[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

H Ελλάδα έχει αναπτυχθεί – πολιτικά, θεσμικά και οικονομικά – θεαματικά τα
τελευταία χρόνια. Το μαρτυρούν πρόσφατα γεγονότα και καταστάσεις. Δεν έχει
όμως ακόμη φθάσει στο επίπεδο της ποιοτικά περιεκτικής, ανοιχτής, διαφανούς
και ώριμης ευρωπαϊκής δημοκρατίας. Βασικά ποιοτικά στοιχεία, δηλαδή,
απουσιάζουν. Το επιβεβαιώνουν πολύ πρόσφατες εκδηλώσεις. Είναι εμφανής π.χ. η
ασθενής παρουσία της «κοινωνίας των πολιτών», καθώς και η ανεξάρτητη
λειτουργία των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (ΜΚΟ) στη χώρα. Πολλές ΜΚΟ στην
Ελλάδα, π.χ., χρηματοδοτούνται/συντηρούνται για την ύπαρξη και λειτουργία τους
σχεδόν αποκλειστικά από το κράτος/κυβέρνηση. Ταυτόχρονα όμως θέλουν να
αποκαλούνται Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (sic). Είναι εμφανής επίσης η απουσία
διαφάνειας σε βασικές διαδικασίες λήψης αποφάσεων, σε διάφορα επίπεδα. Είναι
εμφανώς ορατή ακόμη η ύπαρξη ενός δικτύου άτυπων μεν, ισχυρών δε
υπερκομματικών κοινωνικών κυκλωμάτων/παρέας (μιας κοινωνικο-πολιτιστικής
elite) που όταν θέλει επιβάλλει και νομιμοποιεί οποιαδήποτε ασχήμια, αρκεί να
προέρχεται από τους ανθρώπους του. Είτε η ασχήμια και κακογουστιά διαπράττεται
π.χ. στο Ηρώδειο είτε στο πλαίσιο των Ολυμπιακών Αγώνων είτε αλλού η αποδοχή
και νομιμοποίησή τους είναι εξασφαλισμένη εφόσον οι συντελεστές της είναι μέλη
του κυκλώματος αυτού. Υπάρχουν κάποιοι συγκεκριμένοι άνθρωποι στη χώρα αυτή
που οποιαδήποτε ασχήμια ή τερατούργημα διαπράξουν θα γίνει αποδεκτό και θα
νομιμοποιηθεί ως… πρωτότυπη δημιουργία από το επικοινωνιακό σύστημα. Και
κάποιοι άλλοι που ό,τι σημαντικό δημιουργήσουν θα περιφρονηθεί ή, στην
καλύτερη περίπτωση, θα αγνοηθεί. Και το αστείο και προκλητικό ταυτόχρονα είναι
ότι όλο αυτό το εμετικό φαινόμενο ονομάζεται ενίοτε «Αριστερά»! – θεωρείται ως
αριστερή προσέγγιση στον πολιτισμό και στην πολιτική (!), έστω κι αν
κακοποιείται και βιάζεται βάναυσα οτιδήποτε θα μπορούσε με τα πλέον επιεική
κριτήρια να χαρακτηρισθεί ως «αριστερό». Αυτό φυσικά δεν συνιστά ούτε
«αριστερά» ούτε ανοιχτή, διαφανή κοινωνία… Ούτε βεβαίως συνιστά συνωμοτική
ερμηνεία της πραγματικότητας. Αποτελεί «εχθρό» της ανοιχτής δημοκρατίας.
Αποτελεί μια κοινωνική παθογένεια που το δημοκρατικό μας σύστημα θα πρέπει να
ξεπεράσει αποκτώντας τα αναγκαία ποιοτικά στοιχεία και διαδικασίες,
απορρίπτοντας τη λογική των κλειστών, προνομιακών κυκλωμάτων που διακρίνει
τριτοκοσμικές κοινωνίες διαφθοράς και πάντως όχι ευρωπαϊκές…

Ο Π. K. Ιωακειμίδης είναι καθηγητής του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και
Δημόσιας Διοίκησης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών