Εκανε χόμπι τον πρωταθλητισμό!

Εσκυψε, πήρε μια χούφτα άμμο και την τοποθέτησε μέσα στη σακούλα. Κλείνοντάς την, ο Καρλ Λιούις είχε κλείσει μέσα της ταυτόχρονα με τις αναμνήσεις του και την πλούσια καριέρα του. Στον ίδιο χώρο, όπου λίγη ώρα πριν είχε γράψει το τελευταίο χρυσό κεφάλαιο της αθλητικής του ιστορίας, με το χρυσό μετάλλιο στο μήκος, 9ο χρυσό στο σύνολο, 4ο χρυσό σε διαφορετικούς Ολυμπιακούς.

Και όμως, η μητέρα του Εβελιν Λιούις, ούτε που φανταζόταν ότι ο γιος της θα έφτανε σε αυτό το επίπεδο. Η ίδια είχε πάρει μέρος στα 80 μέτρα με εμπόδια στους Ολυμπιακούς του Ελσίνκι το 1952 και λάτρευε τον αθλητισμό αλλά στον Καρλ, βλέποντας πως έχει την κίνηση προτίμησε να του κάνει μαθήματα χορού και κολύμπι, ενώ παράλληλα είχε έφεση και στη μουσική κάνοντας τσέλο και πιάνο!

Ο μικρός Καρλ όμως δεν έμελλε να γίνει μουσικός, αν και οι επιδόσεις του στον παγκόσμιο στίβο θύμιζαν καλοκουρδισμένο πιάνο, σκορπίζοντας τις νότες απλόχερα στο ταρτάν. Ο τρόπος που έτρεχε, ήταν μια μουσική ραψωδία, που τον έκανε ανίκητο μέσα στο χρόνο.

Στη λίστα των πολυμεταλλιούχων των Ολυμπιακών Αγώνων μπορεί ο Κάρλ Λιούις να φιγουράρει στην 5η θέση αλλά από αυτούς που τον περνάνε μόνο η μεγάλη γυμνάστρια από τη Σοβιετική Ενωση Λαρίσα Λατίνινα είχε επίσης 9 χρυσά αλλά σε τέσσερις διαφορετικούς Ολυμπιακούς.

Διότι ο πρώτος στη λίστα για παράδειγμα, ο αμερικανός κολυμβητής Μάικλ Φελπς είχε 14 χρυσά σε δύο Ολυμπιακούς Αγώνες όπως και ο συμπατριώτης του Μαρκ Σπιτς (με 9 χρυσά).

Αυτό δείχνει και τη διάρκεια που είχε ο Καρλ Λιούις σε δύσκολα αγωνίσματα του στίβου, όπως τα 100 μέτρα και το μήκος.

Στην κηδεία του πατέρα του Ουίλιαμ το 1987, ήταν συγκλονιστική η στιγμή όταν έσκυψε και έβαλε στα χέρια του νεκρού το χρυσό μετάλλιο που είχε κερδίσει στα 100 μέτρα στο Λος Αντζελες το 1984. «Θέλω να το έχεις μαζί σου, γιατί ξέρω ότι ήταν το αγαπημένο σου άθλημα» ψιθύρισε συγκινημένος. Ενώ τη στιγμή που η μητέρα του ξαφνιάστηκε και το έδειξε, ο Κάρλ τής είπε ψύχραιμα: «Μην ανησυχείς, θα πάρω κι άλλο…»!

Το ‘πε και το ‘κανε ο αθεόφοβος έναν χρόνο αργότερα στους Ολυμπιακούς της Σεούλ (1988) στην «κούρσα του αιώνα». Πάντως το αγώνισμα που δεν τον πρόδωσε ποτέ και στο οποίο κατέκτησε τέσσερα συνεχόμενα χρυσά μετάλλια (1984, 1988, 1992, 1996) ήταν το μήκος.

Στο αγώνισμα με το οποίο έκλεισε και η καριέρα του, όπως επισημάναμε, στην Ατλάντα, ήταν η πιο συγκινητική ίσως στιγμή με την αποθέωσή του από 85.000 φιλάθλους. Ηταν το πιο όμορφο αντίο για τον κορυφαίο ίσως αθλητή όλων των εποχών στον κόσμο. Ο οποίος μπορεί να ξεκίνησε από μια αθλητική οικογένεια (η μητέρα του είχε πάρει μέρος σε Ολυμπιακούς Αγώνες, ο πατέρας του ήταν προπονητής και η αδελφή του επίσης αθλήτρια) αλλά πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια λόγω μεγάλης φτώχειας, φτάνοντας κάποια στιγμή να συντηρεί μόνος του την οικογένεια και τους συγγενείς του.

Αξίζει να σημειωθεί ότι στο κολέγιο έπαιζε και μπάσκετ και μάλιστα τη χρονιά του μεγάλου του θριάμβου στο Λος Αντζελες (1984) είχε επιλεχτεί στα ντραφτ του ΝΒΑ (στο Νο 208) από τους Σικάγο Μπουλς, χωρίς φυσικά να παίξει ποτέ.

Την ίδια χρονιά (αυτό δείχνει και πόσο αθλητικός τύπος ήταν) επιλέχτηκε και από τους Ντάλας στο αμερικάνικο ποδόσφαιρο, χωρίς επίσης να περάσει έστω απ’ έξω!

Παραμένει ακόμα και σήμερα ο μοναδικός αθλητής που κατάφερε να υπερασπιστεί με επιτυχία τον τίτλο του χρυσού Ολυμπιονίκη στα 100 μέτρα και στο μήκος σε δύο συνεχόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες (1984, 1988).