Γηπεδογραφίες

Ο Ιορδανίδης με διπλή προσπάθεια νικά τον Στρακόσα και ισοφαρίζει. H συνέχεια ανήκε αποκλειστικά στην Καλλιθέα

H αθλητική εβδομάδα που πέρασε, σφραγίστηκε από τον χαμό του Γιάννη Κυράστα
και από το ξεκίνημα του ταξιδιού της Ολυμπιακής Φλόγας, που σηματοδοτεί
ουσιαστικά και την αντίστροφη μέτρηση για τους Αγώνες της Αθήνας. Ας
αποτίσουμε στο πρώτο γεγονός τον φόρο σιωπής που του αρμόζει και ας
σταχυολογήσουμε από το δεύτερο -και από την Ολυμπιακή προετοιμασία γενικότερα
-τις νέες έννοιες με τις οποίες πλουτίζει τη γλώσσα και τα ήθη μας.

-«Λαμπαδηγνωσία»: αντικαθιστά την πατριδογνωσία ως οδηγός περιήγησης
στην ελληνική ύπαιθρο και Ιστορία. Ένα ταξίδι στο οποίο συμπλέκονται και
συγχέονται η αρχαία Ολυμπία και η Νέα Δημοκρατία, ο βαρόνος (Κουμπερτέν) και ο
Βαρώτσος, ο Ελευθέριος και ο Ευάγγελος Βενιζέλος, ο τσάρος Ποπόφ και η τσαρίνα
Γιάννα, η αρχαία Σπάρτη και το σύγχρονο πάρτι, το άναμμα και το σβήσιμο, το
τρέξιμο δίχως τέλος. Οι πόλεις και τα χωριά γιόρτασαν, το Καλλιμάρμαρο
ξανάνιωσε, οι λαμπαδηδρόμοι συγκινήθηκαν και όλοι θυμήθηκαν ότι μπορεί
Ολυμπιακοί Αγώνες και Ελλάδα να μην ταυτίζονται, αλλά σε λίγους μήνες
αναγκαστικά θα γίνουν αυτοκόλλητοι.

-«Πρωθιέρευσις»: η εξύψωσις μιας μεμονωμένης, όσο και συμβολικής,
δραστηριότητας σε χαρακτηριστικό βίου, επαγγελματικού και μη. Όπως για τον
Πύρρο Δήμα η λεζάντα στην τηλεόραση, ίσως και η ταυτότητά του, γράφει
«Ολυμπιονίκης», έτσι και για τη συμπαθή καλλιτέχνιδα Θάλεια Προκοπίου, η
ιερατική της Φλόγας ιδιότητα ενσωματώνει και σβήνει κάθε άλλη. Όσο και αν
ζήτησε από τον θεό Απόλλωνα να μείνει εντελώς άσβηστη η Φλόγα κι αυτός δεν της
έκανε τελείως το χατίρι. Όσο κι αν η σπονδή της στην ειρήνη δεν εισακούστηκε
ώς το Ιράκ. Όσο και αν ο χορός της ηρεμίας δεν βρήκε μιμητές στους επιτόπιους
καταναλωτές του Ολυμπιακού θεάματος.

-«Καλατραβοποίησις»: σύγχρονη εκδοχή του μύθου του γεφυριού της Άρτας.
Μήνες ετοιμάζεται και ακόμα στέγη δεν βλέπουμε. Παλικάρια σφάζονται κι εμείς
επιμένουμε. Κυβερνήσεις πέφτουνε και ο αγώνας συνεχίζεται. Το της φυλής πείσμα
και ο ιδεαλισμός σε όλο το μεγαλείο τους. Μόνες διαφορές με το γεφύρι της
παράδοσης, το ότι υπάρχει και μικρή στέγη (στη θέση της ήδη αυτή) και ότι η
μεγάλη δεν γκρεμίζεται τη νύχτα (ο κύριος Όσβαλντ δεν θα επέτρεπε τέτοιες
πολυτέλειες). Συναφείς χρήσεις στη νεοελληνική: «A, ρε Καλατράβα» (για όποιον
υπόσχεται τα επικινδύνως δύσκολα), «Κάνε μου μια καλατράβα» (βρες έναν τρόπο
να τελειώσεις κάτι που δεν σου βγαίνει).

-«Ιωαννιδισμός»: η παράβαση κανόνα δικαίου μέσω της συνεχούς του
επίκλησης από τον παραβάτη. Αν, λόγου χάρη, υποχρεούται κάποιος να διαλέξει
μεταξύ δύο θέσεων και θέλει να τις διατηρήσει και τις δύο, θα μπορεί να το
κάνει όχι μόνο μέσω της ορθής, κατ’ αυτόν, ερμηνείας τους, αλλά και του ιερού
του καθήκοντος να υπηρετήσει αυτήν την ερμηνεία. Άλλα παραδείγματα: ο
Ιωαννιδισμός του πολιτικού που αναγκάζεται να παρακούσει το μήνυμα της κάλπης,
προκειμένου να μείνει πιστός στον λαό που δεν τον εξέλεξε, ή η αντίστοιχη
στάση του αθλητή που αναγκάζεται να μεταγραφεί στον πιο μισητό αντίπαλο της
πρώην ομάδας του, μόνο γιατί έτσι αποκτά τη συνολική εμπειρία που θα του
επιτρέψει να μην ξαναδεθεί με καμιά ομάδα.

-«”Ασφάλεια”»: εδώ όλο το ενδιαφέρον βρίσκεται στα διπλά εισαγωγικά.
Λογικά, η ασφάλεια σημαίνει δημιουργία συνθηκών ευνοϊκών για την εκτέλεση
κάποιας άλλης δραστηριότητας, είναι δηλαδή προϋπόθεση. H ασφάλεια σε
εισαγωγικά αντιστοιχεί στη μετατροπή της προϋπόθεσης σε αυτοσκοπό. Και η
ασφάλεια σε διπλά εισαγωγικά είναι η Ολυμπιακή ασφάλεια, δηλαδή όχι μόνο η
ανάπτυξη μιας βιομηχανίας καταστολής με την ευκαιρία τού θεωρητικά
ειρηνικότερου παγκόσμιου γεγονότος, αλλά και η παράλληλη δημιουργία τής κοινής
πεποίθησης ότι αυτή η παρέκβαση είναι όχι μόνο αναγκαία αλλά και σωτήρια. Το
Ολυμπιακό πνεύμα μπορεί να δυσκολεύεται μέσα στους δαιδάλους της γλώσσας, αλλά
στο τέλος δεν είναι η γλώσσα αυτή που θα (αν) μας σώσει.