«Μαρίνα, Μαρίνα», η ταινία

Η ζωή του Ρόκο Γκρανάτα, γιου ιταλού ανθρακωρύχου μετανάστη, που είναι ο δημιουργός μιας από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της δισκογραφίας, μεταφέρεται τώρα στη μεγάλη οθόνη

Ενα όνομα, μια εποχή, μια καριέρα, μια ζωή. Τώρα και (άλλη) μια ταινία. Για τη ρομαντική περιπέτεια στον χώρο της μουσικής βιομηχανίας, η οποία εκείνη την εποχή στέριωνε τα θεμέλιά της, ενός νεαρού μετανάστη που σκάρωσε ένα από τα πιο δημοφιλή τραγούδια όλων των εποχών. Για τον Ρόκο Γκρανάτα και τη «Μαρίνα» του.  

Οταν στο γραφείο είπαμε ότι θα γράφαμε γι’ αυτό το θέμα, το τραγούδι «κόλλησε» σαν τσιχλόφουσκα στα χείλη των περισσοτέρων. Οι οποίοι δεν είχαν καν γεννηθεί όταν πρωτοκυκλοφόρησε το 1959. «Τραγουδάκι» ίσως θα πούνε κάποιοι. Η αξία όμως ενός μουσικού κομματιού δεν προκύπτει μόνο από το πώς κρίνεται στα κονσερβατόρια, αλλά και από το πώς μπορεί να διαψευσθεί ακόμη και η πιθανή αφέλειά του και να διατηρηθεί, ως φρεσκάδα, μέσα στις δεκαετίες.

«Μι σόνο ιναμοράτο ντι Μαρίνα» («Είμαι ερωτευμένος με τη Μαρίνα») πρωτοτραγούδησε λοιπόν το 1959 ο Ρόκο Γκρανάτα. Μόλις είχε κλείσει τα 21 και ήταν γιος ενός ιταλού ανθρακωρύχου που είχε μεταναστεύσει πριν από δέκα χρόνια στη βελγική πόλη Γκενκ των 65.000 κατοίκων. Δεινός ακορντεονίστας ο ίδιος, είχε ήδη δημιουργήσει μια μπάντα, τους International Quintet, με την οποία όργωνε το Βέλγιο. «Ο πατέρας μου έφυγε από την πατρίδα για να βγάλει περισσότερα χρήματα. Δεν ήξερε καν τι είναι τα ανθρακωρυχεία. Την πρώτη ημέρα πήρε μαζί του για κολατσιό ψωμί, σαλάμι και τυρί. Ε, το ψωμί έγινε κατάμαυρο. Την επόμενη χρονιά, το 1949, πήγαμε και η υπόλοιπη οικογένεια εκεί. Μέναμε σε ένα σπίτι χωρίς μπάνιο κι εγώ αισθανόμουν μόνος και απομονωμένος, αφού η μόνη λέξη που ήξερα πλην ιταλικών ήταν “φούτμπολ”. Τα άλλα παιδιά με κορόιδευαν αποκαλώντας με μακαρονά», θυμάται σήμερα ο Ρόκο.

Το πάθος του από τότε ήταν η μουσική που είχε αρχίσει ήδη να σπουδάζει στην Ιταλία από παιδί, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του. «Εκείνη την εποχή η λέξη που επαναλάμβανα πιο συχνά ήταν “αγώνας. Αγωνιζόμουν συνέχεια προκειμένου να πάω μπροστά. Στα 13 μου, όταν κατάλαβαν ότι δεν είχα σκοπό να απομακρυνθώ από τη μουσική, ο πατέρας μου πήρε τη φυσαρμόνικά μου και την πέταξε από το παράθυρο», συνεχίζει με τις αναμνήσεις του…

Η τύχη τού χαμογέλασε το 1959 σε έναν διαγωνισμό τραγουδιού. Καθώς περίμενε στη σειρά για να αυτοσχεδιάσει, το μάτι του έπεσε σε μια διαφήμιση για τα τσιγάρα Μαρίνα. Και έτσι του ήρθε η έμπνευση για το «ούνα ραγκάτσα μόρα μα καρίνα» («ένα κορίτσι με μαλλιά στο χρώμα του μούρου αλλά γλυκό») που έγινε μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες της παγκόσμιας δισκογραφίας. «Ο πατέρας μου έλεγε», θυμάται ο Ρόκο, «να μην παντρευτώ ποτέ ξανθιά ή κοκκινομάλλα. Είναι ωραίες αλλά δεν είναι καλά κορίτσια. Γι’ αυτό έγραψα “ένα κορίτσι με μαλλιά στο χρώμα του μούρου (δηλαδή κόκκινα) αλλά γλυκό”».

Οι διοργανωτές τον πρόσεξαν και του ζήτησαν να αγοράσουν το τραγούδι έναντι 12.500 ευρώ. «Αυτά τα χρήματα είναι ζήτημα αν ο πατέρας μου θα τα έβγαζε σε 20 χρόνια», λέει ο Ρόκο, ο οποίος όμως τότε αρνήθηκε την προσφορά. Ηθελε να έχει ο ίδιος τον πλήρη έλεγχο της δουλειάς του. Ετσι, με τις πενιχρές του οικονομίες, δισκογράφησε μόνος του το «Μαρίνα» – με φλιπ σάιντ το «Μανουέλα» – και το τύπωσε σε 300 αντίτυπα. Εδωσε πέντε σε ένα μαγαζί και πουλήθηκαν μέσα σε μία ώρα. Η συνέχεια ήταν γρήγορη και εντυπωσιακή…

Το «Μαρίνα» έγινε όχι απλώς μια ιταλική αλλά μια διεθνής επιτυχία, αφού έχει περισσότερες από 500 επανεκτελέσεις παγκοσμίως. Και το έχουν τραγουδήσει από τη Δαλιδά μέχρι τον Ντιν Μάρτιν και τον Λούις Αρμστρονγκ. Ο Γκρανάτα όχι μόνο έβγαλε χρήματα και απόκτησε δύο δισκογραφικές ετικέτες, αλλά έγινε και άγαλμα στην πόλη Γκενκ. «Ενα άγαλμα όμως είναι φτιαγμένο από μάρμαρο, ενώ η “Μαρίνα είναι ζεστή σάρκα της Καλαβρίας», λέει.

Η περιπέτεια της ζωής και της καριέρας του Ρόκο Γκρανάτα, λοιπόν, έγινε πλέον και ταινία από τον Στιν Κόνινξ με τίτλο – τι άλλο; – «Μαρίνα». Προβλήθηκε την περασμένη εβδομάδα, εκτός διαγωνισμού, στο Φεστιβάλ της Ρώμης και στις αρχές του 2014 βγαίνει και στην Ιταλία. Ο Ματέο Σιμόνι ερμηνεύει τον Ρόκο, ο Λουίτζι Λο Κάσιο τον πατέρα και η Ντονατέλα Φινοκιάρο τη μητέρα.

Είναι χαρακτηριστικό ότι την ίδια ημέρα και ώρα με το Φεστιβάλ η ταινία προβλήθηκε και στο Γκενκ, σε ένα μούλτιπλεξ με 10 αίθουσες, και την παρακολούθησαν 4.000 άτομα συμπεριλαμβανόμενου και του βασιλικού ζεύγους του Βελγίου.