[TRASH ME] Χιλιάδες σκέψεις στα χαμένα και ρωτάς μες στη βροχή

«Ανδρέα μου, Ανδρέα μου, φρεγάτα μου ωραία μου»… Στο αφιερώνω κουμπάρε για τη γιορτή σου, αλλά, να το ξέρεις, δεν θα πολυασχοληθώ μαζί σου σήμερα. Γιατί πιάνω το ψιλοκουβεντολόι και μετά δεν έχω χώρο να χωρέσω του κόσμου τα αλούτερα που συνωθούνται μέσα στο μυαλό και μπροστά στα μάτια μου. Θα βάλω τα όριά μου λοιπόν. Θα ακολουθήσω το παράδειγμα του Λάκη Γαβαλά που της το ξεκαθάρισε της χορευτικής παρτενέρ του όταν του είπε να χορέψουν τον χορό της αναπαραγωγής. «Α, δεν μπορώ παιδιά τώρα! Εχω καλέσματα!». … Καλέσματα είχε και ο – πώς να τον πω τώρα; –  Σάκης Ρουβάς. Τον κάλεσε σύλλογος Επτανησίων για να τον βραβεύσει ως Επτανήσιο που κάνει περήφανη την πατρίδα του, την «Κέρκυρα, Κέρκυρα με το Ποντικονήσι». Πώς λέμε «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει»; Ε, αυτό σε Σπυρέτο. Και η εκδήλωση έγινε στην Παλιά Βουλή που ως αναμνηστικό μόνο έχει σχέση με το κοινοβουλευτικό μας πολίτευμα. Αίθουσα είναι που διατίθεται για εκδηλώσεις και τελετές. Και το 40χρονο παλικαράκι το εξέλαβε αυτό ως ότι τον φωνάξαν να πιάσει βουλευτής. Και τι βουλευτής ντύθηκε με κοστούμια και γραβάτες, τι δηλώσεις έκανε, τι έτρεξαν οι κάμερες. Γιατί; Γιατί τον βράβευσαν οι συγχωριανοί του. Που μέχρι και εμένα να φαντασθείτε με έχουν βραβεύσει και από το απέναντι χωριό. … Οχι αγάπες μου! Αυτή τη δικτατορία της κυβίστησης δεν τη θέλω ούτε για μπριγιαντίνη στο τσουλούφι μου.

Χαμένα, τα όνειρα που έκανα αγάπη μου για σένα

Αλλά προτού κάνω μεγάλες δηλώσεις, πρέπει να πάρω την έγκριση του πεθερού μου. Αυτή είναι η τάση της εποχής. Αφού εδώ ένας ολόκληρος Νίκος Βουρλιώτης, που είναι και πολύ χιπ-χοπάς και πολύ «άμα λάχει να ‘ούμε», δεν ήθελε σου λέει να στρώσει χαλάκι για τον χειμώνα στο καμαρίνι που δεν πρόλαβε να στρώσει η Βανδή. Δεν ήθελε δηλαδή να δουλέψει με τον Σφακιανάκη γιατί τους χωρίζει βαθύ φαράγγι ως προς τις πολιτικές τους απόψεις. Τρίσβαθο! Αλλά τι να κάνει ο άνθρωπος αφού ήρθε ο πεθερός του, ο κύριος Καρπαθάκης (στον ύπνο ή στον ξύπνιο του, ως όραμα ή ως οντότητα – δεν ξέρω!) και του είπε να κάνει πέτρα την καρδιά του και να μοιραστεί την πίστα. Και την πίτσα θα έλεγα εγώ, αλλά εγώ δεν είμαι πεθερός κανενός. Οπότε, ποιος μ’ ακούει;

Πόσο λυπάμαι τα χρόνια που πήγαν χαμένα

Κατά τα άλλα, βαστάτε Τούρκοι τ’ άρματα, διότι δεν είναι μόνο ότι μας ψεκάζουν. Είναι κι αυτά τα γενόσημα που δεν ξέρω τι βάνουν μέσα τους και νομίζω ότι πέφτω σε κώμα και όταν ξυπνάω, επειδή έχω χάσει επεισόδια, δεν ξέρω τι μου γίνεται. Οπως για παράδειγμα τι ακριβώς συμβαίνει με τη Νάντια Μπουλέ. Αυτή, Ανδρέα μου (άντε καλέ, σε θυμήθηκα!), δεν είναι γυναίκα. Είναι συμπαντική συνωμοσία με εξτένσιονς και κραγιόν σε χρώμα «αίμα βοδιού». Ηθοποιός είναι; Περφόρμερ; Παρουσιάστρια; Αναπάντητα ερωτήματα που πέφτουν σαν καρπαζιές! Και μέσα στον κακό χαλασμό, να σου το δελτίο Τύπου: «Κυκλοφορεί το νέο τραγούδι της Νάντιας Μπουλέ». Γιατί καλοί μου άνθρωποι; Το παλιό ποιο ήταν; … Κι ενώ αιωρείται πάνω από το κεφάλι μου αυτό το υπαρξιακό ερώτημα, βλέπω ξαφνικά και τον σχολιαστή Αλέξη Κωστάλα να δίνει συνέντευξη μέσα σε στούντιο με πουλοβεράκι ριγμένο στους ώμους και δεμένο κόμπο μπροστά. Καλά, αυτό δεν είχε καταργηθεί από το 1982 μαζί με τη σχολική ποδιά;