H κιθάρα που έτρεχε με χίλια

Οταν ερχόταν στην Αθήνα κατέβαινε σε υπόγεια, είχε πάει στο κέντρο Ομορφη Νύχτα στο Γαλάτσι, του άρεσαν τα ρεμπέτικα. Λάτρευε τον Μανώλη Χιώτη.

Και όταν κατέλυε σε μεγάλο ξενοδοχείο της Αθήνας για τις συναυλίες του εγκατέλειπε τη σουίτα του και στριμωχνόταν σε ένα μονόκλινο δωμάτιο με την οικογένεια-μπάντα του. Και εκεί τζάμαρε με την κιθάρα. Με την προσήλωση ιερέα.

Με το παροιμιώδες γρήγορο δεξί χέρι του (όχι πως του έλειπε το αριστερό). Και με ένα παίξιμο που εγκιβώτιζε χιλιάδες ώρες μελέτης και φαντασίας. «Με μια άφταστη αίσθηση του χρόνου. Σπουδαίος δηλαδή όχι μόνο στο να οδηγήσει ρυθμικά μια μελωδία, αλλά και στο πότε να επέμβει για να την κρατήσει πίσω, να την τραβήξει μπροστά ή να κάνει μια μουσική δήλωση» όπως σημειώνει ο νεαρός κιθαρίστας Γιάννης Τζιάλας, μέλος των Passage à l’acte.

Ο Πάκο ντε Λουθία που πέθανε χθες σε ηλικία 66 ετών στο Μεξικό από έμφραγμα (λίγο πριν έπαιζε με τα παιδιά του σε μια παραλία στο Κανκούν όπου είχε το εξοχικό του) δεν είναι απλώς ακόμη μία απώλεια για τον κόσμο της μουσικής, του φλαμένκο, της Ισπανίας. Είναι ένα από εκείνα τα εμβληματικά πρόσωπα που μετά το πέρασμά τους τίποτε δεν έμεινε ίδιο και η επιρροή τους είναι προς το παρόν μη μετρήσιμη και σίγουρα μεγάλη.

«Επαναστάτη της κιθάρας» τον χαρακτήρισε εξάλλου η «Ελ Παΐς» και, όντως, ο Λουθία υπήρξε αυτός που κατάφερε – μέσα σε μπόλικη αμφισβήτηση αρχικά – να ανανεώσει το παραδοσιακό ισπανικό φλαμένκο, να το παντρέψει με το μπλουζ, την αραβική μουσική, την τζαζ και πέτυχε (παίρνοντας το νήμα και πατώντας πάνω στις επιρροές ενός Μοντόγια, ενός Σάμπικας και άλλων) να επιβάλει στο πιο ευρύ κοινό παγκοσμίως αυτό που λέμε κιθαριστικό αυτοσχεδιασμό (μαζί με τον Αλ Ντι Μέολα και τον Τζον Μακλάφλιν που έτσι κι αλλιώς άφησαν ανάμεσα σε άλλα το εμβληματικό άλμπουμ «Friday night in San Francisco», «ευαγγέλιο» για κάθε ρέκτη της κιθάρας και της μαγείας της μουσικής).

Ο Πάκο γεννημένος το 21-12-1947 μεγάλωσε σε ένα μουσικό «δοχείο» με τον πατέρα του (Αντόνιο Σάντσες) και τους δύο αδελφούς του κιθαρίστες και τον άλλο αδελφό του τραγουδιστή. Από τα πέντε του χρόνια έδειξε τις προθέσεις του διορθώνοντας τον πατέρα του σε μια μουσική φράση, ενώ ήδη στα έντεκα του έδωσε συναυλία. Με αμέτρητα βραβεία, πάνω από 25 δίσκους, άρχισε να ηχογραφεί στα 17 του και τα «χρυσά του χρόνια» είναι από το 1968 μέχρι το 1977 όταν συνεργάστηκε με τον Καμαρόν ντε λα Ισλα ενώ το 1979 έφτιαξε μαζί με τους Μακλάφλιν και Κόρελ (αντικαταστάθηκε λίγο αργότερα από τον Μέολα) το Guitar Trio. Εχοντας κερδίσει το βραβείο του Πρίγκιπα της Αστούριας από το 2004, έχοντας αποσπάσει χειροκρότημα σε όλη τη Γη, ο Πάκο έφυγε χθες γεμίζοντας θλίψη τον κόσμο της μουσικής.