Κοκό Σανέλ ΠΕΠΗ ΡΑΓΚΟΥΣΗ

«Στη ζωή, αυτά που δεν διδάσκεσαι σε πηγαίνουν μπροστά»… Φράση καρφί! Στο μάτι της κοινωνίας των αρχών του 20ού αιώνα. Ειδικά μάλιστα όταν τη λέει μια γυναίκα.  Η Κοκό Σανέλ. Εύα και Παναγία συγχρόνως! Πάει να πει, ολοκληρωμένη γυναίκα. Τόσο ολοκληρωμένη που δεν χρειάστηκε ποτέ την ουσιαστική παρουσία ενός άνδρα στο πλευρό της. Και πάνω στον τάφο της θέλησε να γράφει: «Το πιο μεγάλο δώρο του Θεού ήταν ότι μου επέτρεψε να μην αγαπήσω ό,τι δεν με αγάπησε».

Θέλησε να εκπορθήσει την κεκλεισμένων – τότε – των θυρών υψηλή κοινωνία της Ευρώπης αλλά με τους δικούς της όρους. Μοιράζοντας δώρα σαν να ήταν χαστούκια. Πληρώνοντας λογαριασμούς ξενοδοχείων σε μεγάλους δούκες. Εξευτελίζοντας τη ζιμπελίνα βάζοντάς τη φόδρα σε αδιάβροχα από κάμποτ. Σβήνοντας τη λάμψη των μεταξωτών με τη φτήνια του ζέρσεϊ. Επιβάλλοντας το μοναστηριακό μαύρο σε έναν κόσμο που ξελιγωνόταν για χρώμα…

Η ουσία της μαντεμουαζέλ Σανέλ πέρα από το άλλοθι της μόδας. Αυτό με γοήτευε στην προσωπικότητά της. Και η φράση της: «Κάθε ανάμνηση πρέπει να καταλήγει σε ένα ηθικό συμπέρασμα, αλλιώς είναι φλυαρία»… Μία φράση που μόνο μια γυναίκα Κουάκερος, όπως περιέγραφε η ίδια τον εαυτό της, μπορούσε να πει. Ξέρω… Στην Κατοχή τα είχε με γερμανό αξιωματικό. Αναμενόμενο αφού ποτέ μία γυναίκα τόσο σνομπ δεν είχε σνομπάρει τόσο τον εαυτό της…