ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Κάτι περίεργο θα πρέπει να συμβαίνει για να γίνεται, στα τριάντα ένα του, ένας
παίκτης θέμα συζήτησης σε μια από τις ιστορικότερες ομάδες της Ευρώπης, όταν ο
ίδιος παίκτης σχεδόν πέρασε και δεν ακούμπησε στην πατρίδα του. Το παράδοξο
μεγαλώνει όταν η πατρίδα του τυχαίνει να είναι η Ελλάδα και η ιστορική ομάδα
να ανήκει στην (και) ποδοσφαιρικά πολύ πιο προηγμένη Ολλανδία. Αποκτά νέες
διαστάσεις αν σκεφθούμε πώς ο Γιάννης Αναστασίου, γιατί γι’ αυτόν φυσικά
πρόκειται, προσπάθησε να διακριθεί στο ελληνικό Πρωτάθλημα και πώς τα κατάφερε
στις Κάτω Χώρες (και στις δύο μάλιστα).

H περιπέτεια του Αναστασίου μπορεί να μοιάζει σήμερα με ποδοσφαιρικό παραμύθι,
ξεκίνησε όμως εντελώς διαφορετικά, δηλαδή πολύ πιο ελληνικά. Σε μια καλή αλλά
όχι λαμπρή καριέρα στον ΟΦΗ, ο μάλλον άτεχνος αλλά δυνατός και αγωνιστής
επιθετικός κέρδισε μια θέση στην καρδιά αρκετών φιλάθλων για τον χαρακτήρα και
τη φιλοτιμία του, μια πρόσκαιρη θέση στην Εθνική ως αναπληρωματικός του άλλου
Ολλανδο-κρητικόπουλου, του Μαχλά, αλλά δεν κίνησε το ενδιαφέρον ούτε των
αδηφάγων Μέσων (λογικό), ούτε κάποιας «μεγάλης» ομάδας (μάλλον παράλογο).
Αποφάσισε να ξενιτευτεί, όταν του δόθηκε η ευκαιρία, χωρίς μεγάλα λόγια και
χωρίς υπερβολικές, φαντάζομαι, φιλοδοξίες. Πήγε σε χώρες όπου το ποδόσφαιρο
είναι εξαιρετικά δημοφιλές, αλλά παραμένει διασκέδαση, όπου σε ένα αποτέλεσμα
ή σε ένα επίτευγμα δεν κρέμεται ούτε η ευτυχία ούτε η καθημερινότητα ακόμα και
των ίδιων των φιλάθλων, όπου η πίεση στους παίκτες είναι για να εκφράσουν τον
πραγματικό εαυτό τους και όχι να τον αναποδογυρίσουν ή να τον ξεπεράσουν. Στο
Βέλγιο πρώτα, στην Ολλανδία ύστερα, σε ομάδες μεσαίες αλλά νοικοκυρεμένες, ο
Έλληνας φορ δούλεψε και σκόραρε. Μόχθησε στις προπονήσεις, δεν κορόιδεψε τους
προπονητές και τους συμπαίκτες του, πίεσε τους αντιπάλους του και πέτυχε
αρκετά και κυρίως τακτικά γκολ. Ούτε εδώ έλαμψε, καθώς από πλευράς κλάσης,
όπως θα μπορούσε να μετρηθεί στην αυτοσχέδια κλίμακα Τάτσης – Φαν Νίστελροϊ,
βρίσκεται κάπου στη μέση, αν όχι λίγο κοντύτερα στην πλευρά του συμπατριώτη
του. Ωστόσο – κι εδώ αρχίζουν οι μεγάλες διαφορές – με την επιμονή και τη
σταθερότητά του κίνησε στο εξωτερικό το ενδιαφέρον που δεν είχε κινήσει στην
Ελλάδα. Το ότι βρέθηκε στον Άγιαξ το οφείλει κυρίως στην εκτίμηση που τρέφουν
για αυτά τα προσόντα σε χώρες σαν την Ολλανδία – ιδίως όταν συνδυάζονται με
αρκετά γκολ – και δευτερευόντως στη συγκυρία, που θέλησε κάποια στιγμή να
τραυματιστούν όλοι οι επιθετικοί της ομάδας την οποία δόξασαν παίκτες σαν τον
Κρόιφ και τον Ρεπ.

Το ξεκίνημα της εντελώς νέας φάσης στην καριέρα του Γιάννη Αναστασίου ήταν
σχεδόν ονειρεμένο. Νίκη στο ντέρμπι με την Αϊντχόφεν και μεγάλη δική του
συνεισφορά (ασίστ με το στήθος, παρακαλώ, για όσους τον θεωρούν «μάλλον
άτεχνο») στο νικητήριο γκολ του Άγιαξ. Είναι νωρίς για να πούμε αν θα
ξαναρχίσει να ακούγεται συρτάκι στις εξέδρες της Αρένας, αλλά η εμπειρία του
φίλου του τού Μαχλά θα τον βοηθήσει οπωσδήποτε να μείνει προσγειωμένος. Κούμαν
και Φαν Γκαλ δεν αστειεύονται, οι τραυματίες θα ξαναγυρίσουν και η κλάση δεν
αποκτιέται, όσο και να μεγαλώνει η εμπειρία και η αυτοπεποίθηση. Ο Αναστασίου
έχει όμως μερικά μεγάλα ατού: δεν έχει άγχος, αφού έφτασε ήδη ψηλότερα κι απ’
όσο θα τολμούσε να ονειρευτεί. Έχει ήθος και συγκρότηση, που βοηθάνε σε κάθε
κατάσταση και σε κάθε επάγγελμα. Κι έχει διάθεση να δουλέψει, όχι για να
αποδείξει κάτι, όπως στην Ελλάδα, τη χώρα της αέναης απόδειξης, αλλά για να
συμμετάσχει σε κάτι συλλογικό που αξίζει τον κόπο, την πορεία προς τα εμπρός
μιας μεγάλης ομάδας. Χάσει-κερδίσει, θα ‘χει να λέει ότι πήρε μέρος σε κάτι
αθλητικά ωραίο.