Η άρρηκτη σχέση με την πολιτική

Η παραδοχή ότι όλοι οι πειρατές δεν είναι όπως ο Τζακ Σπάροου δεν είναι και η μοναδική παρεξήγηση που υπάρχει γύρω από ένα φαινόμενο που, αν και εμφανίστηκε στην αρχαιότητα, γνώρισε τη «χρυσή εποχή» του τον 16ο και τον 17ο αιώνα. «Πρέπει να διευκρινίσουμε ότι είναι άλλοι οι πειρατές και άλλοι οι κουρσάροι. Οι πειρατές είναι πεινασμένοι άνθρωποι που δεν έχουν άλλον τρόπο επιβίωσης και γίνονται κλέφτες» λέει η Αρτεμις Σκούταρη. «Οι κουρσάροι πάλι δρούσαν με κρατική εντολή και ασκούσαν πειρατεία μόνο στα εχθρικά πλοία. Τέτοιες περιπτώσεις ήταν ο Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα για λογαριασμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και ο Λάμπρος Κατσώνης που ήταν στην υπηρεσία των Ρώσων» εξηγεί η Ολγα Κατσιαρδή-Χέρινγκ, ανοίγοντας τη συζήτηση γύρω από τη σχέση πειρατείας και πολιτικής και μάλιστα συνδέοντάς την και με την Ελληνική Επανάσταση, καθώς μας λέει ότι «πλην του ομαλού εμπορίου, η πειρατεία ήταν το απαραίτητο συμπλήρωμα της διεξαγωγής της ναυτικής οικονομίας. Ισως ποτέ δεν θα μάθουμε το μέγεθος αυτής της πειρατικής δράσης, αλλά πάντως η συγκέντρωση κεφαλαίων, η δημιουργία ισχυρού εμπορικού εξοπλισμένου στόλου πρέπει να ενταχθούν και στο κεφάλαιο πειρατεία».

Ενώ φαίνεται πως συνδέεται και με ένα πιο σκοτεινό κεφάλαιο της Ιστορίας, σύμφωνα με την κυρία Σκούταρη, καθώς «ένας κούρσος που κλήθηκαν να επιστρέψουν οι Μαυρομιχαλαίοι ύστερα από απόφαση του Λειοδικείου, το οποίο είχε ιδρύσει ο Καποδίστριας, ήταν και η αφορμή της δολοφονίας του». «Η πειρατεία με την πολιτική έχουν άρρηκτη σχέση» προσθέτει ο Ντέιβιντ Στάρκι. «Υπάρχουν φορές που οι πειρατές δικαιολογούν τη δράση τους ως αντίδραση ενάντια σε τυραννικά καθεστώτα κι άλλες περίοδοι που, αν και γίνονται πειρατές για λόγους επιβίωσης, υποστηρίζουν ότι εξωθήθηκαν σε αυτή την επιλογή λόγω των ανισοτήτων τις οποίες καλλιεργεί το πολιτικό και οικονομικό σύστημα κι έτσι κάπως υιοθέτησαν δικό τους ενδυματολογικό κώδικα και σημαίες ως αντιεξουσιαστικά σύμβολα που οδήγησαν στο στερεότυπο του πειρατή που γνωρίζουμε αργότερα».