Τα τεκμήρια
Πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, θύματα του πρώτου διωγμού, στη Λέσβο τον Ιούνιο του 1914. Τον ίδιο μήνα, η εφημερίδα «Σάλπιγξ», της Μυτιλήνης στο φύλλο της 1ης Ιουνίου, απηύθυνε έκκληση στους Μυτιληναίους: «Ανοίξατε, ω πλούσιοι κι αβροδίαιτοι Μυτιληναίοι τα μέγαρά σας και τας επαύλεις σας τας μεγαλοπρεπείς και στεγάσετε τον διωκόμενο ελληνισμό της Μικράς Ασίας, ο οποίος είναι σαρξ εκ της σαρκός σας και οστούν εκ των οστέων σας. (..) Δότε στέγην εις αυτούς, αφού δεν βλέπομεν να δίδετε τίποτε άλλο. Είναι θηριωδία να κοιμώνται τόσοι εις το ύπαιθρον, ενώ μένουσιν κλεισταί τόσαι εξοχικαί οικίαι. Αραγε περιμένομεν να τας ανοίξη ο λαός θραύων τας θύρας;».
«Δεν προσκυνούμεν ως ειδωλολάτραι, δεν κλίνομεν το γόνυ ως θεράποντες. Αλλά θαυμάζομεν τον Υπεράνθρωπον και χειροκροτούμεν τον Υπερέλληνα. Την “Πατρίδα” εύρεν ο Βενιζέλος εις την Ελλάδα προ τετραετίας εις την ακμήν της. Δεν του οφείλει επομένως προσωπικώς τίποτε. Αλλ’ ούτε ο Βενιζέλος χρεωστεί το παραμικρόν εις την “Πατρίδα” όπως και εις πάσαν άλλην εφημερίδα. Είνε ο μόνος Ελλην πολιτικός, ο οποίος δεν οφείλει εις τον Τύπον την φήμην του και την θέσιν του. Τουναντίον έχει να παρατηρήση κανείς κατά την τετραετή και τρικυμιώδη πρωθυπουργία του κυρίου Βενιζέλου. Οτι δηλονότι ο Αθηναϊκός Τύπος κατά πλειοψηφίαν επολέμησε μετά λύσσης το μέγα έργον του Βενιζέλου. Εάν τούτον δεν τον έβλαψεν, τούτο χρεωστείται αποκλειστικώς εις την θαυμαστήν διαίσθησιν του ελληνικού λαού, ο οποίος με φώτισιν Θεού εστήριξε πάντοτε τον Βενιζέλον του, οσάκις εξαπελύθησαν κατ’ αυτού οι λύκοι της φαύλης και σάπιας εν Ελλάδι διανοητικότητος»
Κύριο άρθρο περιοδικού «Σκριπ» (φιλοβασιλικό) 29/9/1915












