Νέρι – Νέρι για να… τα καταφέρει

Είναι ένα από τα χειρότερα φυλαγμένα μυστικά των ελληνικών γηπέδων: ο μικρός
έχει προδιαγραφές παικταρά. Νιώθει την μπάλα, βλέπει γήπεδο, χρησιμοποιεί και
τα δύο πόδια (να που δεν είναι άχρηστο τόσο ποδοβόλεϊ), έχει αίσθηση του γκολ,
είναι δημιουργικά απρόβλεπτος κι επιπλέον θρασύς, με την καλή αθλητική έννοια.
Ο Νέρι Αλμπέρτο Καστίγιο ανήκει, με δυο λόγια, στην κατηγορία εκείνη των
ποδοσφαιριστών για τους οποίους η λέξη δεν χρησιμοποιείται κατ’ ευφημισμό.
Είναι ποδοσφαιριστές γιατί ξέρουν (γεννήθηκαν ή έμαθαν) να κάνουν με τα πόδια
και – σπανιότερα – με το κεφάλι πράγματα που δεν μπορεί να τα σκεφτεί και
πάντως αδυνατεί να τα πραγματοποιήσει ο καθένας που κλωτσάει ένα τόπι με τους
φίλους του ή σχολιάζει τις ενέργειες των άλλων από την τηλεόραση.

ΤΑΛΕΝΤΟ

Το να ανήκεις σε αυτή την κατηγορία δεν είναι τόσο αυτονόητο όσο ίσως
ακούγεται, καθώς ζούμε στην εποχή που οι περισσότεροι επαγγελματίες
ποδοσφαιριστές είναι στην πραγματικότητα είτε δρομείς – στην καλύτερη
περίπτωση μαραθωνοδρόμοι – είτε διεκπεραιωτές εντολών, στις μεγάλες ομάδες
κυρίως των προπονητών τους, στην Ελλάδα συχνά και των εργοδοτών τους. Ο
Καστίγιο όταν παίζει, σε πείθει, πρώτον, ότι δεν διάλεξε λάθος επάγγελμα,
δεύτερον, ότι δεν ήρθε τζάμπα στη χώρα μας και, τρίτον, ότι το ποδόσφαιρο δεν
είναι εύκολο αλλά μπορεί να είναι ωραίο άθλημα. Μόνο ένα μικρό προβληματάκι
υπάρχει: ότι συνήθως δεν παίζει.

Ούτε αυτό θα έπρεπε να ξαφνιάζει ιδιαίτερα σε μια χώρα όπου ο τριαντάρης μένει
ακόμα με τη μαμά και τον μπαμπά του, ο σαραντάρης θεωρείται τελείως άψητος για
κάποια θέση ευθύνης, ο πενηντάρης μόνο το μπουσουλητό μπορεί να ελπίζει να του
επιτραπεί να ξεκινήσει στη δημόσια, και ειδικά στην πολιτική, ζωή, ο εξηντάρης
θεωρείται απλώς «ώριμος» και ο εβδομηντάρης σχεδιάζει τον τρόπο που θα
αποφύγει τη συνταξιοδότηση για να συνεχίσει να «προσφέρει». Η μεταφορά,
ωστόσο, αυτής της νοοτροπίας στον αθλητισμό, το κατεξοχήν πεδίο της ορμής της
νιότης, έχει κάτι το ακόμα πιο στυφό. Η ομαλή μετάβαση από το στάδιο του
«ταλέντου» στην καταξίωση είναι μάλλον η εξαίρεση παρά ο κανόνας. Στην Ελλάδα
για να παίξεις και να φανείς δεν πρέπει να είσαι καλός πολύ γρήγορα: ο χρυσός
αυτός κανόνας κάνει ευτυχισμένους τους μέτριους και τους μάνατζερ, αλλά στερεί
από το ποδόσφαιρό μας το πιο γνήσιο κοίτασμά του. Τελικά όλοι είναι χαμένοι:
γιατί το συνολικό επίπεδο μιας χώρας φαίνεται από τις ευκαιρίες που δίνει
στους νέους της.

«ΣΙΓΟΥΡΙΑ» ΚΑΙ «ΕΜΠΕΙΡΙΑ»

Ο Καστίγιο έσκισε την Τετάρτη στο «αδιάφορο» ματς Κυπέλλου, αλλά δεν έπαιξε
λεπτό στο λιγότερο αδιάφορο αλλά εξίσου «εύκολο» ματς του πρωταθλήματος. Η
ομάδα του, που βρίσκει τον ρυθμό της, τον βρίσκει χωρίς αυτόν, έστω κι αν ο
προπονητής του τού υπόσχεται σύντομη (όλα είναι σχετικά) επιβράβευση, ο
Τζιοβάνι τον προορίζει για αντικαταστάτη του και οι φίλαθλοι δρομολογούν ήδη
τον μικρό μύθο του. Περιμένοντας, θα παίζουν οι άλλοι και ο συνομήλικός του
Πορτίγιο θα τελειώσει τη χρονιά με περισσότερες εμφανίσεις σε ολόκληρη Ρεάλ.
Ξαναπεριμένοντας, θα γίνει και καμιά μεταγραφή «μεγάλου ονόματος» στη θέση του
και το ταλέντο θα μείνει ταλέντο για λίγο καιρό ακόμη – και μπορεί και να
χαθεί έτσι. Αντί να ψάξουν και να εμπιστευτούν οι ομάδες μας νιάτα με ποιότητα
από την Ελλάδα και το εξωτερικό, πέφτουν στις παγίδες της «σιγουριάς» και της
«εμπειρίας». Έχει άραγε σκεφτεί κανείς πόσες τέτοιες ελπίδες χάθηκαν για κάθε
κερδισμένο Βαζέχα; Κι ο άνθρωπος αυτός είναι ένας και μοναδικός.