Ποτέ χωρίς καφτάνι, πουκάμισο και παρεό

Χρειάζεται μόνο ένα μαγιό για να απολαύσουμε απλά και ελεύθερα το τοπίο, τη θάλασσα, τον ήλιο. Ομως τα λίγα απαραίτητα ρούχα της εμφάνισής μας στον δρόμο προς τη θάλασσα τονίζουν ότι το παραθαλάσσιο παραθεριστικό σύμπαν λειτουργεί με όρους επιθυμίας και ερωτισμού.

 Το σώμα είναι ο πρωταγωνιστής της παραλίας, κατά τον γάλλο κοινωνιολόγο Ζαν Ντιντιέ Ουρμπέν. Η  μόδα των διακοπών το ντύνει ελαφρά, με ελάχιστα κομμάτια ύφασμα, για να το αποκαλύψει στους παραθεριστές και να προσελκύσει τα βλέμματά τους.

Το καλοκαίρι του 2014 το παρεό και ο πρωτοεμφανιζόμενος συγγενής του «ριγέ πετσέτα του χαμάμ» αναδεικνύεται στον διερμηνέα της φετινής ηδονοβλεπτικής παρέλασης χαρακτήρων. Οι μαχόμενες για ανεξάρτητο στυλ φιγούρες της γενιάς των χίπστερ ακολουθούν το στυλ. Κατά την παράδοση των γυναικών της Αϊτής που ζωγράφισε ο Πολ Γκογκέν και της μπόχο-σικ συνέχειας που ξεκίνησε στην Ιμπιθα η Κέιτ Μος. Η συνέχεια βαφτίστηκε από τους Γρηγόρη και Κωνσταντίνο Σαμαρά «Sea You Soon», έχει ρίγες γκρι και λευκές, επιφάνεια σε αποχρώσεις του μπλε και βάζει πλώρη για την Ικαρία, την Καρδαμύλη, τη Φολέγανδρο, την Αμοργό, την Πάρο και τη Νάξο.

 «Η πολυμορφική πετσέτα δεν είναι βιομηχανοποιημένο προϊόν» εξηγεί ο Κωνσταντίνος Σαμαράς. «Επειδή είναι πολύ ελαφριά και πολύ απορροφητική χρησιμοποιείται ως ψάθα και ως παρεό ταυτόχρονα. Είναι χειροποίητη, υφασμένη σε αργαλειό με φυσικά νήματα, βαμβάκι και μπαμπού. Γι’ αυτό και ανάμεσα στην ύφανση ξεπετάγονται κόμποι από νήμα  άλλου χρώματος, όχι σαν ψεγάδια αλλά ως ενδείξεις μιας διαδικασίας που γίνεται εξ ολοκλήρου στο χέρι».  

«Το ένδυμα λέει πολλά για τον άνθρωπο. Γυμνός θα κρύψει με περισσότερο ζήλο τα μυστικά του» γράφει στα 1960 στο «Bains de Mer» ο γάλλος συγγραφέας Πολ Μοράν, παρατηρώντας τους μοντέρνους λουομένους της εποχής του.

Στις αρχές του ’70 η Γκρέις Κέλι και η Μαρία Κάλλας, ώριμες και κομψές, είχαν υιοθετήσει τα μακριά καφτάνια. Ο εξωτισμός των χρωμάτων και των παραδοσιακών κεντημάτων των βορειοαφρικανικών και ινδικών καφτανιών τις είχε πείσει να τα φοράνε και σε καλοκαιρινές βραδινές τους εξόδους, με πολλά κοσμήματα. Αυτή η εικόνα του γκλάμορ άλλης εποχής κυκλοφορεί έως και σήμερα στις παραλίες φορτώνοντας τον δημοκρατικό αέρα των διακοπών με στοιχεία κοσμικότητας τις πλαζ του Αστέρα Βουλιαγμένης, της Μυκόνου ή των πολυτελών ξενοδοχείων-resort.

Με τις ηλικιωμένες ή όσες νιώθουν άβολα με τις καμπύλες τους γυναίκες να  καταφεύγουν στο μάξι διαφανές καφτάνι. Χάρη στα άνιμαλ πριντ του Ρομπέρτο Καβάλι νιώθουν απελευθερωμένες και έτοιμες να μιμηθούν στις οικογενειακές παραλίες της Αττικής, της Εύβοιας ή από την πλευρά του Κορινθιακού Πελοπόννησο τα είδωλά τους.

Η σύγχρονη κομψότητα, εναρμονισμένη με την οικονομική δυνατότητα άμεσης προσαρμογής στην εναλλαγή των τάσεων, φέρνει τα πουκάμισα-φορέματα και τις υφαντές ελληνικές τουνίκ στα παράλια των νησιών του Αργοσαρωνικού, την Υδρα και τις Σπέτσες, ή στις απομακρυσμένες θάλασσες της Πάτμου, της Αντίπαρου και της Κέρκυρας. Εκεί όπου το εγχώριο ρεύμα των fashion bloggers αναμειγνύεται με τις περαστικές φιγούρες των αλλοδαπών και όλες μαζί αναρτούν στο instagram τις selfies τους με την πρωινή εμφάνιση παραλίας: λευκό βαμβακερό πουκάμισο ή φόρεμα σε γραμμή πουκάμισου, σανδάλια και ψάθινο καπέλο, σύμφωνα με τις ερμηνείες των ελληνικών προτάσεων Evi Grintela «The Shirt Dress» και Zeus + Δione.