υιοθέτησαν τα ελαστικά skinny τζιν, εκχυδαΐζοντας με θεόρατα χοντρά τακούνια και πλατφόρμες τον άνετο χαρακτήρα τους.

Αν λάβουμε υπόψη ότι στη φετινή μόδα υπάρχουν ακόμη κοινωνικοί αντικατοπτρισμοί, τότε υπάρχει αιτία που οι ιταλοί σχεδιαστές Ντόλτσε και Γκαμπάνα στόλισαν με πολυτελείς κρυστάλλους Swarovski τα τζιν κομμένα σε γραμμή boyfriend παντελόνια της συλλογής Dolce & Gabbana. Ανάλογο συλλογικό αίτημα υπηρετεί προφανώς και η Στέλα ΜακΚάρτνεϊ παρουσιάζοντας φόρμες εργοστασιακού χαρακτήρα σε σκούρο τζιν. Και τα δύο παραδείγματα αποτελούν τις αντιδιαμετρικές όψεις της συζήτησης που πρόσφατα ξεκίνησε στο περιβάλλον της μόδας. Στο πλαίσιο της οποίας το ζητούμενο είναι η αποδέσμευση του ντυσίματός μας από οποιασδήποτε μορφής συμβατούς κανόνες. Ενα κομμάτι τζιν ύφασμα είναι το κατάλληλο υλικό για να αρχίσουν οι μετασχηματισμοί της νέας μας εμφάνισης.