Κέρδισε την εκτίμηση με τις ήττες του

Ο τίτλος «υπεραθλητής» είναι αυτός που ταιριάζει στον μεγάλο Καρλ Λιούις, τον άνθρωπο που ισοφάρισε το εκπληκτικό ρεκόρ του Τζέσε Οουενς με τα τέσσερα χρυσά μετάλλια σε μια Ολυμπιάδα, το 1984 στο Λος Αντζελες (100 μ., 200 μ., 4×100 μ., μήκος).

Και όμως ο τρομερός αυτός αθλητής έμεινε στην ιστορία και για δύο αγώνες όπου είχε χάσει! Από κάτι τέτοιες στιγμές έχει βγει το ρητό: «Η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στον νικητή».

Για την ακρίβεια από τις δύο ήττες μόνο η μία μέτρησε. Αφού στην «κούρσα του αιώνα» στα 100 μέτρα των Ολυμπιακών Αγώνων της Σεούλ το 1988, ο Μπεν Τζόνσον (με το εξωπραγματικό 9”79) βρέθηκε ντοπέ και ακυρώθηκε, με αποτέλεσμα το 9”92 του Καρλ εκτός από παγκόσμιο ρεκόρ να του δώσει και το χρυσό μετάλλιο. Η κόντρα του με τον Τζόνσον ξεπερνούσε το αθλητικό κομμάτι, με αιχμές εναντίον του (ο Καναδός ήταν πιο διακριτικός), σε αντίθεση με τον συμπατριώτη του Μάικλ Πάουελ, με τον οποίο είχαν μεγάλη εκτίμηση. Στο Τόκιο, το 1991, ο Πάουελ απογειώθηκε στα 8,95 μ. και κατέρριψε το μυθικό ρεκόρ του Μπομπ Μπίμον από το Μεξικό (!) αφήνοντας τον Καρλ Λιούις δεύτερο. Ομως έναν χρόνο αργότερα, στη Βαρκελώνη, ο Λιούις έκανε και πάλι το θαύμα του. Θυμίζουμε ότι στο μήκος πήρε τέσσερα χρυσά σε ισάριθμες Ολυμπιάδες (από τα συνολικά εννέα χρυσά και το ένα ασημένιο).

Ο Λιούις είχε κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών το 1988 στα τράιαλ πριν από τους Ολυμπιακούς, αλλά αυτό έγινε γνωστό μετά το τέλος της αθλητικής του καριέρας. Ως γερουσιαστής, που προσπάθησε να εκλεγεί, δεν τα κατάφερε και αποχώρησε.