ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

H αρχή κάθε αγωνιστικής περιόδου μοιάζει με ερωτηματικό που σχηματίζεται με
διαφορετικό τρόπο. Οι φίλαθλοι ξέρουν τι περιμένουν -θέαμα, συγκινήσεις και
όσο το δυνατόν ευγενέστερη (αν η λέξη έχει επιβιώσει) άμιλλα -αλλά δεν μπορούν
ποτέ να είναι σίγουροι από πού θα το βρουν. Φέτος η ποδοσφαιρική χρονιά οδηγεί
σε Μουντιάλ -και αυτό αυτομάτως καθιστά τα ερωτήματα πιο συναρπαστικά. Οι
σύλλογοι, τα πρωταθλήματα, οι Εθνικές και οι φίλαθλοι έχουν, κι ας μην το
παραδέχονται, στραμμένα από τον Αύγουστο τα βλέμματα στη Γερμανία. Αλλά μέχρι
τότε θα πρέπει να δείξουν ότι το αξίζουν.

Στο εγχώριο πρωτάθλημα, το ζήτημα είναι πολύ λιγότερο ποιος θα το πάρει (και
άλλοι να ήθελαν, πάλι μόνο δυόμισι μπορούν) και πολύ περισσότερο αν το επίπεδο
θα είναι το ίδιο (δηλαδή το ίδιο κακό) με πέρσι. Την περασμένη χρονιά ο
ανταγωνισμός ώς το φίνις δεν κατάφερε να μασκαρέψει την αγωνιστική,
διοικητική, διαιτητική προχειρότητα, την έλλειψη πραγματικά δυνατών στιγμών,
την κούραση από το προδιαγεγραμμένο, το κακομαθημένο και το αυτοαδικημένο.
Μπορεί φέτος, μ’ ένα χρόνο καθυστέρηση, η Πορτογαλία να έρθει λίγο πιο κοντά;
Ενισχύθηκαν άραγε πράγματι (δηλαδή σε σχέση με τους αλλοδαπούς αντιπάλους τους
και όχι τους ημεδαπούς θεατές τους) ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός; Θα φέρουν
κάποιον αέρα δημιουργίας οι τόσοι νέοι παίκτες και θα μπορέσουν να παίξουν οι
πραγματικά νέοι; H ελπίδα δεν απαγορεύεται αλλά δύσκολα μπορεί κιόλας να
επιβληθεί.

Η ΕΘΝΙΚΗ

Όσον αφορά την «εθνική» μας υπόθεση και την τύχη της στο Μουντιάλ, τα πράγματα
είναι παραπάνω από δύσκολα. Θα πρέπει η ψυχολογία να κερδίσει τα μαθηματικά
και από το φάσμα του αποκλεισμού να ξυπνήσει το κοιμισμένο φιλότιμο.
Προκριθούμε – δεν προκριθούμε, το ζήτημα είναι: έγινε η ομάδα μας άλλου
επιπέδου; Μπορεί ο Ρεχάγκελ να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι το καλύτερο (δηλαδή
το φρεσκάρισμα) δεν είναι αναγκαστικά εχθρός του θαύματος (που όλοι ξέρουμε
ποιο είναι); Και, σαν το φίδι που τρώει την ουρά του, μπορεί ο συναγωνισμός
στο πρωτάθλημα και η αρχή του Τσάμπιονς Λιγκ να προσδώσουν τη δυναμική που
λείπει από μια Εθνική που δεν έπαψε να πιστεύει στον εαυτό της αλλά κοντεύει
να ξεχάσει γιατί πίστευε;

ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Στο μέτωπο της Ευρώπης τα πράγματα είναι απλά αλλά διόλου εύκολα. H ηρωική
πρόκριση του Παναθηναϊκού δεν θα πρέπει να τον κάνει να ξεχάσει τις απρόσμενες
δυσκολίες που αντιμετώπισε και τις αναπάντεχες αδυναμίες που εμφάνισε (ιδίως
αν οι δύο «αστέρες» του κέντρου συνεχίσουν να λάμπουν τόσο λίγο όσο στα ματς
με τους Πολωνούς). Ο στα χαρτιά εξευρωπαϊσμένος Ολυμπιακός θα μπορέσει
επιτέλους να ταξιδέψει χωρίς να τρέμει και να κοιτάξει στα μάτια Γάλλους και
Νορβηγούς από τους οποίους δεν έχει τίποτα να ζηλέψει (εκτός από τη σχετική
έλλειψη άγχους τους); Και γενικώς το φετινό Τσάμπιονς Λιγκ των τόσων
μεγαθηρίων θα μπορέσει να περπατήσει στα βήματα του περσινού απρόβλεπτου
-συναρπαστικού -επιθετικού θεάματος;

ΤΟ ΝΤΟΠΙΝΓΚ

Για τον παγκόσμιο αθλητισμό το υπαρξιακό θέμα όσο κι αν το καταχωνιάζουμε,
είναι ένα και μοναδικό: θα βρεθεί κάποιο φάρμακο κατά των φαρμάκων; Θα
μπορέσουμε ποτέ να ξανανιώσουμε ότι οι αθλητές πρώτα παίζουν (και το
χαίρονται) και μετά κλέβουν (και αμείβονται); Όλοι εμείς που φοράμε τα κίτρινα
πλαστικά βραχιολάκια του ιδρύματος Λανς Άρμστρονγκ θα βρούμε άραγε τον τρόπο
να δείξουμε ότι δεν μας κοροϊδεύει ο Τεξανός φίλος του Μπους, αλλά και ότι δεν
μπορούμε να μη θαυμάζουμε τα πεντάλια της ψυχής του;

Υπάρχουν βέβαια και αυτά που, στην αρχή της χρονιάς, ξέρουμε ήδη: ότι η
Λίβερπουλ δεν θα ξαναπάρει το Τσάμπιονς Λιγκ, ότι η Εθνική μπάσκετ δύσκολα θα
ξεφύγει από την πατροπαράδοτη 4η – 5η θέση της, ότι Μίλαν, Τσέλσι, Ρεάλ και
Μπάρτσα θα συνεχίσουν να ομορφαίνουν τις Τρίτες και τις Τετάρτες μας.