Ολοι μαζί χρωστάγαμε…

Τίποτε δεν πρόδιδε ότι στο αμφιθέατρο του Αθήνα 9.84 συζητούσαν χθες για το μέλλον της Κεντροαριστεράς. Απέξω δεν υπήρχαν πανό. Ούτε τραπεζάκια με μπροσούρες. Ούτε καν μια αφίσα για την εκδήλωση που διοργάνωναν οι κινήσεις πολιτών Κοινωνικός Σύνδεσμος, Μπροστά, Νέοι Μεταρρυθμιστές, Π80, Πολιτεία 2012 και Πρωτοβουλία Β. Μόνο αν κάποιος πρόσεχε ότι σε μια απόμερη γωνιά ο Γιώργος Φλωρίδης έκανε δηλώσεις στις κάμερες θα μυριζόταν πως κάτι συμβαίνει.

ΤΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ. Ευρώπη, θεσμοί, διαφάνεια, μεταρρυθμίσεις ήταν οι λέξεις που ακούγονταν πιο συχνά. Οχι μόνο από τα στόματα των ομιλητών αλλά και στα πηγαδάκια. Η αγωνία όσων παρευρέθηκαν εκεί ήταν μία: μια σύγχρονη ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία. «Το στενάχωρο είναι ότι από όλα αυτά που λέγονται μέσα δεν έχει γίνει τίποτα», λέει με παράπονο ένας κύριος στην παρέα του. Εχουν μόλις βγει για τσιγάρο μετά το πρώτο πάνελ με θέμα «Ανταγωνιστικότητα και ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας». Ανάμεσα στους εισηγητές ο Ναπολέων Μαραβέγιας και ο Νίκος Χριστοδουλάκης. Ανάμεσα στο ακροατήριο ο Τάσος Γιαννίτσης και ο Παντελής Καψής.

«Μας λένε “ψήφισε για τον τόπο” αλλά δεν μπορώ με αυτό το υλικό», λέει ένας άλλος (εννοώντας το πολιτικό προσωπικό). Κι αυτό το παράπονο επαναλαμβανόταν συχνά ανάμεσα στους παρευρισκομένους. Ο Γιάννης Ραγκούσης – με λουκ που δεν θυμίζει σε τίποτε την εποχή της υπουργικής γραβάτας – αποχωρεί στο διάλειμμα. Δεν  έμεινε να παρακολουθήσει τις εισηγήσεις του γραμματέα του ΠΑΣΟΚ Γιάννη Μανιάτη, του στελέχους της ΔΗΜΑΡ Νίκου Μπίστη και του Γιώργου Φλωρίδη.  Στο ακροατήριο όμως μένουν μέχρι το τέλος η Αννα Διαμαντόπουλου, ο Σπύρος Λυκούδης και ο δήμαρχος Αθηναίων Γιώργος Καμίνης.

«Είμαστε, ευτυχώς, πολύ περισσότεροι από ό,τι ελπίζαμε», θα πει ένας από τους οικοδεσπότες, κηρύσσοντας την έναρξη της συζήτησης. Η αυτοκριτική δεν λείπει. Ούτε και η διάθεση για διαφορετικές προσεγγίσεις, πέρα από τα κομματικά κλισέ. «Το ερώτημα της σοσιαλδημοκρατίας είναι πλέον πώς θα παράγουμε νέο πλούτο. Πρώτα θα απαντήσουμε αυτό και μετά πώς θα τον μοιράσουμε δίκαια», θα πει ο Γιάννης Μανιάτης.  Ο Νίκος Μπίστης θέλει να μην επαναληφθούν τα λάθη που έγιναν στο παρελθόν στον κεντροαριστερό χώρο. «Κυρίως με νέα υλικά θα φτιάξουμε το μέλλον αλλά μόνο στη Βίβλο υπάρχει παρθενογένεση», θα πει, ζητώντας οι παλιοί – και γνωστοί φυσικά – να κάνουν πίσω υπέρ των νέων προσώπων. Αλλά να μη φύγουν. Ζητεί και τη δημιουργία ενός «σταθερού στη λειτουργία αλλά ανοιχτού στη συμμετοχή φόρουμ» για να ανοίξουν όλα τα μεγάλα προγραμματικού τύπου ζητήματα που πρέπει να λύσουν.

Ο Γιώργος Φλωρίδης θα γίνει ακόμη πιο συγκεκριμένος. Πιστεύει ότι έχει έρθει το πλήρωμα του χρόνου για να συγχωνευθούν όλοι οι φορείς του χώρου – κόμματα και μη – σε έναν νέο ενιαίο σχηματισμό. Αν και δεν είναι βέβαιο ότι όλοι εκεί μέσα συμμερίζονται αυτή την άποψη, φάνηκε ότι συμφωνούσαν μαζί του όταν έλεγε ότι το «να συγκροτηθεί μια παραγωγική Ελλάδα είναι ζήτημα πολιτικό και όχι τεχνοκρατικό».

Η ΔΙΑΦΩΝΙΑ. Δεν κύλησε πάντως σε σιωπηλή ομοφωνία όλη η συζήτηση. Το ακροατήριο ηλεκτρίστηκε όταν ο Γιάννης Μανιάτης εξέφρασε την άποψη ότι «έχει συντελεστεί ένα “διαγενεακό” έγκλημα στη χώρα, γιατί 40άρηδες, 50άρηδες και 60άρηδες περάσαμε καλά κλέβοντας τους 30άρηδες, τους 20άρηδες και τους αγέννητους. Αρα χρωστάμε». «Εμείς δεν χρωστάμε!» θα του φωνάξει κάποιος από το κοινό. Για να ακουστεί από την άλλη πλευρά του αμφιθεάτρου «Ολοι χρωστάμε!».

Είτε χρωστάνε είτε όχι, στο κοινό δεν υπήρχαν πολλοί εικοσάρηδες και τριαντάρηδες για να τους ζητήσουν τον λογαριασμό. Ούτως ή άλλως, η όποια Κεντροαριστερά δεν μπορεί να υπάρξει «κουρεύοντας» αυτό το ερώτημα για το χρέος. Η απάντηση εκκρεμεί. Η συζήτηση συνεχίζεται.