Οι αληθινοί πρωταγωνιστές του «Οχι» αντιδρούν στην ταινία

Την 11η Σεπτεμβρίου 1973, ο στρατηγός Πινοτσέτ με τις ευλογίες των ΗΠΑ κατέλαβε βίαια την εξουσία από τον δημοκρατικά εκλεγμένο πρόεδρο της Χιλής Σαλβαδόρ Αλιέντε, που αυτοκτόνησε την ίδια ημέρα. Το πραξικόπημα κόστισε τη ζωή σε χιλιάδες πολίτες, ενώ τουλάχιστον σαράντα χιλιάδες αντιφρονούντες βασανίστηκαν για χρόνια στις μυστικές φυλακές του καθεστώτος. Οι διαδηλώσεις όμως των αντιφρονούντων δεν σταμάτησαν. Το 1988 πλέον, οι παλιοί φίλοι του Πινοτσέτ δεν μπορούσαν να αγνοούν άλλο την κατακραυγή και έτσι, με τη σειρά τους, τον πίεσαν σθεναρά για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος. Παρά τις ελευθερίες που σταδιακά είχε επιτρέψει η χούντα, στο δημοψήφισμα της 5ης Οκτωβρίου 1988 η κυβέρνηση Πινοτσέτ καταψηφίστηκε (56% «Οχι», – 44% «Ναι») και η πρώτη δημοκρατικά εκλεγείσα κυβέρνηση ανέλαβε καθήκοντα στις 12 Μαρτίου 1990. Η επιτυχημένη καμπάνια των οργανωμένων εκπροσώπων του «Οχι» οπωσδήποτε επηρέασε το αποτέλεσμα, πολλοί όμως από αυτούς αντέδρασαν έντονα στην ταινία του Λαρέν (σφυροκοπώντας τον έντονα στο twitter τους τελευταίους μήνες) θεωρώντας ότι παραποίησε και υπεραπλούστευσε την πραγματικότητα, τοποθετώντας μάλιστα στο κέντρο της πλοκής έναν φανταστικό μεξικανό ήρωα. Ο σκηνοθέτης απάντησε ότι «η ταινία αποτελεί μόνο κομμάτι των γεγονότων» και ουδέποτε είχε σκοπό να παραχαράξει την ιστορία, ειδικά τους αγώνες των αντιφρονούντων της χούντας.