Το μάρκετινγκ του ελαιόλαδου

Αναμφίβολα το ελαιόλαδο είναι εξαιρετικό προϊόν, κορυφαίο τόσο γευστικά όσο και για την υγεία. Η κουζίνα μας όμως είναι επίσης μια κουζίνα βουτύρου, το ίδιο και η κρητική. «Στην πρώτη έκδοση του βιβλίου του Τσελεμεντέ περιλαμβάνεται μόνο μία συνταγή με λάδι. Ως Θεσσαλονικιός, εξάλλου, θυμάμαι ότι και στα μέρη μας όπου δεν είχαμε παραγωγή ελαιόλαδου, τρώγαμε βιτάμ και φυτίνη», λέει ο Επίκουρος αρνούμενος να αφανίζει τα αρώματα του βουτύρου που καίγεται και γενικά την ενδιαφέρουσα πλευρά της γαστρονομίας του βουτύρου.

ΟΙ ΡΙΖΕΣ. Πολλοί μάγειροι και ερευνητές, από τον Νικόλαο Τσελεμεντέ μέχρι τη Σοφία Σκούρα και τη Χρύσα Παραδείση, τη Μυρσίνη Λαμπράκη, την Νταϊάνα Κόχυλα, τη Μαρία και τον Νίκο Ψυλλάκη στην Κρήτη, προσπάθησαν να βρουν τις ρίζες της ελληνικής γαστρονομίας και να δημιουργήσουν ενιαία γραμμή. Ωστόσο, η βιβλιογραφία του ακαδημαϊκού χώρου της κοινωνικής ανθρωπολογίας και της ιστορίας της γαστρονομίας δεν μπορεί να στηρίξει κάτι τέτοιο. Ο πολύ σημαντικός Τσελεμεντές ειδικά – ο Επίκουρος τον παραλληλίζει χαριτωμένα με τον ιστορικό Κωνσταντίνο Παπαρρηγόπουλο – ανατρέχοντας στην αρχαιότητα ούτε λίγο ούτε πολύ ισχυρίζεται (αποσπάσματα από κείμενά του παρατίθενται στη «Νέα Ελληνική Κουζίνα») ότι η γαλλική κουζίνα, η οποία διαμόρφωσε το παγκόσμιο γαστρονομικό γίγνεσθαι, έχει τις ρίζες της στην υψηλή γαστρονομία των Ρωμαίων και κατά συνέπεια στη γαστρονομία των Αθηναίων. Είναι όμως δυνατόν η haute cuisine française να συνδέεται με τα μπουμπάρια, τα κοψίδια, τις στάκες και γενικώς τη βουκολικότητα της ελληνικής κουζίνας προτού καν αυτή μπολιαστεί με τις ανατολίτικες επιρροές της λόγιας κουζίνας της Σμύρνης και της Πόλης με την έλευση των προσφύγων; «Αν είναι έτσι τότε στην Ελλάδα έχουμε το μοναδικό πραγματικά αυθεντικό ελληνικό εστιατόριο από αρχαιοτάτων χρόνων, που λέγεται Σπονδή, αφού ακριβώς αυτό εκπροσωπεί», λέει με χιούμορ ο Επίκουρος.