Αθερίδης: «Δεν διεκδικώ χρήματα και βραβεία, αν μου τύχει, τρώω και τα μούτρα μου!»

Μια περσόνα άκρως αναγνωρίσιμη. Στο σανίδι, στη μικρή οθόνη, προσφάτως δε και στη μεγάλη. Οχι ότι δεν προϋπήρχε το φλερτ με το σελιλόιντ – φλερτ στο οποίο υπέκυψε, περνώντας τελικά και πίσω από την κάμερα. Ο λόγος για τον Θοδωρή Αθερίδη. Που πρωταγωνιστεί, γράφει και σκηνοθετεί για άλλη μια φορά, μετά το σουξέ του «Μια μέλισσα τον Αύγουστο» που μάζεψε εκείνη τη χρονιά γύρω στις 300.000 εισιτήρια.

«Είναι η δική μου ασθένεια να στέκομαι μπρος και πίσω από την κάμερα. Και έχω την τύχη να μπορώ να το κάνω. Δεν ξέρω αν μπαίνω σε χωράφια κάποιου – άλλοι θα μπορούσαν να πουν “δώσε, βρε άνθρωπε, το σενάριό σου σ’ έναν άλλο!”. Ε, λοιπόν, εγώ δε θέλω να το δώσω σε άλλον! Θέλω να το κάνω, γιατί έτσι μου αρέσει! Αλλωστε, δεν διεκδικώ χρήματα από επιχορηγήσεις ούτε κανένα βραβείο, βγαίνω στην αγορά και, αν μου τύχει, τρώω και τα μούτρα μου».

Η προϋπηρεσία. «Η ταινία λέγεται “Από έρωτα”» με πληροφορεί. Είναι το πρώτο θεατρικό έργο του και είχε τύχει καλής υποδοχής τότε, την περίοδο 2003-2004. Πριν απ’ αυτό είχε προηγηθεί μια μακρά πορεία: κατά το διάστημα 1988-1994 ο Θοδωρής Αθερίδης εμφανίστηκε σε παραστάσεις 21 έργων στο ΚΘΒΕ. Στην Αθήνα το 1995 συνεργάστηκε με το Εθνικό Θέατρο, ενώ έναν χρόνο αργότερα με τον θίασο της Κάτιας Δανδουλάκη στο έργο του Κάρλο Γκολντόνι «Υπηρέτης δύο αφεντάδων» – από εκεί στην παράσταση «Angel Baby» στο θέατρο Μουσούρη και στο έργο «Τρεις μέρες βροχή» σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, για να φτάσουμε στο 2002-2003 όπου πρωταγωνίστησε στο μιούζικαλ «Full Monty». Σημειώστε επίσης ότι έχει συγγράψει και άλλα τέσσερα θεατρικά έργα: «Μια μέλισσα τον Αύγουστο», «Συνέβη κι όποιος θέλει το πιστεύει», «…Από μακριά» και «Αγρια Δύση».

Ως ηθοποιός λοιπόν με αρκετές επιτυχίες στο σανίδι αλλά και στην τηλεόραση, αναρωτιέμαι πόσο εύκολα ή δύσκολα μπορεί κάποιος με τέτοια προϋπηρεσία, να υπηρετήσει αυτό που λέμε «κινηματογραφικότητα», και ως πρωταγωνιστής αλλά και ως σκηνοθέτης. «Ξέρεις, όταν πήγα δραματική σχολή ήθελα να γίνω ηθοποιός του σινεμά! Δεν υπήρχε σινεμά το 1984, μόνο ο Νικολαΐδης υπήρχε, οι ταινίες του οποίου ήταν για εμάς ένα όνειρο. Αλλά κι αυτός ήταν μόνος του, διπλά σε αυτόν υπήρχε και πολύ πράγμα που δεν ήταν ωραίο. Ηθελα να κάνω σινεμά (σ.σ.: εμφανίστηκε στο «Μετέωρο βήμα του πελαργού» του Θόδωρου Αγγελόπουλου και στο «Θαλάσσιο τρένο» του Φρέντυ Βιανέλλη), αλλά η ίδια η δουλειά δεν το γεννούσε. Ταυτόχρονα ξεκίνησε και η ιδιωτική τηλεόραση…»

Η υπόθεση. Σταματάμε κάπου εδώ την κουβέντα γι’ αυτήν, σχεδόν πριν την ξεκινήσουμε. Ούτε ο ίδιος έχει όρεξη να μιλήσει για την τηλεοπτική του καριέρα (αν και έκανε κι εκεί αξιόλογα πράγματα) ούτε κι εγώ. Μιλάμε άλλωστε για σινεμά – και ο σκηνοθέτης/πρωταγωνιστής ξεκινά να μου περιγράφει τη βασική ίντριγκα της νέας του ταινίας: «Είναι η ιστορία ενός πυροσβέστη και μιας δημοσιογράφου. Αύγουστο μήνα, παίρνουν φωτιά τα γραφεία της εφημερίδας, εκείνος τη σώζει και ξεκινά ένας μεγάλος έρωτας. Αυτό όμως μας έρχεται ως φλας μπακ γιατί στον παρόντα χρόνο η ιστορία ξεκάνει δύο ημέρες πριν από τον επικείμενο γάμο του πυροσβέστη με μια μολδαβή χορεύτρια – και εκεί κάνει την επανεμφάνισή της η δημοσιογράφος. Ο μεγάλος έρωτας δεν έχει τελειώσει».

Ο κινηματογράφος. Στην κουβέντα μας επάνω θα προκύψουν πολλές παρατηρήσεις για το σινεμά και τις δυναμικές του. Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι δεν μιλώ με έναν ηθοποιό που για λόγους ματαιοδοξίας στήνει όπως όπως μια κινηματογραφική «κωμωδία» (συχνά τα παραδείγματα), αλλά με έναν σκηνοθέτη του κινηματογράφου που τυχαίνει να πρωταγωνιστεί κιόλας. Το λέω και το υπογράφω αυτό το τελευταίο. «Το κινηματογραφικό παίξιμο είναι θέμα για μένα από την αρχή της καριέρας μου, την περίοδο που δουλεύαμε με τους Αγαμους Θύτες (σ.σ.: των οποίων ο Αθερίδης υπήρξε συνιδρυτής), παρακολουθούσα πολύ τη θέση της μηχανής, διάβαζα διάφορα βιβλία για το μοντάζ, και αυτό με έκανε να σκέφτομαι και κινηματογραφικά. Και στο σινεμά, πώς να το κάνουμε, η κάμερα κλέβει πράγματα που δεν τα ελεγχείς! Μιλάω για τη δύναμη της φάτσας, όπως αυτή προέκυπτε στον Κασσαβέτη ή στον Παζολίνι – δύναμη που δεν έχει να κάνει με το είδος του ανθρώπου. Αλλο πας να κανείς, άλλο βγαίνει, νομίζεις ότι έχεις πιάσει το νόημα, βλέπεις μετά τον εαυτό σου και απογοητεύεσαι. Και αυτά τα πράγματα θέλουν έναν σοβαρό χειρισμό και μια εμπειρία. Δεν έχει καμία σχέση με το θέατρο, όπου το σώμα δίνει τον τόνο της υποκριτικής, στο σινεμά είναι το βλέμμα».

INFO