Πρωινό, ένα γεύμα για το βράδυ

Η έννοια του brunch (σύντμηση των λέξεων breakfast και lunch) υπάρχει ήδη από παλιά. Πλούσιο πρωινό που τρώγεται αργά το μεσημέρι, το μπραντς γεννήθηκε το 1890 στην Αγγλία για τις ανάγκες των φοιτητών που ξενυχτούσαν πίνοντας τα Σαββατόβραδα και έγινε μόδα στην Αμερική τη δεκαετία του 1930. Είναι ένα χαρούμενο τραπέζι, εμπλουτισμένο με ένα σωρό διαφορετικά γλυκά και αλμυρά πιάτα και διάφορα ποτά εκτός από καφέδες, τσάγια και φρεσκοστυμμένους χυμούς φρούτων που χρωματίζει τα συνήθως μελαγχολικά απογεύματα της Κυριακής. Τώρα όμως μια καινούργια τάση εξαπλώνεται από τη μια άκρη του κόσμου μέχρι την άλλη.

Είναι το Brinner – σύντμηση των λέξεων breakfast και dinner – η ιδέα όμως διαφέρει, αφού σημαίνει ότι τρώμε το βράδυ τις τροφές του πρωινού γιατί τις αγαπάμε. Αποτελεί μάλιστα κομμάτι μιας ευρύτερης τάσης που επιτρέπει να τρώμε ό,τι θέλουμε όταν το θέλουμε, πρωινό για δείπνο, πίτσα για πρωινό, γιαούρτι με μέλι το μεσημέρι, κορνφλέικς με γάλα για βραδινό. Μάλιστα και από τις δύο πλευρές του Ατλαντικού  έρχονται αναφορές για μπρίνερ πάρτι (ακόμη και γαμήλια) με τοστ, ομελέτες, βάφλες και πανκέικ που σερβίρονται με μαργαρίτες, κοσμοπόλιταν, μοχίτο και μπλάντι μαίρη.

Η ιδέα είναι απλή. Ποιος προλαβαίνει να φάει το πρωί κάτι περισσότερο από ένα μπολ με γάλα και δημητριακά ή ένα-δυο μπισκότα; Ποιος έχει χρόνο πια για μπραντς; Ολοι όμως αγαπάνε τις λιχουδιές του πρωινού, όπως είναι οι πίτες, οι ομελέτες και τα διάφορα γλυκά, και το βράδυ υπάρχει πάντα περισσότερος χρόνος και άνεση για να τα απολαύσεις.