Φρέσκα μαλακά τυριά

Η  μυζήθρα, το ανθότυρο, το μανούρι και το κατίκι είναι τα πιο γνωστά μαλακά τυριά που διαδόθηκαν και πέρα από τον τόπο της καταγωγής τους χάρη σε μια τάση επιστροφής στην παράδοση. Το όνομά τους διαφέρει από τόπο σε τόπο αλλά πρόκειται για περίπου το ίδιο φρέσκο λευκό τυρί το οποίο μπορεί να είναι ανάλατο ή ελαφρώς αλατισμένο. Αλλα έχουν πιο ήπια γεύση (ανθότυρο, μυζήθρα, αρμεξιά ή πετρωτή Ανδρου) και άλλα πιο ξινή (ξινομυζήθρα, κατίκι, τσαλαφούτι) ή αψιά (κοπανιστή Σύρου και Μυκόνου) που όμως διαφέρει επίσης αφού εκτός από τον τρόπο παρασκευής εξαρτάται και από το τερουάρ, δηλαδή το έδαφος, το νερό και τα χόρτα με τα οποία τρέφονται τα ζώα. Συχνά διαφορετική είναι και η περιεκτικότητά τους σε λιπαρά, πράγμα που επηρεάζει όχι μόνο τη γεύση τους αλλά επίσης το άρωμα και την υφή τους. Χαρακτηριστικό είναι το μανούρι, ένα από τα πιο παχιά τυριά με πυκνή υφή, αλλά και η κρητική στάκα που γίνεται από την κρέμα (τσίπα) του γάλακτος. Συνήθως χρησιμοποιούνται για την παρασκευή γλυκών που μοιάζουν με μικρές τάρτες (καλιτσούνια και μυζηθρόπιτες), μπαίνουν σε πίτες αλμυρές και γλυκές ή μαγειρεύονται μαζί με κρέας (κρεατότουρτα Χανίων). Ταιριάζουν όμως επίσης εξαιρετικά με ζυμαρικά αφού μπορούν να αντικαταστήσουν επάξια την κρέμα γάλακτος, με φρέσκα λαχανικά σε σαλάτες και σε τάρτες, ενώ είναι η καλύτερη βάση για ντιπ και τυροκροκέτες όταν ανακατεύονται με αρωματικά χόρτα (φρέσκο κρεμμυδάκι, σκόρδο, άνηθο, δυόσμο κ.λπ.) και μπαχαρικά (μαύρο πιπέρι, μπούκοβο, κύμινο κ.λπ.).