«Δεν καταφέραμε να φτιάξουμε σινεμά με ταυτότητα»

Αναπόφευκτα η κουβέντα θα οδηγηθεί και στο ελληνικό σινεμά – ο Αθερίδης άλλωστε είναι και μέλος της Ελληνικής Ακαδημίας Κινηματογράφου. «Το πρόβλημά μας είναι ότι δεν έχουμε ένα ξεχωριστό χρώμα – γεννάμε κατά καιρούς ανθρώπους που έχουν κάτι να πουν, το τοπίο όμως δεν είναι ενιαίο. Δεν καταφέραμε ποτέ να φτιάξουμε ένα σινεμά με ταυτότητα, γι’ αυτό δεν μπορώ να έχω μια γενική θέση απέναντι στο πράγμα. Εδώ η σύγχρονη Ιατρική αντιμετωπίζει τους ανθρώπους σαν μονάδες… Μπορώ να σου πω όμως ότι μου αρέσει το σινεμά του Γιάννη Οικονομίδη».

Ενώ η συνομιλία μας φτάνει στο τέλος της, παρατηρώ ότι ο έρωτας βρίσκεται στο επίκεντρο κάθε συγγραφικής δουλειάς του. «Οπως λέμε τα πάντα είναι πολιτική, έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι τα πάντα είναι έρωτας» μου αποκρίνεται. Ελα όμως που εγώ θέλω να κάνουμε μια κουβέντα και για την πολιτική! «Ελέγχω την αντιδραστικότητά μου συχνά… Με ενδιαφέρει ο εαυτός μου ως παραμυθάς, όχι ως ρήτορας. Εκεί υπάρχει μια παγίδα. Μπορεί να έχεις μια ολοκληρωμένη άποψη, αλλά με το που τη διατυπώνεις, εκ προοιμίου θεωρείς τον εαυτό σου κάποιον που ξέρει τα πράγματα. Και χάνεις την αγνότητά σου. Θυμάμαι τους Γάλλους που επιτέθηκαν στον Κουστουρίτσα με αφορμή τις θέσεις που πήρε στο “Underground”. Δεν ξέρω αν είχε δίκιο ή άδικο. Αλλά είναι πιο σημαντικό να έχεις αντιφάσεις από το να μην έχεις».