Στις γκάφες παίρνουν χρυσό

Κάθε μέρα οι Βρετανοί ξεπερνούν τον εαυτό τους και βάζουν ακόμα πιο ψηλά τον πήχη στις βλακείες, πλησιάζοντας (αν και είναι δύσκολο να σπάσουν και αυτό το ρεκόρ) όλο και πιο κοντά την Ατλάντα (1996) που κατέχει με διαφορά τον τίτλο της χειρότερης ολυμπιακής διοργάνωσης της τελευταίας εικοσαετίας και βάλε.

Το τελευταίο κρούσμα σημειώθηκε το Σάββατο το βράδυ στο Γουίμπλεντον, στον ναό του τένις, όπου κατά την ανάκρουση του εθνικού ύμνου των ΗΠΑ προς τιμήν της Σερένα Γουίλιαμς για τη νίκη της στο απλό, ο αέρας πήρε από τον ιστό την αμερικανική σημαία και την πέταξε!

Σε μια εγκατάσταση όπου γνωρίζουν καλύτερα από όλους οι διοργανωτές ότι έχει πολύ έντονο άνεμο, δεν είχαν στερεώσει καλά την αστερόεσσα που την πήρε και τη σήκωσε!

Οι αγώνες κωπηλασίας τελείωσαν, αλλά οι περισσότεροι συνάδελφοι των τηλεοπτικών καναλιών επισκέφτηκαν τον γιατρό. Καθώς υποχρεώνονταν (για πρώτη φορά στην ιστορία) να μεταδίδουν τους αγώνες μέσα από τους μουσαμάδες χωρίς σκέπαστρο και γενικά να μην αποφεύγουν να γίνουν μούσκεμα!

Ιδια εικόνα είχαν περάσει και οι συνάδελφοι στο Ολυμπιακό Στάδιο στην τελετή έναρξης, με τους βρετανούς τηλεοπτικούς δημοσιογράφους να έχουν τα μεγαλύτερα παράπονα από τη χώρα τους.

Για την ασφάλεια τα έχουμε ξαναπεί και η είσοδος μιας εθελόντριας από την Ινδία δίπλα στην αποστολή της χώρας της κατά την παρέλαση στην τελετή έναρξης ή το γεγονός ότι χάθηκαν τα κωδικοποιημένα και πανάκριβα κλειδιά του Ουέμπλεϊ ήταν το κερασάκι στην τούρτα.

Στην κωπηλασία, τα αυτοκίνητα είχαν προτεραιότητα έναντι των πεζών (!) στον στενό δρόμο του Ιτον Ντόρνεϊ με αποτέλεσμα να αφήνουν ακόμα και κάμποσα λεπτά αθλητές με τα σκάφη στην πλάτη να περιμένουν για να περάσουν πρώτα τα οχήματα. Οσο για την ποσότητα του φαγητού στο κωπηλατικό χωριό, έγιναν παράπονα από πολλές αποστολές αφού οι μερίδες ήταν… σκωτσέζικες.

Δεδομένου ότι πολλές εγκαταστάσεις είναι λυόμενες σιδηροκατασκευές, δεν είχαν υπολογίσει τους πανηγυρισμούς και όταν στο εκθεσιακό κέντρο Excell οι Κολομβιανοί άρχισαν να χοροπηδούν για το μετάλλιο που πήραν, δύο σιδερένιες ενώσεις προσγειώθηκαν στα δημοσιογραφικά χωρίς ευτυχώς να χτυπήσουν κανέναν.

Στο πόλο (παγκόσμια πρωτοτυπία) γίνεται πεντάλεπτη παρουσίαση για την οποία κρατούν τις ομάδες «παγωμένες». Δεν γίνεται ζέσταμα παρά μόνο 40 λεπτά πριν από το παιχνίδι και δεν γίνεται ανάκρουση εθνικών ύμνων!

Τα εισιτήρια πάνε κατά διαόλου, με θεατές που τα έχουν κλείσει από τις πατρίδες τους να παίρνουν άλλα από τους διοργανωτές (θύματα και οι γονείς των πολιστών), ενώ στο βόλεϊ τις πρώτες μέρες, εάν το τελευταίο παιχνίδι πήγαινε στα πέντε σετ, δεν υπήρχε πλέον λεωφορείο για τους δημοσιογράφους που το έκοβαν με το πόδι (κάποια χιλιόμετρα) φορτωμένοι και καταπονημένοι.

Οσο για τα ντουλαπάκια που δίνονται στις εγκαταστάσεις, συνήθως έχουν πράγματα άλλων μέσα (!) ενώ αν κάποιος πάρει τα δικά του για λίγο για να ανέβει στην εξέδρα Τύπου, συνήθως χάνει το ντουλάπι. Εγινε τις πρώτες μέρες στο MPC όπου ήλεγχαν κάποια στιγμή τα ντουλάπια και αν τα έβλεπαν άδεια τα έδιναν σε άλλους, με τον ίδιο κωδικό!

Στον μαραθώνιο δε, που έγινε υπό βροχή και σχετικά χαμηλή θερμοκρασία, οι διοργανωτές δεν είχαν μεριμνήσει να διαθέσουν ισοθερμικές κουβέρτες στις αθλήτριες που τερμάτιζαν ενώ δεν υπήρχε καν σκέπαστρο ώστε να προστατευθούν μέχρι να τις παραλάβουν τα αυτοκίνητα. Περιφέρονταν μέσα στη βροχή με κίνδυνο πνευμονίας! Ούτε λόγος βέβαια για σκέπαστρα στα σημεία ανεφοδιασμού. Οι άνθρωποι των ομάδων και οι εθελοντές ήταν και αυτοί εκτεθειμένοι στη βροχή.

Και η καταμέτρηση συνεχίζεται…