ΠΑΣΟΚ: τρεις κι ο κούκος

Τελικά, η Κοινοβουλευτική Ομάδα είναι το πιο υπερτιμημένο ως προς την αξία του κοινοβουλευτικό όργανο. Μονίμως προβλέπονται «άγριες» συνεδριάσεις και σπανίως επιβεβαιώνονται οι προγνώσεις.

Για την ακρίβεια, εδώ και περισσότερα από δεκαπέντε χρόνια δύο όλες κι όλες συνάξεις Κοινοβουλευτικών Ομάδων είχαν πολιτικό ψαχνό: μία στη ΝΔ και μία στο ΠΑΣΟΚ.

Τον Ιανουάριο του 1998 μια συνεδρίαση ρουτίνας υπό τον Κώστα Καραμανλή εκτραχύνθηκε απότομα από την αρχή, όταν εξερράγη ο – προσκείμενος στον Σουφλιά – ορεινός βουλευτής Γιώργος Τρυφωνίδης. Ηταν προάγγελος των διαγραφών των έξι – Σαρακατσάνος, Μάνος, Κοντογιαννόπουλος και Σία – που σφράγισαν το ξεκίνημα του Καραμανλή στην ηγεσία. Καθ’ ορισμένους τού κόστισαν τις εκλογές του 2000, αλλά τον επέβαλαν ως αρχηγό.

Τον Νοέμβριο του 2012 οι τσιρίδες της Σούλας Μερεντίτη και, κυρίως, της Εύας Καϊλή κατά του Γιώργου Παπανδρέου υπήρξαν προοίμιο της παραίτησής του από την πρωθυπουργία λίγα εικοσιτετράωρα αργότερα. Η ιδέα του δημοψηφίσματος δεν είχε ανοίξει το κουτί της Πανδώρας μόνο διεθνώς, αλλά και στο ΠΑΣΟΚ.

Αλλά αυτά είναι για τους ιστορικούς του μέλλοντος, αφού – μετά το Eurogroup της Δευτέρας – η Ελλάδα φαίνεται ότι έχει μέλλον. Σε ό,τι αφορά τους χρονικογράφους του παρόντος, η προχθεσινή πολυαναμενόμενη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ επιβεβαίωσε τον κανόνα που θέλει τις συναντήσεις αυτές να είναι άσφαιρες. Ακόμη και το περίφημο ξέσπασμα του Λοβέρδου ήταν άλλο ένα κεφάλαιο στη σχέση του Ανδρέα με τον Βαγγέλη Βενιζέλο. Τα βρίσκουν, τα ξαναχαλάνε, είναι σύμμαχοι, είναι ψυχραμένοι – αλλά ποτέ δεν τα σπάνε.

Κακά τα ψέματα. Στη συγκυρία αυτή όλοι ξέρουν ότι το γυαλί στο ΠΑΣΟΚ έχει ραγίσει και ο κίνδυνος είναι όχι να σπάσει, αλλά να γίνει κομμάτια και θρύψαλα. Το πρόβλημα δεν είναι τι κάνει ο κάθε Σκανδαλίδης – έστω και αν το ρεπορτάζ είναι έπειτα από είκοσι χρόνια προσανατολισμένο στους καβγάδες των κορυφαίων. Αλλά στο τι κάνει ο κάθε οπαδός του ΠΑΣΟΚ. Εδώ ο κίνδυνος είναι ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα.

Στα δύσκολα χρόνια 2005-2007 – που τώρα φαίνονται περίπατος – ο Γιώργος Παπανδρέου είχε ατύπως απαγορεύσει τις δημοσκοπήσεις και αναθεματίσει τους δημοσκόπους ως εξαπτέρυγα της διακυβέρνησης Καραμανλή. Ο Βαγγέλης Βενιζέλος είναι πολύ έξυπνος για να μπει σε τέτοια λούκια. Αλλά το ΠΑΣΟΚ του 12%-13% των εκλογών αρχίζει να γράφει μονοψήφια, όπου το 9% γίνεται 5% και κάποια στελέχη επιμένουν ότι τον Ιανουάριο μπορεί να είναι 3%.

Ενα ΠΑΣΟΚ εθισμένο στους εκάστοτε τρεις – από Γεννηματά – Λαλιώτη – Ακη έως Λοβέρδο – Αννα – Ραγκούση – κινδυνεύει να πάει στο τρεις κι ο κούκος. Αυτά δεν είναι ούτε ευχάριστα ούτε ευκόλως αντιμετωπίσιμα πράγματα. Το μήνυμα Βενιζέλου προς κορυφαίους «θα με ανεχθείτε όπως ανεχθήκατε τον Γιώργο Παπανδρέου» είναι τέλεια αποτύπωση αρχηγικού κυνισμού σε φάση παρακμής. Αν έχει κάποιο νόημα ειπωμένο προς τους μέσα, δεν έχει αντίκρισμα προς τα έξω.

Στην πραγματικότητα, καθ’ οδόν προς το συνέδριο, ο Βενιζέλος δείχνει να φλερτάρει με την ιδέα της σύνθεσης. Η αλήθεια είναι ότι, αν τους καλέσει όλους – εκλεγμένους ή εκτός Βουλής, πρώην, νυν και ξενιτεμένους στις ΗΠΑ ή στας Ευρώπας – να καταθέσουν απόψεις για το παρελθόν και το μέλλον, είναι κυρίως ο ίδιος ο Βαγγέλης που θα βγει κερδισμένος. Αφήστε που θα είναι και ένα οπτικό τρικ, το οποίο θα τους επιτρέψει να φανούν περισσότεροι…