H πιο σκοτεινή νύχτα σε μια φωτεινή πορεία

Το ποδόσφαιρο μπορεί να κάνει τα στραβά μάτια σε ό,τι συνέβη στο στάδιο όπου
είχε κάποτε ανάψει η παγανιστική φλόγα των Ολυμπιακών Αγώνων του Χίτλερ. Όμως
γελιέται. Ήταν άλλη μια ήττα για όλους εκείνους που πίστεψαν ότι το ποδόσφαιρο
έχει την ικανότητα της αυτοΐασης όποτε χρειάζεται να δείξει ένα καλό πρόσωπο.
Στη Γερμανία είδαμε ωραίες εικόνες στα παιχνίδια, αλλά όλα έσβησαν σε μια
στιγμή βίας που θα ήταν αποτρόπαιη σε ένα σκοτεινό δρομάκι – πολύ περισσότερο
ενώπιον παραπάνω από ένα δισεκατομμύριο θεατών.

Το ότι αυτή η βία προήλθε από έναν από τους μύθους του ποδοσφαίρου απλώς κάνει
ακόμη πιο καταστροφικό τον αντίκτυπο. Υποτίθεται ότι ο Ζινεντίν Ζιντάν θα
έδινε στο παιχνίδι που τον ανέδειξε μερικές από τις καλύτερες στιγμές του.
Υποτίθεται ότι θα έπαιζε το τελευταίο παιχνίδι του μέσα σε ένα σύννεφο δόξας.
Αντίθετα, έφυγε πριν από το τέλος του ματς το οποίο υποτίθεται ότι θα ήταν
καθοριστικό για την καριέρα του, έχοντας δει κατάμουτρα μια κόκκινη κάρτα,
ύστερα από την κουτουλιά που έδωσε στον Ιταλό αμυντικό Μάρκο Ματεράτσι. H
αποβολή που ακολούθησε ήταν το ίδιο σοκαριστική όσο και η στιγμή που χτύπησε
τον αντίπαλό του.

Δεν μπορεί παρά να υπάρχουν δύο πιθανές εξηγήσεις για το περιστατικό. H μία
είναι ότι ο Ζιντάν, ύστερα από εβδομάδες συσσωρευμένης έντασης, απλώς έχασε τα
λογικά του και έπαθε κάτι σαν νευρική κατάρρευση. H άλλη είναι ότι αντέδρασε
σε κάποιο σχόλιο του Ιταλού αντιπάλου του που έθιξε την υπερηφάνιά του, την
οικογένειά του, τους μουσουλμάνους προγόνους του. Πάντως, ο Ζιντάν δεν
συμπεριφέρθηκε όπως θα αναμενόταν από κάποιον που στα ποδοσφαιρικά του χρόνια
στη Γαλλία και αλλού μάζεψε μεγάλα πλούτη. Δεν θα μπορέσει να υπερασπιστεί
εύκολα την πράξη του. Ο Ζιντάν έχασε τον έλεγχο και μαζί το πεπρωμένο του.
Επίσης έδωσε ένα θανάσιμο πλήγμα στους συμπαίκτες του για τους οποίους είχε
γίνει αντικείμενο λατρείας. Ήταν η πιο σκοτεινή νύχτα της ζωής του και μια από
τις πιο σκοτεινές του ποδοσφαίρου.