«Πέσαμε πάνω στην Ελλάδα και τη φάγαμε»

«Συχνά λέμε ότι παρά το γεγονός ότι οι εποχές είναι δύσκολες τα θέατρα γεμίζουν, αλλά προσωπικά με απασχολεί πολύ περισσότερο ο πόνος και η αδικία που υπάρχει τριγύρω, παρά το αν πηγαίνει ο κόσμος στο θέατρο» λέει ο Νίκος Καραθάνος. «Με απασχολεί το ρεύμα της ζωής. Κάποια στιγμή ένιωσα ότι με πάρα πολλούς Ελληνες δεν είμαστε συμπατριώτες. Ούτε θέλω να είμαι. Θεωρώ ότι κατοικούμε απλώς στην ίδια χώρα. Σε κάθε χωριό ώς τώρα είχαμε στην πλατεία ένα μνημείο, μια στήλη που έγραφε τα ονόματα όσων έπεσαν υπέρ πατρίδος. Να στήσουμε τώρα κι άλλη μία, δίπλα, για εκείνους που έπεσαν πάνω στην πατρίδα. Πέσαμε πάνω της και τη φάγαμε. Και έχει μερίδιο ευθύνης ο καθένας μας. Μικρός τσακωνόμουνα με τη μάνα μου επειδή δεν ήθελα να διοριστώ. Ο καθένας διάλεξε αυτό που έκανε. Υπάρχουν και κάποιοι που δεν φταίνε και δεν ξέρω πόσοι είναι. Σέβομαι τον κάθε άνθρωπο. Δεν ξέρω μέσα του πώς είναι και τι περνάει. Μισώ τις δημοσκοπήσεις που ποτέ δεν ρωτούσαν για την ποιότητα του καθενός μας. Απλώς πέρα από την οργή, το μίσος, την αγανάκτηση από όλα αυτά που ζούμε – ειδικά την αδικία και τον πόνο, διότι δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να κόβουν από έναν γέρο άνθρωπο που έχει κοπιάσει μια ζωή τον τρόπο να ζήσει -, πρέπει στρέψουμε το βλέμμα μας σε κάτι καινούργιο. Οταν συμβαίνουν όλα αυτά, θεωρώ πολύ μεγαλύτερη πρόκληση το να κόβονται συντάξεις από την πρόκληση τού πώς ανεβάζεις ένα έργο. Είναι λίγο έτσι, λίγο αλλιώς η παράσταση, και τι έγινε;» καταλήγει.