Κάποτε – ιδίως το καλοκαίρι – οι συναντήσεις Σαμαρά – Βενιζέλου – Κουβέλη προκαλούσαν ρίγη αναμονής και ανησυχίας. Αποτελούσαν είδηση πριν γίνουν και προσείλκυαν μια στρατιά από δημοσιογράφους και καμεραμέν έξω από το Μέγαρο Μαξίμου. Γιατί; Για τρεις λόγους:
Πρώτον, διότι δεν υπήρχε προϊστορία διακυβέρνησης της χώρας από τρία κόμματα κατόπιν εκλογών. Ισχυε δηλαδή το «καινούργιο κοσκινάκι μου…».
Δεύτερον, διότι εκκρεμούσε το πακέτο μέτρων που ήταν το αντίτιμο της πολυαναμενόμενης δόσης. Υπήρχε λοιπόν διαρκώς ο φόβος ότι δεν θα συμφωνήσουν ή, ακόμη χειρότερα, ότι θα επέλθει πολιτικό αδιέξοδο που θα επισείει αυτομάτως τον κίνδυνο της χρεοκοπίας.
Τρίτον, διότι η προσωπική ατμόσφαιρα στις συναντήσεις αυτές δεν ήταν σπουδαία. Ηταν κυρίως ο Βαγγέλης Βενιζέλος που είχε άλλη άποψη για την οικονομική πολιτική και πήγαινε διαρκώς τον Γιάννη Στουρνάρα στα σχοινιά, σε έναν αγώνα μποξ όπου οι παίκτες δεν ανήκαν στην ίδια κατηγορία βαρών.
Κανένας από αυτούς τους λόγους δεν ισχύει πλέον.
Πρώτον, συνηθίσαμε την τριπλή διακυβέρνηση και πεισθήκαμε ότι γίναμε Γερμανία, τουλάχιστον στα σχήματα συνεργασίας. Με την άδεια του Γαλιλαίου, «και όμως κινείται».
Δεύτερον, το πακέτο έφθασε τα 13,5 δισ. ευρώ, αλλά πέρασε και η Ελλάδα δεν χρεοκοπεί – είναι η Κύπρος που είναι η «προτεινόμενη» στο ριάλιτι της ευρωζώνης. Ακόμη περισσότερο, τα μέτρα πέρασαν και η κυβέρνηση παραμένει όρθια παρότι κάποιοι βουλευτές δεν τα ψήφισαν και, κυρίως, παρότι η ΔΗΜΑΡ έμεινε στην όχθη. Το κόμμα Κουβέλη ψήφισε πάντως τον προϋπολογισμό του 2013, δείχνοντας ευελιξία.
Τρίτον, η τριμερής διακυβέρνηση βρήκε τις ισορροπίες της ή, μάλλον, έμαθε να ζει με εναλλασσόμενες ισορροπίες. Τα εσωκομματικά μέτωπα και η στήριξη από Μαξίμου και υπουργείο Οικονομικών για τη λίστα Λαγκάρντ μετέτρεψαν τον Βενιζέλο από ερειστικό αμφισβητία σε παράγοντα ισορροπίας. Αντιθέτως, ο Κουβέλης – για την παλιά προσωπική γνωριμία του οποίου με τον Σαμαρά από τις οικουμενικές του 1989-90 εγράφησαν χίλια παραπολιτικά – έχει πάρει ιδανική απόσταση από το Μαξίμου. Προφανώς για να μη γίνει, παραφράζοντας τον Καρυωτάκη, ιδανικός πολιτικός αυτόχειρας. Και πάλι όμως οδηγούμαστε στο ίδιο συμπέρασμα: το τριμερές σχήμα λειτουργεί.
Στην πραγματικότητα, οκτώ μήνες μετά τη συγκρότησή της τον Ιούνιο του 2012, η κυβέρνηση των τριών έχει γίνει κυβέρνηση των δύο. Περισσότερο από το τρίπολο Σαμαράς – Βενιζέλος – Κουβέλης, είναι το δίπολο Σαμαράς – Στουρνάρας που έχει τραβήξει την προσοχή. Εκεί παίζεται το παιχνίδι, εκεί πάει να προκύψει κατά καιρούς αστάθεια λόγω των επιθέσεων στον υπουργό Οικονομικών. Αυτές όμως δεν προέρχονται από το ΠΑΣΟΚ ή τη ΔΗΜΑΡ αλλά από βουλευτές της ΝΔ.
Ωστόσο, σε αυτό το εναλλασσόμενο πολιτικό ρεπερτόριο, υπάρχει ένας κοινός ρόλος. Ή, μάλλον, υπάρχει ένας παίκτης που αντιλαμβάνεται τον ρόλο του με συγκεκριμένο τρόπο. Ο Σαμαράς μπορεί να είναι βολονταριστής Πρωθυπουργός. Οπως όμως με Βενιζέλο και Κουβέλη, έτσι και με Στουρνάρα αφήνει χώρο στους παρτενέρ του. Δεν υποφέρει από τον ψυχαναγκασμό της παρουσίας στο προσκήνιο.
Η αλήθεια είναι ότι τα πιο σημαντικά λάθη γίνονται παραμονές εκλογών και στην αρχή της θητείας ενός πρωθυπουργού. Ο Σαμαράς τα απέφυγε. Αυτό εξηγεί την πολιτική του ανθεκτικότητα και, κυρίως, την ανοδική γραμμή του στις μετρήσεις. Μεταξύ των σφαλμάτων που απέφυγε ήταν και ο κακός χειρισμός των συναντήσεων των τριών.