Βλέπει τους τίτλους να περνούν

Πάλι καλά που υπάρχουν οι έξωθεν προσφορές για τη φανέλα τού Ντέμη Νικολαΐδη
και γίνεται τζόγος. Αν περίμενε ο επιθετικός τής ΑΕΚ να ανέβει η ζήτηση από
τις φετινές εμφανίσεις του, σίγουρα θα προτιμούσε να αναβάλει τις πρωτοβουλίες
του.

Έτσι είναι ο Ντέμης. Αρχηγός με τα όλα του. Εντός ομάδας, όπου ανέβηκε – δίχως
πολύ κόπο είναι αλήθεια – τις σκάλες τις ιεραρχίας στη συνείδηση των οπαδών
της ΑΕΚ. «Ορίτζιναλ», μέσα από την καρδιά των φανατικών. Από το ’96 που ήρθε
στη Νέα Φιλαδέλφεια ώς τώρα. Και άλλοι όμως αγάπησαν, δεν κάνουν όμως έτσι.
Προβάλλει ως επιχείρημα το ότι δεν πήγε κάποτε στην Άντερλεχτ, λησμονώντας να
πει πως εκείνη την περίοδο (’98) η άλλοτε κραταιά «Βασίλισσα» του Βελγίου
παρέπαιε. Θα πήγαινε σε χειρότερο πρωτάθλημα, εκεί όπου διαπρέπουν
ποδοσφαιριστές με θητεία μόνο ως αλλαγές στην Ελλάδα. Η αλήθεια είναι πικρή. Ο
Νικολαΐδης, ποδοσφαιριστής-σταρ, ντύνεται ακριβά και καλά κάνει. Παρακολουθεί
παραστάσεις και σωστά πράττει. Διαβάζει βιβλία. Άριστα. Διευρύνει τη μάθηση
και τα ενδιαφέροντά του. Ως άνθρωπος, η βελτίωσή του είναι αλματώδης. Δικαίως.
Το παλεύει. Αγοράζει εισιτήρια και τα προσφέρει. Νοιάζεται για τα παιδιά. Δεν
αποτελεί παίκτη με κενό περιεχόμενο. Στα 29 του έχει συνεργαστεί με πολλούς
τεχνικούς και πάντα τους υπερασπιζόταν με τα θερμότερα λόγια. Λέει την άποψή
του φροντίζοντας να επιλέγει το μέσον, επικοινωνεί με τα αδέλφια του τα
«Οριτζινάλια» και συστήνει ηρεμία. Είπαμε, αρχηγός είναι και εκτός των
γραμμών. Μόνο… Μόνο, που το παχυλό του συμβόλαιο δεν τίθεται σε καμιά
ζυγαριά διαπραγμάτευσης. Με τα κοντά 450 εκατ. στο παντελόνι κάθε χρόνο,
ασφαλώς, οι απαιτήσεις είναι περισσότερες συγκριτικά με τον παίκτη των 10-20
εκατ. Από την ευκαιρία στη Μόσχα, όπου η ιστορία τής ΑΕΚ θα άλλαζε, έως τα τετ
α τετ με την Γκενκ, τη Ρόμα και τη Ρεάλ, ο Ντέμης θα μπορούσε να γράψει το
όνομά του με «χρυσά» γράμματα δίπλα στα δύο κεφάλια του αετού. Θα είναι κρίμα
να φύγει δίχως να κατακτήσει ένα πρωτάθλημα. Τώρα πια δεν φταίει η διαιτησία.
Και στα ραντεβού με τα δίχτυα φανερώνει ένα τρακ, το οποίο ουδέποτε είχε στο
παρελθόν.

Για τη χθεσινή απώλεια πέναλτι; Μα, όλα χάνονται. Σωστή η σκέψη, η τοποθέτηση.
Και μπράβο του που πήρε την πρωτοβουλία και δεν φοβήθηκε, ίσως με το ηθικό
στραπατσαρισμένο από το «μείνε στον πάγκο» που του είπε ο Ντούσαν. Ας το έβαζε
όμως. Εκτός πια και αν ήθελε να εκθέσει ακόμη περισσότερο τον Μάκη Ψωμιάδη.
Τον παράγοντα, με την… ικανότητα να κάνει μπάχαλο μια ομάδα, να διώχνει τον
Τσάρτα ένεκα οικονομικών προβλημάτων, να αρνείται πριμ, να, να, να. Άραγε,
ποιος θα χτυπά πλέον τις «στημένες μπάλες»;

Αλλά εδώ, αξίζουν πολλές κόκκινες κάρτες. Δεν τις χωρά ούτε μια… ξεχειλωμένη
τσέπη διαιτητή!

