«Προσωρινό», όπως και ο Πύργος του Αϊφελ

Το Πτι Παλέ, αν και ανακαινίστηκε ριζικά πριν από επτά χρόνια, δεν έχει καταφέρει να προσελκύσει επισκέπτες ανάλογους της τουριστικής κίνησης που δέχεται το Παρίσι κάθε χρόνο. Χτισμένο σε στυλ Μποζ Αρ και σε σχέδια του Σαρλ Ζιρό, είχε ανεγερθεί μόνο για τις ανάγκες της Παγκόσμιας Εκθεσης και είχε προσωρινό χαρακτήρα, όπως άλλωστε και το μνημείο-σύμβολο της πόλης, ο Πύργος του Αϊφελ. Ωστόσο, με την ομορφιά του κατέκτησε τους Παριζιάνους, οι οποίοι μετά το πέρας της έκθεσης δεν θέλησαν να επιτρέψουν την αποδόμησή του. Και απέκτησε το παρατσούκλι Μικρό Λούβρο, χωρίς όμως τις ουρές που συναντά κάποιος στο Λούβρο και παρά το γεγονός ότι η είσοδος στις μόνιμες συλλογές και στον πανέμορφο κήπο του είναι ελεύθερη.

Και αυτή η έκθεση είναι που σύμφωνα με τον διευθυντή του μουσείου ενδέχεται να υπενθυμίσει στους Παριζιάνους, αλλά και τους ξένους επισκέπτες, ότι το Πτι Παλέ είναι μία από τις καλύτερες στιγμές της πόλης.

«Η Μπελ Επόκ ήταν πολύ ρευστή καλλιτεχνικά. Υπήρχαν πολλά διαφορετικά κινήματα και τάσεις. Οι άνθρωποι έλεγαν “δεν ξέρουμε πού πάμε, αλλά είναι πολλά αυτά που συμβαίνουν και έτσι θα διασκεδάσουμε και θα περάσουμε καλά”. Βεβαίως όλα αυτά κατέρρευσαν 14 χρόνια αργότερα όταν ξέσπασε ο πόλεμος, αλλά το 1900 ουδείς είχε την παραμικρή ιδέα για το τι επρόκειτο να συμβεί. Από αυτήν την άποψη είναι μια συναρπαστική περίοδος.

Και αν ο μύθος της Μπελ Επόκ έχει αντέξει ώς τις μέρες μας, αυτό δεν οφείλεται μόνο στην αντίθεση με τον τρόμο που προκάλεσε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο οποίος ακολούθησε, αλλά επειδή βασίστηκε σε μια πραγματική πολιτιστική αφθονία» λέει ο διευθυντής του Πτι Παλέ, Κριστόφ Λεριμπόλτ.