Κέρδισε νωρίς τη μάχη του… υποβιβασμού

Ο Άρης Λουκόπουλος κατάφερε εφέτος το ακατόρθωτο ακόμη και για τον ίδιο: να στείλει την Παναχαϊκή αύτανδρη στον υποβιβασμό

Για τους ποδοσφαιριστές της Παναχαϊκής το φετινό πρωτάθλημα αποτελεί τη
μεγαλύτερο περίοδο προετοιμασίας. Μήνες, πολλοί μήνες δουλειάς, πριν από την
(δυσάρεστη) εμπειρία της Β’ Εθνικής…

Διότι μην αμφιβάλλετε καθόλου. Αγωνία για το ποιος θα πέσει, δεν έχει κανείς
στην Πάτρα. Ήδη θεωρούν εαυτούς, πολίτες – ποδοσφαιρικά εννοείται – δεύτερης
κατηγορίας.

Ο Άρης Λουκόπουλος, χρόνια στο κουρμπέτι, κατάφερε φέτος το ακατόρθωτο ακόμη
και για τον ίδιο: να στείλει την Παναχαϊκή αύτανδρη στον υποβιβασμό. Στην αρχή
φέρνοντας τον Γκουερίνι, λες και μάζεψε τον Ιταλό από δρομολόγιο Πάτρα –
Αγκώνα και δημιουργώντας κατάσταση που δεν διορθώνεται ούτε με τον φίλεργο
Αρμόδωρο. Ύστερα από 10 αγώνες, η Παναχαϊκή δεν έχει κάνει νίκη. Με μόλις έναν
βαθμό δεν υφίσταται ούτε η λεγόμενη και στα… παραμύθια, «αχτίδα
αισιοδοξίας». Από το ’79 στο τιμόνι της Παναχαϊκής ο Λουκόπουλος, διατηρώντας
εργοστάσιο φωτιστικών, έφτασε στο σημείο να… αλλάξει τα φώτα της συμπαθούς
ομάδας. Της μοναδικής εκπροσώπου της Πελοποννήσου στην Α’ Εθνική. Εδώ δεν
ισχύει το «κάηκε μια λυχνία», απλά γιατί δεν ανάβει κανένα λαμπάκι! Ούτε
μπορεί ο Λουκόπουλος να ελπίζει σε χρήματα. Με τα συνδρομητικά και τα ψηφιακά
τα έκανε μαντάρα. Και ποιον να πουλήσει; Τον Μπαλτιμά, λόγου χάρη, ή τον
Κουτσοσπύρο; Εδώ δεν πρόλαβε να δώσει, προτού λήξει το συμβόλαιό του, τον
Κατσουράνη. Πάει, χάλασε ο πρόεδρος! Κι ας είναι έμπειρος. Από τότε που έδινε
τις μετοχές στον Κοσκωτά και ανοίγοντας πάρε-δώσε και εξασφαλίζοντας – τελικά
– εκ νέου το ποσοστό του! Απίστευτος. ‘Η προσεγγίζοντας κατά καιρούς όλους
τους μεγάλους. Με μόνιμη και διαρκή επιθυμία να διοικεί χωρίς χρήματα, βλέπει
όλη την Πάτρα να τον υβρίζει και τα συνθήματα εναντίον του να αυξάνονται με
μεγάλη ταχύτητα. Τις μετοχές; Τώρα τις δίνει δωρεάν! Ναι, αλλά η προίκα είναι
τα χρέη. Πάνω από 1,5 δισ. Ποιος επιχειρηματίας θα κλείσει το μάτι σε τέτοια
νύφη; Συχνά λένε πως δεν αξίζει τον κόπο να χτυπάς τον ξυπόλητο. Δεν έχει
παπούτσια να του πάρεις. Ναι, αλλά ο Άρης Λουκόπουλος, τόσες δεκαετίες στο
επαγγελματικό ποδόσφαιρο, φρόντισε να αποκτήσει πολλά ζευγάρια παπούτσια. Και
μια βίλα στο Φάληρο. Τι στην ευχή…